Kunststudies :
- 1962 - 1965 : Sint Lukas Instituut Brussel
- 1965 - 1968 : Hoger Instituut voor Beeldende Kunsten Sint Lukas Brussel
- 1969 - 1970 : Academie voor Schone Kunsten Mechelen
- 1978 - 1979 : Leraar aan het Sint Lukas Paviljoen Antwerpen
- 1983 - 1985 : Leraar aan het Hoger Instituut voor Beeldende Kunsten Sint Lukas Brussel
- 1984 - 1985 : Leraar aan het Hoger Instituut voor Architectuur Sint Lukas Brussel
- sinds 1978 Docent Tekenen aan de Academie voor Beeldende Kunsten St. Joost Breda

Net echt
Tekenaars en schilders die de werkelijkehid zodanig weergeven dat je de lust bekruipt om je vingers te gebruiken om te zien of het geen echt voorwerp is dat je ziet, zijn geen nieuwigheden in de kunst. Dominique Ampe is één van hen, maar door de manier waarop hij teken- en schilderkunst verenigd in een werk, neemt hij toch een wat aparte plaats in. Zo tekent hij bv. een of ander voorwerp zoals een potlood, een pluim of een vod, opgehangen aan een nagel. Op de achtergrond zie je de schaduw van die voorwerpen die een zwierende beweging hebben gemaakt over het blad. Het gevolg daarvan is een lijnenspel dat het potlood tekende tijdens die beweging of een kleurige kompositie, veroorzaakt door de in kleur gedrenkte vod, pluim of wat ook. Dominique Ampe tekent het virtuoos zodat je de beweging als het ware net echt ziet en schildert het als een knap kolorist.

Momentopnames van de tijd
Dominique Ampe tekent op een technisch verfijnde wijze met veel zin voor trompe-l'oeil-effecten eigenaardige machinerieën, toestelletjes die bestaan uit kwasten, twijgjes en takjes, die met een systeem van spantouwen een beweging maken en daarbij verfsporen nalaten op het papier. Het klinkt ingewikkeld, maar één blik op de tekening zegt voldoende. Ampe geeft een momentopname, een fractie van de dynamiek van het toestel. Hij voegt als het ware de tijdsdimensie toe aan zijn grafisch werk, waar de verfsporen de globale beweging suggereren, de stilhangende kwast het ene tijdsmoment.
Het grafisch werk is op zich al interessant, maar wordt nog boeiender als je merkt hoe Dominique Ampe ertoe komt. Hij maakt assemblages, die de bewegingen in werkelijkheid kunnen uitvoeren; de tekeningen zijn daar de grafische weergave van. Ampe stopt niet bij het experimenteren; hij gaat verder, bouwt verder op dat fundament.
Het werk van Ampe combineert organische én puur technische elementen tot een geheel, dat vaak zeer mooie titels meekrijgt.
Hoe afkerig men als toeschouwer soms ook staat tegenover hedendaagse kunst, men wordt onwillekeurig getroffen door Ampes grafiek. Onbewust vervolledigt de kijker de dynamiek van de tekening.

Techniek en Bezinning
Als alerte en fijngevoelige zoeker nadert Dominique Ampe elk onderwerp via een authentieke beeldentaal. Grafisch sterk van compositie weet hij de beeldopstelling visueel pikturaal te onderlijnen. Inhoudelijk blijven de echte Ampes van magisch-realistische signatuur. Door een verrassend gebruik van plantaardige ingrediënten en insekten, onderling met elkaar als vanzelfsprekende levensdraden verbonden, brengt de kunstenaar zijn innerlijke zielsroerselen op doek of papier. Een beeldentaal die voor een stuk abstrakt en met gedisciplineerde firguratieve gedeelten symbolisch naar de idee verwijst, spreekt de kijker op een gevoelsmatige manier aan. Zijn kleurgebruik en vooral zijn pikturale keuze zijn nauwkeurig uitgebalanceerd. Het geheel krijgt bovendien een slingerbeweging mee die tijdloos is. Lijnen, vegen, pluimen, vlekken en spatten, worden door zijn geest in één beweging gevat en visueel bevattelijk naar de kijker toe verhaald. Als de pluim geassocieerd wordt met lichtgevoeligheid, zachtheid en tederheid, dan kunnen we stellen dat het recent oeuvre van Dominique Ampe hiervan de spreekwoordelijke plastische verwoording is.
Ampe is een kunstenaar die een verscheidenheid van technieken zo vloeiend kan hanteren en die bovendien met discipline zijn vrijheid van expressie en kreativiteit inhoudelijk weet gestalte te geven. Zijn scheppingskracht krijgt een bijkomende dimensie dankzij een gemengde techniek van potlood, aquarel, inkt en gouache. Waar dit vaak gesofisticeerd overkomt, legt het op een magische wijze het verband bloot tussen fictie en werkelijkheid. Verknocht aan mens en natuur weet hij onderliggend vaak vermanend uit de hoek te komen. Al heeft hij zijn emoties wel degelijk onder kontrole, toch laat zijn intellekt zich gevoelsmatig leiden naar een ontluikende misgroei of verloedering in ons maatschappelijk bestel. Hierdoor bewijst Dominique Ampe dat hij een kunstenaar is met een uitgepuurd gevoel voor schoonheid. Zoals hij de achtergrond van zijn werk vaak wit houdt, moeten we hierin de zuiverheid en kwetsbaarheid van mens en natuur zoeken.

