Andenne, 3 mei 1938

"KUNST HEEFT MAAR EEN UITWEG : DE MENS"
André Sprumont


Laureaat Europaprijs voor Schilderkunst Stad Oostende 1973

Tentoonstellingen :
Exposeert sedert 1970 in binnen- en buitenland
o.a.
Galerie Rops (Namen); Galerie L'Ecrin (Brussel); Galerie du Crédit Communal (Namen); Galerie du XXème siècle (Charleroi); Galerie Brecpot (Antwerpen); Maison de la Culture (Namen); Casino Kursaal (Oostende); Galerie Saint-Yves (Verviers); Galerie Tamara Pfeiffer (Brussel); Galerie Struktura (Milaan - Italië); Galerie Carlévarto (Genua - Italië); Galerie K (Darmstadt - Duitsland); Galerie Tardy (Enschelde - Nederland); Galerie Simone Baldinier (Parijs - Frankrijk); Casino (Knokke); Galerie la Sarbacane (Charleroi), Bank Lambert (Antwerpen); International Rops Center (Mechelen); Galerie L'Orangerie (Oostende); Galerie Présences (Brussel); Palais des Beaux-Arts (Charleroi); Galerie Hellemans (Mechelen); Plan Gallery (Knokke); Galerie Abri-Côtier (Port Grimaud - France); Galerie Echancrure (Brussel); Galerie Armorial (Brussel); Les Ateliers du Prieuré (Rocroy - Frankrijk); Galerie Albert Ier (Brussel); Galerie Armoral (Brussel); Galerie des Tilleuls (Andenne); Galerie Béciani (Charleroi); Galerie du Vieux Tribunal (Bodegnée); Cercle Artistique et Communal (Waterloo); Galerie Michel Hanon (Luik); Galerie La Louve (Brussel); Galerie Arturiale (Luik); Galerie Lismore (Namen); Galerie Castan (Luxemburg); Galerie du Pont de Baye (Andenne); Galerie Vera Van Laer (Knokke), Galerie Gürler (Marche); Galerie Tempéra (Brussel); Galerie de Carnière (Brussel); Galerie Katschhof (Aix-La-Chapelle - Duitsland); Palais des Congrès (Luik); Centre Culturel et Artistique (Ukkel); Galerie Azur (Spa); Galerie Argo (Knokke); Galerie Athéna (Kortrijk); Palais des Congrès (Luik); Galerie Quattrocento (Namen); Galerie S (Dieulefit - Frankrijk); Galerie Le Roc d'Art (Balâtre); ...

Werken in openbare verzamelingen :
Minsterie van de Franse Cultuur; Ministerie van de Vlaamse Gemeenschap; Koninklijke Bibliotheek van België (Prentenkabinet); Nationale Bank van België; Gemeentekrediet van België; Crédit Général de Belgique; Prentenkabinet Stad Luik; Provincie Namen; Stichting voor Belgische Hedendaagse Kunst; Gemeenten Huy, Namen en Andenne; Centre de la Gravure te Luik; Musea voor Schone Kunsten van Oostende, Doornik, Verviers, Charleroi en La Louvière; Museum voor Waalse Kunst te Luik.
Privé-verzamelingen in België, Frankrijk, Duitsland, Luxemburg, Nederland, Verenigde Staten, ...

Prijzen en onderscheidingen :
Prijs Félicien Rops (1970)
Prijs Anto Carte (1972)
Prijs René Némery (1973)
Bronzen medaille Europaprijs voor Schilderkunst Stad Oostende (1973)
Internationale Prijs van Knokke-Heist (1974)
Prijs Anto Carte (1974)
Prijs van de Jonge Schilderkunst (1975)
Prijs van de Jonge Schilderkunst (1976)
Prijs van de Jonge Schilderkunst (1977)

Monografies :

André SPRUMONT door Georges Fabry (Kunstuitgeverij Lucien De Meyer, Brussel 1979)
André SPRUMONT door Alain Viray, met een voorwoord door Serge Goyens de Heusch (Uitgeverij Stichting voor Belgische Hedendaagse Kunst, Brussel 1996)
André Sprumont gaf zelf een dichtbundel uit in 1984, getiteld "Le temps accuse".

In vele kunstboeken werd André Sprumont vermeld, o.a. in de 'Dictionnaire biographique des artistes en Belgique depuis 1830' en in de 'Dictionnaire des peintres belges du XXième siècle à nos jours'.

