Oostende - In gallerie De Peperbusse loopt een tentoonstelling keramiek en grafiek. Twee heel elementaire kunstdisciplines die van de kunstenaars een perfecte vakkennis eisen.

Dat is natuurlijk zo voor alle exposerende kunstenaars. Maar het tonen van keramisch en grafisch werk vraagt dat dubbel zoveel. De klei is een broze materie die alleen dankzij de andere hoofd-elementen kan bestaan. Dankzij lucht, water en vuur. Precies als met de alchemie doe je daar dus niet zomaar mee wat je maar wilt. De verkeerde ingrediënten maken geen goud. De verkeerde mengsels en te hoog vuur maken een verschrompeld werkstukje.

Deze beheersing ligt vooraan in het eisenpakket van Pascaline Wollast. De vormgeving is namelijk zo on-terracotta. Zo on-keramisch. Zo ontdaan van de vormelijke sier of de functionele golving van een recipiënt. De ene reeks lijkt een staal stengels die een enkele keer verguld de sier mogen maken, maar voor de rest een on-edele ijslaag meekrijgen. De koude kristallen als van schimmel dat door het water uit de wakke steen groeit.

Dan weer zijn het precies kleiplakken, boorstalen, schepklompen of geruïneerde kubusjes. Met houtnerf indrukken als van geschilderde balkjes. Of een verdwaalde steenkoolklomp met verfijnd kleiblessure.

Chantal Hardy is de graficus in multipels. De schrijfster met die andere versteende fossiele resten die potlood of houtskool worden. Maar eerst verzacht ze de pijn of het verhaal van het teken door een fond van lijfelijk gekreukt papier, of door de verf vervlakt gekreukt, effen met vegen. En daarop een teken dat soms een evolutie van de lijn naar een nieuwe figuurlijke of gesuggereerde inhoudt. Twee tekens worden kale boom wordt dennenboom. Tak tot tak met gras wordt verdoken tak in een grasmuur. En dan de wervelwind die zo draaien lijken in hun perfecte lijn

Speciale aandacht voor de maskers. Het zijn feitelijkheden van een doek en een vorm, alleen of in koppel en in dat geval elkanders tegenstelling. De rastervorm, de onduidelijke golving van verborgen haar, het vallen op ongetekende schouders. Het zijn maskers van verdoken pijn en van verbod. Zijn het maskers van onderdrukking?

Een tentoonstelling van 02/03 tot 27/03/2002. Openingsuren zie homepagina.

Voor de biografische gegevens, klik hier ‘Hardy en Wollast, 02.03.2002.’

André BAERT