Lieven Debrabandere

Bij toeval: 
twee beelden in Torhout 
(Garage Decleir)

Ik ben nooit voorstander geweest van het exposeren van kunstwerken in Horeca- zaken, laat staan in meubelpaleizen of bio-beurzen. De drukte is daar altijd de negatieve factor.  Wanneer je voor een plastisch fenomeen staat in een bezochte zakelijke omgeving waar toch een relatieve rust heerst, kan ik gemakkelijk bij bv een beeld van Lieven Debrabandere wegdromen.
In Renaultgarage Decleir, Oostendestraat 258 te 8820 Torhout (050/21.52.62) staan er bij toeval 2

Dit beeld geeft je probleemloos de kans een perfecte en steeds gevarieerde oog-wandeling te maken over hoeken en rondingen in marmervolumes die quasi pijnloos uit het authentieke berggeheel naar het atelier verscheept werden. Ontdaan van ruwe tentakels groeien verticalen of verschuiven geometrische diagonalen. Wanneer de hand en dan de kleine mechanische hulpmiddelen het schaakspel van materie en vorm zijdig verzachten, blijft een doorlopende vormenvariatie over. De oog-wandeling, dichtbij, is een minuscule vogelvlucht over perfecte vloeilijnen. Traag achteruit gaan en het marmeren verhaal wordt leesbaar. Ik wil die eigenlijk niet kennen omdat ik bij de sensatie van het eerste visueel geluk wil blijven. De vorm en vlucht van je gevoelens naar grijpen en ouden of omgekeerd een volume loslaten. Een hoofdstuk uit een boek over hoop van de mens die in zijn denkende houding zo vaak schuin op of neer denkt boven de vloeilijn van zijn schouders. Of puur abstract in een som van bochten, een opening en zachte blokken die slechts de menselijke ingreep in de natuursteen zijn. Bovenal is dit lijn, is dit evenwicht. Geen banale harmonie maar een kleine monumentale verstilling van een marmeren gedachte. Een mathematische uitnodiging om de broze schoonheid van oppervlakte om te zette naar de derde dimensie die het denkende oog er aan toevoegt.

Vanuit dezelfde denkwereld maar helemaal anders uitgebalanceerd is dit twee werk dat plots grotesk breed opstart zonder de bedoeling in snijpunten samen te komen. Dit lijkt een verfraaide schijf uit een genetische definitie, een organisch element dat onvolledig is en doet vermoeden dat aan de basis van dit – en misschien alles waar de beeldhouwer voor staat – een fenomenale zekerheid, een brede voet, een anker staat. Hoekig en door dat geaderde wit minder diep. Maar het is slechts een deel, een fragment, een anekdote uit een sage.