Herman van Veen Tournee 2003
Met andere woorden:
Andere Namen

Van Veen: Herkenbare hoofdstukken die knusser worden met het verloop van het programma . Een paar danspasjes. Van klassieke ballroom tot bevend underground. De gulp gaat minstens één keer open en per tournee gaat hij een keertje meer in een vioolduel. Hij is ‘een beetje virtuoos’ en getimed perfectionist. Hij speelt met de rijen, tast de vloer van het toneel af als in een huiskamer, heeft steeds een tafeltje en boek bij de hand. En ook op het podium luisteren ze aandachtig naar elkaar: monumentjes van geluiden in stil profiel.

Van Veen: Clown. Goochelaar. Maar vaker mag dat niet lukken en dan is hij triest. Heel soms zijn de muzikanten of begeleiders de baas. En overtreft hij hen door gemaakt akelig te doen. Hij is grappig met kneedbare haren rond een gepatenteerd schedelveld. Een lange lach en "grote ronde tranen, zoveel dat er uit de planken van het toneel grote rode bloemen groeien." (Carré 03.11.2000). Gewone humor in een trieste steeg. Hij is van de mens. Overal op zoek naar het kind dat gelukkig zou moeten zijn.

Van Veen: Is de krant in een duinlandschap. Schoon zand, zachte wind, harde feiten en mooi opengewaaid. Is de klacht van dat kind alleen in een duinpan, zonder water. Zonder familie en de vrienden zijn even arm. Of al lang dood. Hij geeft rijkdom. Is beleefd: "Wil je alsjeblieft voorzichtig met het witpapier omspringen." (eerste zin in "Dinges"1974). Vrijheid van leven voor dit en dat, voor ding en tijd, een geëvolueerde hippe muzikant, dichter, schrijver, zanger, verteller.

Van Veen: Woordkunstenaar. Stemkunstenaar. Stemtrompet en bombardon. Klankspeler op een podium dat aangroeirommel als decor meekrijgt. Met glinstersnippers en waterdruppels, talkwolken en toneelattributen die met Circus Carré stil zijn blijven staan. Hij is degelijkheid. Hij draagt zoenen op notenbalken. Gefluisterde woordjes, nette letters, keurige klanken. Hij heeft wat iedere avond weer met de laatste toets van Erik Van der Wurff voor zovelen mee verdwijnt: liefde.

Van Veen: Is Holland, Nederland, water en lichaam. Is een gezongen dagboek waarin vader en moeder nog ouders mogen zijn en hij zelf vader met vrouwen probeert te blijven. Dus drie jaar grootvader en 58 jaar gepasseerd. Te oud voor Marie-Louise? Voor alle moeders? Voor vader in het badhuis of mee met ome Frans en de taal tussen IJssel en Rijn. Bladzijden vol geschreven tijd.

Van Veen: Is altijd onderweg van u naar mij in zinnen. Naar onze kust "die kort is. Zonder ongerepte stukken strand. Eén langgerekte badplaats. Je kunt er promeneren, 70 kilometer lang. Langs hotels, flatgebouwen, cafés, winkels, restaurants, dagen lang. Op de banken zitten besjes, gepensioneerde kolonialen, vissers zonder boten. En op het vlakke strand bouwt de toekomst op het zand kastelen."(CKO 16.10.1999)

"Tot besluit vraag ik u, luisteraars van deze cd, u te verplaatsen in mijn schoenen en u voor te stellen hoe het is na afloop van de voorstelling in de hal van Carré de gezichten en het geroezemoes van de bezoekers te mogen meemaken, die zitten met die ene vraag: "Komt Herman gauw weer terug?" (Hein Jens, directeur Koninklijk Theater Carré op de cd-hoes Carré 8 )