JOHAN TAHON

Oostende - Jabbeke -Ik begin omgekeerd. Vooraleer iemand me kan vertellen of voor ik iets lees over de kunstenaar en het kunstwerk, noteer ik in de tuin van Permeke over de beelden van Johan Tahon. Ik krijg een verbijsterend visoen van een frisse walging. Ik vind de tuin, die nog maar pas in zijn oorspronkelijke staat herzet was, ontsierd door die amorfe vertikale hompen materiaal. Dit lijkt een mystiek laboratorium waar de dood versneden wordt tot bijbelse afschrikkingen. Ah, noem het de speeltuin van een alchemist of een schaakspel van Bosch, maar dan verpoverd naar wat plak en hechtwerk..

Eerste indrukken hebben zoiets van: "En nu zo snel mogelijk weg zien te geraken." Maar de ‘zoeker’ in mij wil dralen tussen het pas geschoren gras – zalig om die ene dag te kunnen genieten van grashoppen zonder allergisch gesnuffel – en opzettelijk de ingewikkelde titels negeren. Ik wil weten wat mij afstoot. Maar dan komt een nieuwe warmte want ik kan stap voor stap mijn gevoel kwijt in die organische massa.

Aanvankelijk denk ik dat die torso’s die geen torso’s zijn iets te verbergen hebben over pijn en onvrijheid. Ze hebben de tormenten van vervlogen eeuwen in hun nieuw lijf, de geschiedenis van een volk dat zelfs nu nog geen vast land heeft maar slechts één toren opgeblazen heeft. Veel bruggen, dat wel en kunst gebeeld in alle tonen van vrijheid.

Johan Tahon beeldt ook. Tot cocons herzette mensen die als grillig vlezige en transparante wolken wijdbeens uit de grond komen. Permanent wiegende vleugels in een boom. Tormenten in brons, explosies, mutaties. Zelfs liefde die pijn doet. Vormloos met een witte sleurt aan elkaar geknepen. Figuren die te duidelijk in de gevangenis van hechtingen en gietkanalen bronsvast zitten, los van de wereld als losgekliefde bomen waarvan de takken haarfijn afgesneden zijn.

En hoe langer ik kijk, hoe meer ik stil praat met een groeiende warmte voor die onmogelijke mensen die in de tuin, in de kamer, het atelier, het kleikot van Permeke wachten op een verhaal.

Om tot de waarheid rond Johan Tahon te komen moet de schepen voor cultuur van Jabbeke Heidi Vanhaverbeke eerst de Permekiaanse oprukkende wind trotseren. De burgemeester tempert de metafysica door te keuvelen over de barokke levensstijl van Constant en een afgevaardigde van de cultuurraad lijmt de heemkunde aan de kunst. Op diverse locaties wordt over de dood gesproken. Over Permeke die eigenlijk in zijn tuin zou moeten begraven worden en over het verdriet van Constant Permeke bij de dood van zijn Marietje.

Tussendoor legt Hoofdconservator Willy Van den Bussche drie lagen op de polders. Het verleden, het heden en de toekomst. Over 5 jaar geen extra manifestaties door werken en de tuin die terug in zijn oorspronkelijke vorm werd gespit. Ondertussen werd Permeke getoond in China, Japan, Taiwan,... Overal maar nog niet in het groot museum van Parijs.

Ondertussen in ‘t eigen Jabbeke kon een notaris ongestoord grond naast het Provinciaal Museum Constant Permeke aankopen, omzetten in bouwgrond en doorverkopen. Je kent Vlaanderen: ééns gebouwd komt de ‘rest’ ernaast van zelf. Adieu het legendarisch landschap dat Permeke in menig werk gebruikt heeft.

Gevangen: het uitzicht over hoeve, knotwilg en harde polder. Wat blijft is het expressieve van Permeke op doek en het naturalisme van Streuvels op boekpapier.

Ik hoop echt dat de ‘verantwoordelijken’ blijven beseffen dat dit verlies het algemeen nut kwetst. In een tijd van klasseren en beschermen is deze verkaveling in de achtertuin van Permeke een doodsteek door ongevoelige centenmensen.

Daarna schets conservator Van den Bussche de links tussen Johan Tahon en Permeke.

Tahon denkt verder in de traditie van de expressiviteit van het ‘zijn’ van de mens.

Tahon en Permeke hebben een effectieve binding met Oostende en Jabbeke

Beiden werken met de brokstukken van het menselijk uiterlijk.

Beiden zoeken naar een ruimtelijkheid. Permeke door monumentaal te werken. Tahon door die monumentaliteit te zoeken in de montagetechniek van de moules Let wel: Tahon is op zoek naar een andere ruimte dan het sacraler gegeven bij Permeke.
  

Van 22.06.2002 tot 15.09.2002-06-28 dagelijks, niet maandag, van 10 tot 12.30 en van 13.30 tot 18 uur.  De catalogus is een uitgave van Uitgeverij Stichting Kunstboek Oostkamp. Dat garandeert altijd een uitstekende kwaliteit, waarbij je op zijn minst al zeker mag zijn dat de binding er na een paar maand NIET uitvalt. Het formaat past in de monumentaliteit van Johan Tahon, een indruk die vergroot wordt in het ‘kubistische’ elan van de cover. ‘Slechts’ 12 euro.

  
Ondertussen liggen Constant en Marietje aan de koude kant van de parochiekerk van Jabbeke. Achter het bushokje, geflankeerd door haastig verborgen fietsen van lokale forensen.

George Minnen zette er een perfect verdriet bovenop. De diagonale kracht van Minne wordt terplaatse in contrast verguld door het vertikale ritme van Tahon. Drie meester over een vierde die geduldige liefde heet.

Alle Info: toerisme@jabbeke.be en op de officiël website van de gemeente J@bbeke