De Bende van Wim

Deze tentoonstelling heeft alles (of toch heel veel) met De Bende van Wim te maken: fotograaf Michiel Hendrycks, musicus Jean Blaute en plastisch kunstenaar/acteur Wim Opbrouck. Drie entiteiten die samen op reis gaan.

Inleider Jean Blaute schetst de ‘Bende’ als volgt: "Drie jaar terug vroeg Wim of ik het zag zitten om samen met hem 10 weken met de moto op reis te gaan." De derde motard zou dus Michiel Hendrycks worden, een "geniaal fotograaf met een aardige kuifjesgehalte." Het oorspronkelijk idee was om de legendarische route Oostende – Istamboel met de moto af te leggen, maar dit project ging voor hen niet door. "Jan Leyers heeft deze tocht gemaakt, want zijn Istamboels is beter dan het onze."

De Bende zou een andere wereld ontdekken. Binnen een bepaalde straal rond België reizen, ter plaatse zoeken naar het lokaal accent en contact leggen met de authenticiteit van die locatie. "De eerste aflevering had alles van Vlaanderen Vakantieland," door de onwennigheid van de drie deelnemers die elkaar eigenlijk nauwelijks kenden. Het fascinerende aan deze 10 delige reeks is dat de chronologie bewaard is gebleven en dat je zo de groeiende vriendschap ziet. De getuigen daarvan zijn " de geniale snapshots van Michiel en de schetsen van Wim." Wat je niet rechtstreeks ziet zijn de kleine drama’s van eenzaamheid en afstand die iedereen tijdens die tien weken doorstaat. "Vooral Wim die stil achter een boom wegdroomt over vrouw en kinderen thuis" is Jean Blaute bijgebleven. Dat is Wim. Die verlangens tekent, die reflexies over mens en plaats op allerlei papiertjes kronkelt. Wanneer de kamera draait, zie je dan de acteur Opbrouck.

Hoe meesterlijk het recept van avontuur en plastisch talent samengaat, is heel duidelijk af te lezen in deze tentoonstelling die Roland Delbarge in zijn R53 heeft opgezet.

Wim Opbrouck tekent altijd. Hij is van opleiding plastisch kunstenaar, maar beroepsmatig is hij acteur. Hij heeft stapels tekeningen, schetsen, lijnnota’s liggen. Impressies uit het dagelijks leven; dagboek van beklijvende momenten. Hij hoopt straks wat meer ruimte te hebben voor het maken van schilderijen, waarin de lijnvoering van de tekenaar herkenbaar zal blijven. Alleen, tijdens deze reis was zijn productie niet zo groots. Er was teveel ‘werk aan de winkel’. Zijn speelse figuurtjes met tekst zijn verrukkelijk te genieten. De presentatie is ruim. Mijn voorkeur gaat uit naar de compilatie tekeningen waarbij hij op een Alechinsky-achtige wijze kleine impressies, flashes van de motard toont. Verspringende rijweg, boom en passant, helm en oog, kijken en rijden, noem het visuele poëzie. "Beelden gezien door het glas van de motorhelm, vertelsels van de dag."

Michiel Hendrycks heeft alles van de beste fotograaf. De techniek is perfect en in die perfectie lees je het verhaal van een moment. Een emotioneel moment, heeft Jean Blaute al verklapt. Of een moment waarvan de anekdote belangrijk maar onzichtbaar is. Veel bezoekers vonden de foto’s ‘te’ eenvoudig, zodat ze – ik ook – op zoek gingen naar de tweede laag. En dan kom je bij kleine details als vlekjes op een hemd, de keuze van een hoofddoek, de stilte, … van die onbenulligheden die het vlakke van de onpersoonlijkheid wegvegen ten voordele van het intieme dat de fotograaf uiteindelijk geeft. Geen uitbundig voyeurisme maar een intiem minuscuul tipje eigenheid waarin een soort knuffelwarmte zit maar waar het "monumentale" van de mens in een omgeving nooit ver weg is.

En Jean Blaute? "Ik heb de muren gemaakt". Neen: hij heeft de muren aangevuld met de rode draad van vriendschap die hij zo mooi kan verwoorden in een taalgebruik waarbij die onechte verlegen blik achter opeisend brilglas inspiratie blijft zoeken in herinneringen. Jean Blaute vergeet de filmploeg niet. Hij geeft ze elk hun naam en zegt van de monteur dat hij zoiets als de kunstenaar is, die het totaalbeeld in de juiste toon geschikt heeft. En … over twee jaar komt het volgende deel uit. Nu nog een boek over en door die Bende en de cirkel is af.