|
TRILOGIE van een TIJD
|
| |
Lucia Pescador, Werner Edebau en Josiane Depière
in het SMuSKO
|
| |
| Het Stedelijk
Museum voor Schone Kunsten (SMuSKO) pakt voor de koude
dagen uit met drie tentoonstellingen in haar grijzende
zalen. Josiane Depière met ‘Zee meer Mannen’,
schilderijen van Werner Edebau en een kleine greep uit de
recente werken van Lucia Pescador, laureaat Europaprijs
voor Schilderkunst 1976 en 1980. Een gespleten presentatie
die met de gekende charme en taalflexibiliteit van Hugo
Brutin werd opgestart. |
| |
Lucia Pescador
|
| |
|
|
|
| |
|
Lucia Pescador (Voghera-Padua 09/02/1943) is sinds 1965
actief bezig in het Italiaans en internationale
kunstenaarsmilieu. Ze tekent, ook met aquarel, hoofdzakelijk op
(gebruikt) papier. Oude registers, kaartjes, lijsten,
griffelbordjes waarop ze de signalen van een tijd noteert. Een
oud schilderij inspireert, een meesterlijke beeldende vondst
wordt monumentaal geëtaleerd, een vaas wordt artefact. In
extreme gevallen maakt ze een installatie waarbij de tekening de
kern is van een ganse reeks Afrikaanse objecten. Verzamelen is
dus een voornaam onderdeel van haar totale oeuvre. En heel
centraal in deze tentoonstelling staat Spilliaert. Ik proef hier
duidelijk de thematiek van Pescador: de tijd kneden en dan
linken aan een plastisch gebeuren waaraan een historische lading
hangt. De lichte verwering van een eeuw, de nog even tastbare
herinnering aan de daden van (groot)ouders. Allemaal binnen het
begrip van de actuele mens. Spilliaert heeft zowel die tijd als
die mens genoteerd in lijnen over licht. Daarnaast legt de
kunstenares ook verbindingen naar andere kunstenaars zoals
Rietveld. Let ook op de heel intense kleuren in de vazen.
|
| |
|
|
|
|
|
| |
Werner Edebau
|
| |
| Werner
Edebau (Oostende 1938) plaatst in een benaderend
hyperrealisme menselijke handelingen in een ‘verkeerd’
daglicht. Er is altijd een anachronisme, je voelt meteen
dat er naast de sobere harmonie ook een inhoudelijke
verwarring is. Door bv de sublimatie van de realiteit in
een on-realiteit, het echte naar het onmogelijk.
Contradictie van de natuur die dan plots geen natuur meer
is maar een decor in een geschilderd decoratief paneel.
Sur-realistisch met de nadruk op de symboliek van de wind,
bladeren, kleuren, formaat. Spelen met en vermengen van
betekenissen, transparante lagen van vermoedens en
verstrengelende perspectieven. Allemaal technieken die
langs de realiteit van bv Williaert en Raveel tot een
eigen taal worden die raakt aan grote expressies. |
| |
|
|
|
| |
Josiane Depière
|
| |
| Josiane Depière (Oostende
1945) beelden en beeldjes in klei en brons over een
vreemde wereld van slanke figuren en onecht komische
personages. Ze hebben iets van vrijgevochten of sterk
gebonden figuurtjes die in een sprookje of een mythe
rondwarreren. Ik denk voortdurend aan de speeltjes van
Marc Sleppe (Vizo) maar mis de diepgang, het bericht, de
visie. Kortom: zoals zoveel bezoekers zeggen, het is mooi
meegenomen. De bronzen hebben dan weer een andere dimensie
aangeboord. Die van lijnen, van de verticale kracht, van
een kunstenares die daarin een signaal van schoonheid en
evenwicht wil geven. |
| |
|
|
|
| |
Ik kom is voor twee derden
onzeker buiten. Vooral omdat de Europaprijs laureaat
Pescador zo ontzettend sterk staat en alle energie – dus
ook die van haar mede-exposanten – terecht naar zich toe
trekt.
Tot 23 november, dagelijks, niet dinsdag, van 10 tot 12 en
van 14 tot 17 uur.
Info op www.Artsite.be/musea/MSKOostende.htm
en www.oostende.be
André Baert
08.11.2003 |
|
|