|
Humor en ‘ernstige’ muziek heb ik
altijd gelijkgesteld aan de melancholie van een clownsduo.
De pijn van afscheid, van leuk moeten zijn om te
overleven, van ontstemde violen, blikken saxofoon en muffe
theatertjes voor weinig geld en veel tabak. Tijden zijn
anders. Er zijn Culturele Centra, subsidies, bezige mensen
die inkom betalen en cultuurbeleidscoördinatoren die
weten wat een oefenronde is en wat dringend gesteund dus
gevraagd moet worden. Business as usual.
Met dat vooroordeel kijk ik letterlijk
op naar Sanzuniek, dat pertinent opvallend optreedt. Ze
zoeken meteen door klankgebruik naar een link die niet
klassiek is: randgeluiden en onhandigheid, diametraal
tegenover de kosmische stilte en perfectie van de
concerti. Hoewel: de kledij is symfonisch, het zwart mat,
de ruimte sober zwart met rode lichtbaan, de opstelling
mooi gecentreerd. Het zijn de vertolkers die eerst mijn
melancholie uitlokken om dan uiteindelijk zowel hun
muzikaliteit als hun showcapaciteiten bewijzen.
De finesses geef ik niet prijs. De
verrassingen zijn te subtiel om ze hier te verraden. De
pianist is ronduit schitterend, de beide violisten zijn
vakmannen in elk hun eigen soort. De zangeres tekent voor
grote kunde wanneer ze feilloos het afscheidslied over de
heel stil geworden zaal laat zweven. Ik bedoel maar: geef
ze alle kansen, dus laat ze veel oefenen in de culturele
centra van Vlaanderen, en ze maken gegarandeerd minder
foutjes. Schoonheidsfoutjes van het opwarmen. Kijk: ik
lach weinig, ben geen liefhebber van éénmans optredens
met zaalhumor en revues. Maar de humor van Sanzuniek is
fijn, mooi gedoseerd, fijn cultureel en steeds met een
technisch sterke muzikale achtergrond.
We hebben echt genoten. Met dank aan De
Groene Meersen Zedelgem.
Meer info: Sanzuniek
André Baert en Lydie Lequeux
16.01.2004 |