Willie Cools schildert uitbundige taferelen op grote bladen papier in een al even uitbundig koloriet van rood en geel en groen met witte sluiers van achtergrond of overlapping. Meestal beeldt hij personages uit, vrouwelijke bij voorkeur met een heerlijk onbevangen lichaam dat weliswaar minder aan de werkelijkheid dan aan een dominerende gedachte beantwoordt.
Er treden inderdaad vervormingen op die duidelijk refereren naar een persoonlijke benadering van de thematiek of van de sfeer. Die vervormingen zijn echter ook de functie van het ritme van de aanwezigheden. De kunstenaar gaat vrij ver op dat vlak en toch slaagt hij er wonderwel in een internevenwicht te bewaren, een vormelijke elegantie in stand te houden.

Zijn figuren voeren vaak een vreemde dans uit; zij bezitten bijwijlen iets animaals. Hun gestalte is duidelijk meer ideëel dan realistisch hoewel het oog best kan genieten van hun zinnelijke vormentaal. Ritme en gestalte hebben iets onwezenlijks dat tevens sublimerend overkomt. 
Willie Cools vertelt gedragingen en houdingen, dicht opeen gepakte dialogen zowel in zijn kleinere tekeningen waar de lijnvoering tenger is en breekbaar als in zijn grote formaten waar verf met caseïne vermengd felle emoties vertolkt, een schijnbaar onontwarbaar  net van lijnen creëert. Enkele bijna motief geworden vormen zijn meteen herkenbaar; andere vragen enige afstand en veronderstellen een min of meer geoefend oog. Opmerkelijk is het zich naar het midden toe concentreren van ritme en 'verhaal'.

Zijn vrouwelijke gestalten zijn wellustig omdat zij het resultaat blijken of lijken te zijn van een ongeremde impuls, van een totaal vrij interpreteren van een bijna signaal geworden werkelijkheid. Het lichaam, dat in zijn centraal gedeelte van buik, borsten e, dijen monumentale allures aanneemt, loopt vaak uit in een spitse punt, wat de verschijning nog monumentaler maakt. Het netwerk van lijnen en over elkaar glijdende kleuren kan bij een eerste aanblik een beetje vreemd aandoen, maar zodra men de nodige recul bezit, beginnen zijn taferelen te leven en ontdekt men een heel persoonlijk soort expressionisme, dart fel is en ongekunsteld, aantrekkelijk en samengesteld door iemand die zin heeft voor composities die beredeneerd zijn en toch hartstochtelijk, concreet en toch universeel, tastbaar en etherisch.

Hugo Brutin

[Terug naar Peperbusse]