|
(klik op de foto
voor een groter formaat)
 |
 |
In de sculpturale keramiek van Brigitte Balhan
verschijnen mannelijke en vrouwelijke wezens, als stille getuigen van een
gemoedsgesteltenis, een état d'âme die door stilte wordt omringd.
Zij heeft een zondanige opleiding genoten dat zij haar vormental vrij kan
kiezen, in functie van wat haar beroert.
Dat zij haar werken zelden een titel geeft, betekent dat zij meer een
geestesgesteldheid dan een concrete ervaring wil uitbeelden of oproepen.
Het lijkt me enigszins voor de hand liggend dat het
menselijke bestaan zoals het zich in zijn naaktheid kan voordoen, in zijn
authentiek onbeholpen zijn, hier wordt uitgebeeld in een materie die model
staat voor de kwetsbaarheid van het uitgebeelde wezen.
Sculpturale keramiek is inderdaad een ideaal model om de emotie, de
gedrevenheid of de gevoelswereld van een kunstenaar weer te geven. Dat kan
men vaak ervaren.
Het langzaam groeiende beeld wordt door de vingers
gekneed, geboetseerd, gestreeld, gekoesterd.
Het refereert een beetje aan de genesis.
Werd de mens immers niet gekneed naar het beeld van de goddelijke maker
door die dezelfde goddelijke maker?
Dat kneden, dat langzaam opbouwen van een figuur die enerzijds een geheel
is van modules en anderzijds een spiegel van eigen betrachtingen is voor
de kunstenares de steeds herhaalde bevestigingvan van haar ongekunstelde
kijk op mensen en dingen, en op wat de meesten onder ons beroert zonder
dat dit meteen duidelijk geformuleerd wordt.
Zo komen wij eigenlijk als vanzelfsprekend terecht bij wat wij al eerder
zegden namelijk dat de kunstenares een mentale ingesteldheid weergeeft of
evoceert waarbij de menselijke gestalte kwetsbare huid is van gebakken
aarde, fijne langgerekte vingers heeft als etherisch contrast, en
beurtelings verschijnt als een donkere zelfbewuste verticaliteit of als
lichtend rood ineengedoken toonbeeld van angst en onderworpen zijn.
Het beeld is tevens een spiegel, vorm en de daaraan beantwoordende
betekenis.
Hugo Brutin
|
