Gallerie De Peperbusse : 01/03/2003 - 23/03/2003
P I A S
Schilderijen - beelden
Leon DE BLIQUY
Johannesburg (Z.A.), 16 oktober 1943
Kunstopleiding :
National Printers Diploma National Diploma in Fine Arts
National Masters Diploma
B.A. Fine Arts Master of Fine Arts
1963 - 1969 : Graphic Designer
1973 - 1986 : Lecturer in Fine Arts£
Individuele & groepstentoonstellingen :
Exposeert sinds 1972 voornamelijk in Zuid-Afrika;
Ook in België, Monaco, USA, China, Japan, Venezuela
Annie VANHEE
Flor VANDEKERCKHOVE
Oostende, 28 april 1950 Oostende, 12 februari 1949
Kunstacademie Brugge, afdeling schilderen & tekenen
Autodidact
Tentoonstellingen PIAS (Annie & Flor) :
1994 : Bovenzaal Vismijn, Nieuwpoort
1995 : Gallerie De Peperbusse, Oostende
1999 : Gallerie De Peperbusse, Oostende
2001 : Cultureel Centrum Anto Diez, Bredene
* * *
Een fris opportunisme
Het is niet altijd evident dat wanneer
je gevraagd wordt een tentoonstelling in te leiden, je
meteen ook weet waarover je gaat praten. Zeker in het
geval van PIAS die ik in de meest eerlijke zin slechts
heel summier ken.
We zien elkaar slechts via een paar individuele of
thematische tentoonstellingen en de laatste keer dat we
elkaar gesproken hebben - en dat was dan al de eerste keer
na zoveel jaar - was eind vorige eeuw ergens achter de
oude kerk van Bredene. Ik heb er toen mogen luisteren naar
een postanarchistische Gezelle, of een bezadigd mens onder
een zuchtende boom in de schaduw van een oeroude toren. Ik
heb alleen een paar ja's gefluisterd. Meer niet. De zee
was veraf.
Waarvoor PIAS staat weet u: Paint it again Sam, een
verbrassing van de sensuele zin Play it again, Sam.
Ondertussen hebben ze exquise oude meester herverfd,
naarstige koeien op canvas gemoderniseerd, zichzelf voor
de helft naakt aan wereldwonderen geprofileerd waarbij ze
kies genoeg waren de vrouwelijke kant mooier te maken dan
de oorspronkelijke, terwijl dat van de mannelijke zijde
uitermate ondermaats bleef.
De zee hebben ze ondertussen met rust gelaten om zich te
keren of te bekeren naar de zin van dat beetje meer dan
het zichtbare.
U begrijpt - hopelijk -dat een stuk van mijn inleiding
grappig of cynisch bedoeld is. Een stuk is gemeend.
Wanneer het gaat over de veelzijdigheid en de
geslotenheid. Dat kan ook niet anders, want hoofdstukken
uit hun ongepubliceerde doelstellingen zijn stuk voor stuk
opportunistisch. Opportuniteit dus, gebruik maken van de
gelegenheid. Gebruik maken van een toestand om zichzelf
naar voor te schuiven.
Maar omdat het niet om een individu gaat dan wel over een
'collectief' heeft dit opportunisme een sociaal hart. Deze
werken en die van voordien zouden wel eens een manifest
kunnen zijn, waren ze niet bijna allemaal verdwenen naar
de schatkamers van de eenvoudige burgers. Meestal
eenvoudig want bij die burgers warreert ook de viezere
versie van het opportunisme en het hebberige. Ik heb ze
zien passeren: de koningen, de generaals en de advocaten.
Maar zouden er vandaag religieuzen in de zaal zijn? En
waarom? Omdat PIAS in deze expositie de rand van geloof
heeft gestreeld.
Ik stel me wel de vraag in welke mate een religieus
getormenteerd individu in deze naakten met kruis de
doorgetrokken pijn zal herkennen en wie in het
opportunisme de cynische draad van een atheïst wil
aanvaarden.
En wie van ons allemaal een verkeerd beeld zal hebben van
deze tentoonstelling. Zeker ikzelf die vanmorgen en
hierboven bij de koffie van de ene in de andere verbazing
ben gevallen.
Ik vermoedde een tastbare verwijzing naar een standpunt
maar kwam terecht in een dubieuze wereld van onduidelijke
standpunten, van gekloonde houdingen, van uitdrukkelijke
scherts en van een PIAS die naadloos rond de pot draait
omtrent de bedoelingen.
Dit is de verwarring ten top gedreven. Een Mariabeeld met
ACDC schmink, een late Martinsen lijnkop met traan voor
Magdalena, de deze zomer eindelijk van zijn kruis gevallen
Christus van Dali of hoe de stuntman die poseerde voor dit
werk recent zelf op zoek is gegaan naar wat hierna zou
zijn. Het doek van Veronica maar dan voor een godin en dan
3 keer 7 onmondige slapers of bidders. Of zijn het
neo-zweetafdrukken van nog net niet gestorven buren en
vrienden die daarmee meteen hun postuum portret hebben
gekregen. De indruk van 'ik heb het al gezien' blijft bij
PIAS omdat PIAS nu eenmaal opportuun de indrukken herwerkt
naar deze creaties.
