Oostende. In de duisternis van de Middeleeuwen zoekt men nà de druïden naar de zingeving van het onbekende. Waar is de bron. "Wie ben ik en waar ga ik naar toe?" Een zinnetje dat bij ons boven aan de trap naar het ‘jongeren- en kinderverdiep’ gekleefd hangt. Die zingeving vindt men begrijpelijk voor die oeroude tijd in het ‘heilige’, het oud Engelse hallow dat op 31/10 hallow-een en op 01/11 hallow-mas mag heten. De warmte van de herfstvuren geeft een menselijk gloed voor de doden die tussen hemel en hel warreren. Het gaat over de grote onbekende. Mysteries die hun uitbeelding krijgen in vuur en gedaantes. Van Bosch in Rotterdam tot het psychedelische labyrint van The Doors. Teerklevende verhalen over vunzig bloed en ijskoude vrouwen die seks presteren met de rode dood. Edgard Allan Poe? Wie is dat en speelt die mee in Neighbourghs? De mythe van halloween is uit zijn voegen gebarsten via de spektakels der Yanks. De duivel wordt vriend aan huis. En in de jeugdliteratuur staan angst en gruwel nu ook al centraal. De Kelten worden gemerchandised.

In de Stad-aan-zee heeft men die mosterd vorig jaar al gevonden en nu op het Net uitgesmeerd.

In het Maria Hendrikapark troepen honderden meestal lokale(2)  mensen samen tegen het corpulente lijf van een afbrokkelende watertoren. Volle maan die de wolken een nette rand geeft terwijl een enkel zoeklicht de buik van de dampformaties afstreelt. Kalende bomen zijn sprookjesernstige vingers tegen een af en toe bestoven achtergrond. Straks zullen de laserstralen likken en krassen. Links en rechts geluid dat boven de stille grom van de omstaanders prevelt over vraagtekens. Twee reuzenhoofden op doek. Monologen over zon en vuur, maan en water, wat aantrekt en afstoot. En terwijl de een niet zonder de andere kan, wordt hier de grote les over samen zijn herhaald.

Onmogelijk water en vuur te binden. Aarde, dat wel. Mensen ook een beetje. De woorden worden New age muziek uit een vorige eeuw met een sausje Ramstein. Dansers draperen wimpels op de toon van klank en woord en tegen monumentale videobranden en verspringende snapshots. Dit is een globaal picturaal gebeuren waar alles afzonderlijk niets te betekenen heeft of ’t is het moeten één worden tot de compositie In Extremo. Uiteindelijk wordt water de weerkaatsing van vuur. Gaat de maan achter de vadsige watertoren weg en is de zon... spoorloos. Een obligaat vuurwerk zet alles weer in zijn juist perspectief. De eerste knal geeft de eerste aha-kreten. Dit wordt begrepen.

Na het applaus wandelen we langs de regie. Een echte Oostendenaar vraagt heel luid en met een zeewater r of ’t " Dat nu is waarvoor we de cimateirestoet moeten laten?" Het blijft heel donker in het bosje.

Twee dagen later staat in de pers: "Wie gedacht had om de tweede editie van Halloween te kunnen afsluiten met een massaal griezelspektakel, moest woensdagavond zijn verlangen bijstellen. Voor de eerste keer vond er bij wijze van afsluiter een massaspektakel plaats in het Maria Hendrikapark. De vuur-, licht- en danscreatie van In Extremo bracht weliswaar een opvoering van niveau, maar met halloween had het nagenoeg niet veel te maken." (3-4)

André BAERT 31/10/2001

(1) Een massaspektakel van Avalon

(2) Over gans de weide hoor ik vooral het eigen dialect of een soort Algemeen Nederlands met duidelijk West-Vlaams accent.  In dat geval zijn die van Bredene en Middelkerke ... toeristen.

(3) KC in Het Nieuwsblad van 02/11/2001 met een prachtige foto van Michel Vanneuville