Intieme Archeologie

Ik vermoed dat u het met mee eens zult zijn wanneer ik de eerste indruk van een tentoonstelling cruciaal vind. Ik voeg daar meteen aan toe dat de geoefende kijker of de liefhebber van het onderwerp daar meteen een tweede benadering bij doet. Is de techniek goed en is de inhoud gediend door dit metier. Of: is mijn eerste indruk van de tentoonstelling van Lizette de Koker correct wanneer ik zeg dat materie en materiekleur domineren. Ja, maar ook neen, want de anekdote die achter ieder werk en iedere reeks steekt, wordt door haar uitvoerig uit de doeken gedaan en lijkt bijzonder belangrijk te zijn. De kunstenares legt sterk de nadruk op de thematische benadering van haar tentoonstellingen. In het geval van De Peperbusse (november 2003)  ligt de thematiek bij archeologie.

"Kleur is licht. In deze reeks over opgravingen staan de aanvankelijk reisindrukken, schetsen en foto's vooraan. In het atelier wordt bijvoorbeeld de Chinese kom een vorm in een zanderig decor. Breekbaar, vormelijk maar steeds met een herkenbare verwijzing naar de oorspronkelijke vorm."

In die zin zitten we met ons materie-impressie redelijk goed. Inleider Monic Wittebolle, docente St.-Lucas Gent (tekst in bijlage) wijst naar het absolute zoeken en de uiteindelijke vondst die dan vaag en dagdagelijks opnieuw geïnterpreteerd wordt. Zo zou ze inderdaad het mysterie van de oudheidkundige trouvaille kunnen vervangen door de vormelijke verzanding. En zo wordt het figuurlijke van de potvorm een verfvorm waarin een recipiënt kan herkend worden. De intense kracht uit die historische tijd wordt een universeel signaal dat uit lijnen bestaat.

In die lijnstijl zijn de skeletten minder subtiel. Ze zijn op zich al niet denderend attractief, laat staan als schrillere contouren op papier of canvas. Lizette de Koker laat die menslijkende kalkstructuur vervagen tot een lijnenspel dat niets metrisch of abstract heeft, maar in tegendeel kort op de herkenbare bal speelt. Ik vind de reflectie van klei en zand als elementaire complementen belangrijker en verfijnder getoond, dan de bruuske realiteit van stoffelijkheid van het lichaam bij de ultieme tot zand geworden kei. Hoe dan ook: Lizette de Koker geeft iedereen een verhaal mee. Over de tijd en de aarde. Over tastbare en ontastbare. Die doordachte benadering leidt niet tot laksheid of oeverloos filosoferen. Zij is een gedreven kunstenares, een actieve schilder die heel vaak aan 5 werken tegelijk maar in reeksverband werkt.

Daarnaast presenteert ze nog twee aantrekkelijke reeksen.

De eerste is een tweestrijd tussen een landschappelijke expressieve uitbeelding zoals een kamer, een steeg of een hoek en de vertaling ervan in een naastgeplaatste vereenvoudiging tot reliëf in een sanguine explosie die, hoe aanvullend ook bij grijs, toch pijn doet.

De twee reeks is een inleiding tot de toekomstige expositie in het SMuSKO waar de kijkrichting van binnen naar buiten uitgewerkt wordt in de gekende grafische stijl: onhoudbaar vele etsafdrukken in een concert van papiermanipulaties en collageaccenten. Een recept dat slechts unieke exemplaren kan afleveren.

André Baert
01.11.2003