|
Oostende-Alveringem - Met o.a. Robert
Vollekindt heeft Oostende en omstreken op een laagdrempelige
wijze kennis kunnen maken met een multidisciplinaire
kunstuiting die over gans de wereld een opmars heeft gekend.
Een plastische expressie die een smeltkroes kan zijn van
fotografie, woordkunst, beeldhouwkunst, verzamelen van
woorden, steentjes, objectjes, impressie en reacties,...
Alles kan dienen binnen een gekozen thema – dat vaak heel
ruim is – om het verhaal te vertellen. De kunst zit hem in
het aanwenden van het metier om de boodschap op een
technisch perfecte wijze uit te sturen.
Robert Vollekindt heeft dat bijvoorbeeld gedaan aan de
hand van beelden. Volumes die drie ladingen dekken. Er is
het bestaan van het gemaakte beeld dat in een bepaalde
samenstelling een serienummer meekrijgt ("Sculptuur
nummer 46.07.17"). Dan wordt het beeld zelf
geapprecieerd naar de massa en de materie of hoe is het
technisch tot stand gekomen? Tenslotte toont dit beeld zijn
ware gelaat door het on-beeld of de ruimte er in en er rond
met het oog af te tasten.
Dan kan je gerust tot de conclusie komen dat wat volume
en materie was met een krachtige lijn, eigenlijk het afval
is waaruit de lege ruimte ontstaat.
Het is precis de ruimte waar het bij Vollekindt over
gaat. |
In eerste instantie zuigt hij de ruimte waarin de mens en
de zaak leven via de lens naar een foto. Onderweg heeft het
oorspronkelijk onderwerp lichtinval, weerkaatsing,
vergroting, vervorming door hitte en niet te vergeten de
creativiteit van de fotograaf doorstaan. De schaduw van de
realiteit wordt gemanipuleerd tot een nieuwe gestalte waarin
de poëzie van het zien en het creëren het raam naar een
universele visie moet zijn.
Die visie, naast het beeld en de uitbeelding, wordt
verwoord in klanken die eigenlijk het eigendom zijn van
gedichten.
En zoals mijn tekst zijn kunst niet is, zijn de gekozen
of verzamelde gedichten in ‘Mijn Reservaat’ niet het
wederwoord of de gelijke van zijn lijnen. Ik moet me dus
niet meteen thuis voelen bij de gedichten die de ernst en de
finesse van de beeldende kunst aanvullen.
Maar uit de appreciatie van ‘installaties’ zoals Stad
in Reflectie (1998), Document en Contestart van het verband
Fred Maës/Peperbusse, Mijn Reservaat (2002) leer ik een
intentieverklaring kennen die zowel een sociaal engagement
als een eigenzinnige archeologie van het "zijn"
traag ontbloot.
Robert Vollekindt wil vooral volledig zijn. Zo volledig
mogelijk grijpen uit de laden van zien en horen.
|