Binnenlandse en buitenlandse kranten publiceerden recensies over hem o.a. De Standaard - Hugo Brutin; L'Echo de la Bourse - Stéphane Rey; D'Ars, Molaan - Dominico Cara; Le Monde, Parijs - J.M. Dunoyer; Herald Tribune - Michaël Gibson; La Libre Belgique - Jean Pigeon; Le Soir - Paul Caso; La Nernière Heure - E.J. Laurent; Pourquoi Pas ? - Jacques Collard; L'Express - Guy Gilsoul; A.A.A. - Lucien Rama; ...

André Sprumont in Montrosezaal van het Kursaal
Europaprijs van de Stad Oostende voor Schilderkunst '73

André Sprumont die beschouwd wordt als één van de toekomstige groten van de Waalse schilderkunst en die nu de bronzen medaille in de Europaprijs van de Stad Oostende voor Schilderkunst verwierf, stelt zijn werk tentoon in de Montrosezaal van het Kursaal tot 29 juni 1973.
Het wordt een mooie verzameling van schilderwerken, tekeningen en gravures.

De schilder is pas 29 en woont in Andenne. Alles begon voor hem drie jaar geleden met een tentoonstelling in Namen waar het publiek zich entoesiast toonde voor een reeks expressionistische werken. Hij heeft dan ook in die enkele jaren een hel evolutie doorgemaakt die nu op de tentoonstelling in Oostende te merken is. Hij toont zich vooral geboeid, haast bezeten door het gebaar en het gezicht van zijn personnages die hij als een vleug vluchtige poëzie weet vast te leggen.

Toen André Sprumont, een viertal jaren geleden, voor de eerste maal voor het voetlicht van de kritiek verscheen, sprak men van een revelatie. Een tijdje later ben ikzelf bij een heuglijke ontmoeting, tot dezelfde conclusie gekomen en sedertdien stijgt mijn waardering met de dag.

Hoe die man, die al een eind in de dertig is, een autodidact kan zijn, blijft mij een raadsel : zo rijp, zo beheerst en zo bezonken is zijn kunst die klaarblijkelijk geen aarzelingen, geen onhandigheden of geen fouten vertoont, noch van karakter noch van techniek?

Dat Sprumont veel talent heeft, staat buiten alle twijfel, maar dit is geen zeldzaamheid in een land als het onze. Wat mij uitzonderlijk voorkomt is het geestelijk klimaat dat hier opgeroepen wordt. De schilder schept sroom-ruimten (hij betitelt ze als 'lieux') die poëtische oorden van stilte, meditatie, eenzaamheid en mysterie zijn, als de Grote Leegte waarvan Lao-tze gewaagt.

Doch in die roerloze kamers van de ziel wriemelt ergens aan de wand, in een hoek of een kant, een kluwen organisch leven, rozenrode reuzencellen, paarsblauwe atomen bloedige blazen en bleekblauwxe appendices, wentelend om hun as als een microchaos die zoekt naar evenwicht in een versteend milieu... Levend leven dat ontspruit uit de spleten en barsten van de dode natuur.

In dit mysterieus contrast tussen rust en beweging, tussen orde en hartstocht, tussen klassiek en barok, schuilt de intrige en de bekoring van de delikate doeken van Sprumont. Zijn subtiel palet van gebroken tonen, harmoniën van lila, rozenhout, parlemoer, saffierblauw, roomgeel en de ganse gamma van ieder denkbaar grijs, is enig en absoluut persoonlijk.

Kortom, wij zijn een voortrteffelijk tonalist en een lyrisch plasticus rijker geworden.

Em. LANGUI, kunstcriticus A.I.C.A.

