Oostende (weer) voor Anker

Het typische aan water is het verloop. Het één vloeit in het ander voort of van het een komt het ander. Oostende voor Anker © is koploper wat betreft de maritieme uitstraling van deze Stad aan Zee. En in haar kielzog wiebelen de trofeeën van recente maritieme archeologie. Een overzichtje.

Mercator

Het Laatste Nieuws regionaal bloklettert op 15 januari 2002 dat de vzw die het schip varend houdt méér buitengaats wil om de tanende populariteit wat op te krikken. Voorzitter Herman Craeybeckx is tevreden met de restauratie fase 1 en hoopt snel te kunnen beginnen aan fase twee of het vervangen van de zeilen en het rondhout. Daarvoor zijn € 200.000. Vlaanderen sponsort 50%, Provincie West-Vlaanderen en Oostende elk 15%. De resterende 20% wordt verzameld door de uitgifte van een pentekening (1000 x € 30). Deze hervormingen betekenen ‘geenszins dat onze erkentelijkheid ten overstaan van de oudere vrijwilligers vermindert is. Integendeel, zonder hun goede zorgen was het eens zo roemrijke schip allang in de vergeethoek beland."

In Het Nieuwsblad van 25 april 2002 is nog weinig van de fierheid over. Yvan Naesen titelt: "Muiterij op de Mercator" want Oud-commandant Walter Defloor en zijn 16 vrijwilligers – vooral oud bemanningsleden van de RMT – worden koelweg per brief afgemonsterd met het verder verbod op het logies aan boord.

Er hangt een sfeer van groot geld, want met de nieuwe subsidiëring kan het teren en kalefaten van de dekken nu uitbesteed worden aan ettelijke miljoenen, terwijl hij met zijn bemanning de karwij klaarden voor een schamele € 25. Uitgerangeerd of niet, ondertussen knappen de zeebonken een zestal oude walvissloepen op en ziet Walter Defloor het zitten om de oude bunkers ter hoogte van de Maritieme site in te richten als expositieruimte onder het thema "Zeevisserij in Oorlogstijd." (Het Laatste Nieuws 3 mei 2002. Daarnaast in bewaarde en beschermde glorie de ‘Slipway’ die door zijn authentieke waarde duurder geworden is in herstel (Het Laatste Nieuws 6 mei 2002). En zo draait alles steeds weer rond, trekt de zee het zand naar de bodem. En blaast de wind duinen.
 

Maritieme Site Oostende

Wie Amandine zegt, denkt ook aan Willy Versluys en aan de Maritieme Site, gevestigd in de oude APS-scheepswerven aan de Hendrik Baelskaai, waar ooit een lange bezetting voor behoud werd uitgezeten. Herlees daarover "Kleine Scheepswerf, Grote Staking" Van Flor Vandekerckhove, Uitg. De Lachende Visch 1994. Op die werf wordt de O129 in haar IJslandse glorie van 1962 herkneed tot een geschiedenis in feiten en data: 3 april 1995 uit de vaart, 15 juli 2000 officieel tot museumschip gebombardeerd en tot interactief (met geuren, lees je in Het Nieuwsblad van 19 augustus 2000!!) museum gepromoveerd. Op 31 maart 2001 publiceert De Morgen daarover een prachtige reportage, geschreven door David van Reybrouck met foto’s van Dieter Telemans. Een belangrijke omweg om te zeggen dat diezelfde Willy Versluys in september 2001 van onder het roest van de Antwerpse Zwarte Madam de oude N.765 O.L.V. van Goede Raad terugvindt. Het schip werd in de zestiger jaren op de werven van Hillebrandt gezet en zou via een restauratiefonds in volle glorie moeten herleven als herinnering aan de drukke en rijke vissersjaren. Neem daarbij dat de vislier afkomstig is van de O250 en de galgen van de O223, en je hebt drijvende archeologie. Oudheid van hoe lang nog maar geleden?