PIAS zegt: je moet dat niet zo eng zien, André. Je wordt
nooit gespaard van geloof want zelfs de atheïst is
constant met geloof bezig. Ook de vrijdenker creëert een
eigen soort geloof met rituelen en zoektochten naar
verklaringen.
PIAS zegt : hier zie je mooi getekende naaktmodellen met
een referentie naar geloof.
Diverse materies en een rijke variatie aan techniek.
Ik vraag? Wie is PIAS? Is PIAS nog slechts Flor en Annie
of nog slechts die twee druk ervarende wezens Dit is PIAS
en voor hoe lang nog? Dag PIAS.
André BAERT 31/08/2001
* * *
Pias Internationaal
Vanaf 1993 gingen Annie Vanhee en Flor
Vandekerckhove hun gezamenlijke artistieke producten met
PIAS ondertekenen.
De samenwerking leverde in eerste instantie een aantal
pastiches af (Nieuwpoort, 1994); daarna volgden in 1995
een aantal parodieën op de marineschilderkunst.
In den beginne kregen we alleen maar schilderijen te zien,
maar de volgende tentoonstelling (Oostende,1999) toonde
ons naast schilderijen ook beelden, foto's en tekeningen.
Waarmee PIAS aangaf dat de samenwerkende kunstenaars niet
in een of ander artistiek hokje onder te brengen zijn.
Tegelijk werd het de toeschouwer duidelijk dat er naast
het duo (dat tot voor kort de exclusieve publieke
uitdrukking van PIAS was), ook andere mensen schuilgaan
onder het Piasparaplu. Het duo liet immers van bij de
start veel ruimte open voor occasionele deelnemers en
tegenwoordig zelfs voor permanente derden die het
collectief versterken. Dat de meesten daarbij anonimiteit
nastreven, geldt sinds kort niet meer voor alle nieuwe
leden van het collectief.
Gaandeweg veranderde ook de toon in de tentoonstellingen.
Waar de kunstenaars oorspronkelijk duidelijk aangaven
autodidact te zijn, verworven ze al doende (en voor wat
Annie Vanhee betreft ook als laureaat van de tekenafdeling
van de Brugse academie) een métier dat de critici op den
duur ging opvallen. Ook wie dacht dat PIAS zijn lot aan de
maritieme cultuur verbonden had, moest die stelling
herzien. De verhuizing van het Piasatelier van de
visserijkaaien naar de polders, maakte dat PIAS beïnvloed
werd door het landelijke karakter van dat milieu. Dat werd
al zichtbaar in 1999 en nogmaals bevestigd in 2001, toen
PIAS in het culturele centrum van Bredene een
tentoonstelling organiseerde rond het thema van de
'Beeweg'.
Inmiddels gaat de evolutie van PIAS verder. Die evolutie
houdt gelijke tred met het leven van de Piaskunstenaars
waarvan bekend is dat leven en kunstproductie intens met
elkaar verbonden zijn. Het kunstproject van PIAS neemt als
het ware de vorm van het leven aan. Nieuwe fases in het
leven geven aanleiding tot nieuwe projecten, nieuwe
tentoonstellingen, nieuwe onderwerpen, nieuwe technieken,
nieuwe media, nieuwe visies op de kunst. Ook nieuwe
"PIASSEN". Sinds verschillende maanden heeft de
uit Zuid-Afrika afkomstige kunstenaar Leon de Bliquy het
kunstenaarskoppel vervoegd. Waarmee PIAS een
internationale dimensie krijgt. De grote ervaring van De
Bliquy, zijn artistieke loopbaan, zijn grondige kennis van
de schildertechnieken, zijn afkomst, zijn culturele bagage
heeft het nieuwste project van PIAS dan ook sterk
beïnvloed.
Uit al die nieuwe gegevens kwam een thema naar boven dat
nauw verbonden is met dat van de Doos van Pandora. Sinds
die Griekse, lang geleden, het deksel van het potje
haalde, werd de wereld overspoeld met kwalen, zo heet het.
Het is een mythe die erop gericht is de mensen in de pas
te laten lopen, de vrouwen erop te wijzen dat er een
plaats voor hen is die ze niet in vraag moeten stellen,
een duidelijke wenk ook om stinkende potjes gedekt te
houden. Kortom, een waarschuwing tegen alles wat Pias wèl
onderneemt. Pias probeerde aan dat intrigerende thema vorm
te geven. Maar ook aan de hoop die op de bodem van
Pandora's doos bleef liggen. Hoe Leon De Bliquy, Flor
Vandekerckhove, Annie Vanhee en een onbekend aantal andere
medewerkende kunstenaars daarmee aan de haal gegaan zijn,
kunt u bekijken tijdens deze tentoonstelling.
Cyriel Verschaerre Bredene 2003 |