Sensuele schrijfsels
Eigenlijk streeft Ampe een synthese na van het grafische, picturale en ruimtelijke. Hij is gefascineerd door de materialen die de schilder of tekenaar gebruikt : het potlood, de pen, de kwast, de veer...
Het sensuele karakter van het schrijven, het tekenen, het krabbelen zet Ampe 'dik in de verf'. Hij beelt deze voorwerpen zeer realistisch uit zodat ze bijna levend, ja menselijke worden.
Die materialen gaan ook verbindingen aan met elkaar. Ze worden vastgehouden.
Beperkingen en spanningen gaat Ampe niet uit de weg. De onderzoekende kunstenaar combineert figuratieve beelden met mooie schrifturen. Hij schrijft (of tekent ?) het lege, naakte blad soms vol met strakke letters en woorden of met vrij gepenseelde tekens. "Dit heeft niets te maken met kaligrafie", zegt Ampe.
"De teksten die ik schrijf, zijn nooit leesbaar. Wat mij interesseert, is de beweging van de pen of het penseel. Die materialen hebben een grote potentie in zich. Wat kunnen ze niet allemaal uitrichten !".
Het werk van Ampe oogt vrij estetisch, maar dat is niet doelbewust. "Ik wil zo nauwkeurig mogelijk werken", zegt hij.
"Die precisie past in de filosofie van mijn werk. Men noemt het al gauw hyper-realisme. Maar daar heb ik niets mee te maken. Mijn werk moet er wel perfect uitzien, maar dat heeft allicht meer te maken met respect voor wat ik afbeeld."

Rukwinden van poëzie
Dominique Ampe tekent de tijd in kromme lijnen die hun weg zoeken; hij schildert de ruimte in een steeds herhaalde onvoldaanheid, hij noteert de sporen die een beweging heeft gekrast in een onzichtbare wolk. Hij herhaalt zijn bezwerende formule met telkens licht gewijzigde middelen om het etherische waarmee hij dialogeert te verschalken.
Op een spontane en vanzelfsprekende wijze heeft hij een wereld opgebouwd die dubbel is en alle bestaande normen omtrent droom en werkelijkheid in vraag stelt, opfleurt, sublimeert. Tekenen en schilderen zijn twee disciplines die men ook zou kunnen omschrijven als twee netwerken of beter gezegd twee webben van middelen en mogelijkheden, van eigenheid en veruitwendiging, verinnerlijking en referentie aan het andere dat de grenzen raakt. Dominique Ampe hanteert beide op een manier die een totale openheid veronderstelt, een blootleggen van de trucs en een consequent aansporen tot functioneren van het aldus naakte wezen. Hij schildert en penseeltt of borstelt dat schilderen met middelen die een eigen leven willen leiden; hij tekent met potloden die ruimtelijke objecten willen zijn.
Benevens het feit dat een vergeestelijkt peilen naar de kern en het fundamentele van de dingen en hun dubbele betekenis een uitmuntend métier en een perfect beheersen van de middelen veronderstelt, frapperen in het oeuvre van Dominique Ampe zijn rukwinden van poëzie die nog een andere bodem reveleren dan de gedoodverfde dubbele (bodem) van teken en betekenis, van middel en bemiddeling, van pen en inktstreep, van potlood en schaduw, van pluim en pen, van (ganzen)veer die schrijft en kittelt.
De titels van de veelal gemengde technieken reveleren vaak een andere dimensie dan die van de eerste aanblik. Dat kan op bepaalde ogenblikken verbazen, ook al klinkt die titel prettig en is hij bron van verrassingen omdat de kijker bij dit soort werken geneigd is onmiddellijk bezit te nemen van het tafereel of van één zijn betekenissen. Dat geldt voor ieder tafereel waarin het oog een referentie aan de realiteit ontwaart en van daaruit conclusies trekt.
Elementen van het kunstenaarsbestaan, zowel materiële als geestelijke, ontmoeten elkaar in een trance die beurtelings beheerst is en mateloos, in flitsen van luminositeit die door vlagen van dichtbevolkte schaduwen worden gevolgd.
Uit een net van fijne lijnen die als kluwen al esthetisch ogen groeit een gestalte die meteen weer wegduikt. De (ganzen)veer heeft geschreven en rust nu als een sieraad op het eindpunt van het geschreven woord, daar waar de rand van de handtekening omkantelt in tengere verf.
Wie kijkt naar werk van Dominique Ampe wordt de lagen van het bestaan gewaar, treedt binnen in een trompe-l'oeil en treft er zijn eigen schaduw aan. De ogenschijnlijk lege ruimte is bewoond, want de dragers zijn luchtige wezens die beurtelings doel en middel zijn, tastbare realiteit die in de wanden wegglijdt als men nadert. Indien zij niet door woorden, zinnen of grafische ritmiek zijn ingepalmd of beroerd, dan luisteren de objecten in de leeglopende kamers; er groeien gesprekken met een ouderwets parfum zoals beeld geworden vertellingen, zoals vatbare verbeelding.
Dominique Ampe schrijft zijn ervaringen, zijn herinneringen, zijn emoties en melancholie neer zoals een schrijver die schilder is en graficus terzelfdertijd en die vanuit die bevoorrechte stelling zowel het schrijven als het schilderen en het tekenen, als teken en betekenis, als beeld en uitbeelding onthult in hun aarzelende groei en hun gehoorzamen aan de middelen die enthousiast meester en dienaar zijn geworden.