Straks wil men de Paster Pype aanpakken. Het oudste, Belgisch gebouwd schip (Boelwerven 1948) dat dienst deed als hydrografisch schip tot de bijna fatale verloedering door de vzw onder leiding van kapitein Liénart werd aangekaard. Het Laatste Nieuws van 11 januari 2002 kon kraaien dat tegen oktober 2003 met € 372.000 alles in koperen en kannen en kruiken zal zijn. Dan wordt de Paster Pype de drijvende ambassadeur voor Vlaanderen en Oostende. Niet alle verhalen eindigen zo mooi. In 2000 is er blijkbaar geld voor de restauratie van het baggerschip Vlaanderen XVII maar die kruik blijft niet drijven. Een Spaanse schroothandelaar ziet er materiaalwinst in.

En waar worden al die klaps van de kaai dooreen gehaald? Op de sedert vorig jaar jaarlijkse visserijfeesten. Hoog en links op de triomffoto staat een man die ons terug bij het begin van het verhaal moet brengen. Hubert Rubbens van Quitamare en dus Oostende voor Anker ©.

Oostende Voor Anker

2001

Een hervonden tekst uit 2001 over de eerste persvoorstelling en..."en de vergaderzaal van de jachtclub achter mijn Klein Strand. Aan stuurboord (…) een prachtige geschilderd zicht op die jachtkade door Bulcke, volledig in de stijl van Jan Declerck. Voor de rest vierkant schraal, ernstig, geen revue zeebonken onder passende kleren maar eerder bureau- en tafelgasten. En zich op zee waar straks weer een vuurwerk over moet. Ik geef u dit nog bij als een herinnering aan water en vuur naar aanleiding van Antwerpen 1993: "Ik citeer twee fragmenten uit een interview in Humo (16.12.1993) met Eric Antonis: "In Nederland stelt de politiek een artistiek verantwoordelijke aan en die werkt in volledige onafhankelijkheid.’ En: "Als je elke kunstenaar die één keer blundert op een zwarte lijst zou, zetten, hou je niemand meer over.’ De eerste uitspraak handelt over de beperkingen die Antwerpen 93 ondervond van burgemeester Cools. De tweede is een verdediging van het vuurwerkspektakel dat blijkbaar letterlijk in het water viel. Zo meldde de media toch. Werner Paenen (zie tekst Document(a) 4) heeft het meegemaakt. Het vuurwerk was in orde, op een paar details na, maar de kijkers verwachtten een verticaal schouwspel, en niet een stijl van reflexie en diepgang die bekomen werd door de pijlen horizontaal over de Schelde, een RIVIER, af te vuren. Knap idee, maar ontijdig?

Organisator Hubert Rubbens benadert het concept vanuit een stad met geschiedenis en gaat pas dan richting de toegevoegde waarde voor de toerist. Hij noteert het ook minder agressief dan de doorsnee PR-man die de hakbijl van pertinent ontslag achter zijn klodden voelt. Het resultaat zal nu en steeds groeiend een feit zijn op het zoute water van deze stad van de zee.

En dat klinkt voor mij veel sympathieker dan het grotesk gebrul dat dit voor de toerist wordt gedaan maar dat Oostende er commercieel baat bij heeft. Dat IS zo maar dat moet niet altijd primeren. Geef de stad haar historische identiteit terug en haal daar alle profijt uit. Diezelfde Hubert Rubbens is ook de enige bij wie ik in 2001 iets hoor over het maritieme karakter van het wereldberoemd Beleg van Oostende. De paus heeft zich verontschuldigd voor de Inquisitie, het wordt tijd dat het nieuwe Oostende zich ook eens buigt voor het jaren lang verzwijgen van het politiek geweld tussen 1601-1604 waarbij de vrijheid door de christelijke Spaanse Furie werd vermoord. Ondertussen wordt het toverdrankje al in haar onderdelen verzameld. De ‘Mededelingen’ van de C.R.Oostende geeft duidelijke suggesties en verslagen.

2002

Heel veel vertel ik je niet.

Voor een volledig dagplan van 22 tot en met 26 mei: klik ‘hier’

Straks krijg je het verslag.