Er bestaan van die bevoorrechte ogenblikken waarop de kwellende aanwezigheid van de stilte u overvalt als een duizeling, u doordringt, u dronken maakt en u doet wankelen, als om meer op uw gevoel in te werken en u tot de werkelijkheid van het leven terug te brengen. Deze te zeldzame momenten van de vervoering openbaren ons de diepere zin der dingen. Zijn wij werkelijk die koorddansers die veroordeeld zijn voortaan in de duisternis rond te dwalen ? Is het leven, in zijn voortdurende onrust, soms als die kalme en vergeten oorden, onverschillig of zelfs vijandig tegenover onze kreten ? De wetenschap stelt me gerust, ja, brengt me zelfs in verrukking en ik droom ervan - misschien op een te naïeve manier - dat magische oog te bezitten, dat geopend is op het oneindige en dat ons, net als een "zoom", zou toelaten in een trage en voortdurende beweging de reis in het Levende voort te zetten. Einstein zie : "Verbeelding is belangrijker dan kennis". Voor de artiest is ze een middel tot het verwerven van kennis. Aan de schilder laat ze toe op het doek die krachtige beelden vast te leggen die ons fascineren en ons in vervoering brengen. Deze beelden zijn de vrucht van een ervaren indruk; zij zijn ook een poging om de wereld, die we aan aan ons zien voorbijglijden, te vatten en te bezitten. Die sterke getrouwheid op deze verheven ogenblikken versterkt in ons de wens om er niet alleen de equivalenten, de tekenen en de plastische ritmen van te zoeken, maar ook en vooral de formele strengheid, ideaal voor het weergeven van een universele orde. Ik dacht dat het interessant was grote oppervlakten te gebruiken, met lichtere gebeiden waarop het oog en de geest blijven rusten in afwachting van een gebeurtenis. Gebeurtenissen en drama zijn synoniem; ze worden vanzelfsprekend een voorwendsel tot het overvloedig gebruik van vormen en tot spontane opwellingen die op een gevoelige plaats van het doek tot uiting komen en de schermen der stilte verscheuren en verminken. De ovale vormen, die krachten in vorming schijnen te bezitten, bevatten des te meer mogelijkheden tot mutatie omdat ze meer gesloten zijn en meer op zichzelf gericht zijn. Ik hou ervan deze vormen, stuk voor stuk, op het doek te brengen, ze te vermenigvuldigen, ze te schikken net zoals een kind het zou doen en ze daarna weer tot het laatste spoor uit te wissen, waarbij ik telkens verwonderd sta over wat er op die manier ontstaat. De gebruikte kleuren mogen niet in het oog springen en moeten herleid worden tot eenvoudige schakeringen. Beige, rose en grijs liggen sicht bij wit, dat soms harmonisch constrateert met de zwarte accenten. Zo onstaat de volheid tegenover de leegheid; het organische tegenover het levenloze, de schaduw tegenover het licht; aan de hand van dit streeft men naar een diepe eenheid, naar ik weet niet welke belofte. Ik hoop dat ik me niet vergist heb.

André Sprumont

Sprumont werkt bijna uitsluitend in de grijze tinten, maar hij bereikt zo'n ernorme intensiteit in zijn beurtelings scherpe en elegante weergave. Er kan zonder overdrijven van een revelatie gesproken worden.

Hugo Brutin

Aan de horizon van de aarde, daar waar de tijd één wordt met onze dromen, een plaats genaamd 'de teruggevonden kindertijd'

De zwaartekracht van een plek waar een gevoel van belangrijkheid en mysterie ontstaat in de heldere morgen der onschuld. Ons geheugen verzekert ons, ze hebben herinneringen. Er is in de diepten van onszelf, een wil en een dringendheid te leven. Onze ego's zijn aanwezig, soms pijnlijk. Ze ondersteunen ons maar verdalen soms. We moeten dan vertalen wat we weten : het essentiële associëren, opmaken, linken.

Het beloofde land is een stil thema gemaakt van organische dichtheid en beweging. Het is het echte landschap, stervend, veraf, geamputeerd met ruimten van het onpreciese binnenin, leeg gelaten. Het licht maakt er opnieuw brede schaduwen, vreet op, verzandt. Het is ook het landschap van het gebeuren, één met een sterke wil om te behagen.

Ik heb geprobeerd een klimaat op te roepen op een achtergrond van verf : deze van een geheime en diepe natuur. Voor dit werk heb ik brede borstels gebruikt om sneller te werken, het doek zachtjes beroert zodat ik er dikte aan kon geven of zodat de kleur kon inspelen daar waar ze zich neerlegde. Momenten van uitbundigheid en primitieve gevoeligheid gebonden aan de spontaniteit van de geste. Uiteindelijk, terug naar die verstomde oevers geladen met emotie die evenzeer plaatsen van vruchtbaarheid zijn waar de mens kan bijeenkomen.