|
25ste INTERNATIONAAL Fotofestival
KNOKKE-HEIST
07/04 tot 25/05/03
|
| |
|
Heel wat beroepsfotografen kunnen
bevestigen dat de retouche aan een foto zowel bedrog als
verschoning is. Bedrog, omdat de originele opname niet
behouden blijft. De fototechnische kunde van de kunstenaar
die direct met licht speelt, wordt aangelengd met digitale
herstellingen. Er worden assemblages van figuren in een
vreemd decor gemaakt, er wordt herkleurd… Een echte
"virtuele donkere kamer" zoals Pascal Dangin
zegt in De Morgen van 08.03.2003. Het oorspronkelijke is
niet meer herkenbaar in wat op papier afgedrukt of aan de
muur geëxposeerd wordt. Altijd? Neen. Daarom is het goed
minstens één keer per jaar naar Knokke-Heist af te
zakken voor het Internationaal Fotofestival dat nu aan
haar 25ste editie is. Een conglomeraat van
superbe over gedurfd naar herkenbaar en het typische
aftasten van de kleine grenzen van de
amateur-gezelschappen. Ik verwijs ook graag naar vorige
versies. |
| |
|
|
2001 en vroeger worden
gerestaureerd |
|
|
| |
|
Met de dubbelpresentatie David Bailey
en Sam Lévin bouwt Knokke-Heist een soort retrospectieve
waar je recht voor een traditionele fototechniek gaat
staan waar cadrage en belichting het karakter van de
personages bevestigen. Het subtiele verschil tussen de
persfotografie met alle glitter en glamour terwijl een
fractie van een seconde later pas het mooiste van de man
of de vrouw te zien is. Iedereen heeft het reeds gezien
tijdens fotosessies. Drie fasen: de opwarming tot de
houding die de fotograaf wil, het vastleggen van een reeks
bewegingen in een snelle flitsreeks en tenslotte het
selecteren en afwerken. Ondertussen zit het model stil met
haar privaat leven op een podium, tegen een kussen of
languit op de grond. Dan komt het echte mooie pas naar
voor.
Anderzijds moet diezelfde fotograaf die unieke authentieke
schoonheid bevestigen door het amoureuze of het tragische
van de persoon of de groep te belichten. Daarbij is niet
alleen dat individuele belangrijk maar ook de setting van
de figuur in een decor dat vaak slechts licht is. Of een
vorm - meubel of textiel - die parallel loopt met de
lichaamstaal.
De broosheid, het feminiene, de macht van het theatrale,
de stilte van een verloren moment, en de opdracht die
één van de inleiders meegeeft: kijk, stuk voor stuk,
naar de zuivere lijnen, naar het licht dat gekneed en
bespeeld wordt. Zoek naar de tendens authentiek te willen
zijn. Herken de zoeker naar het karakter achter de vorm en
houd van die fotograaf of fotografe die dynamiek steekt in
een fotografische feitelijkheid |
| |
Het gastenboek
|
| |
|
We houden ons aan de teksten die
Stefanie Becu van de Dienst Cultuur zo vriendelijk was
door te sturen. We hebben ons dit jaar niet kunnen baseren
op een catalogus. |
| |
Sam Lévin
|
| |
|
|
|
Sam Lévin (1904-1992) werd geboren
in Rusland. Hij studeerde scheikunde en opende
vervolgens in de jaren 30 zijn eerste eigen studio in
Parijs. Hij werd snel vrij bekend als fotograaf van
beroemdheden. Vanaf 1934 hield hij zich bezig met
verschillende soorten opnamen. Hij werkte nauw samen met
Jean Renoir en werd zijn exclusieve fotograaf in 1937,
tijdens La Grande Illusion, gevolgd door La Bête
Humaine (1937) en La Règle du Jeu (1939). De oorlog
maakte tijdelijk een einde aan zijn activiteiten en hij
nam deel aan het verzet. Na de oorlog werkte hij
met de belangrijkste regisseur van zijn tijd: René
Clair (Le silence est d'Or, 1947 - La Beauté du Diable,
1950), René Clair (La Symphonie Pastorale, 1946),
Henri-Georges Clouzot (Quai des Orfèvres, 1947 - Le
Salaire de la Peur, 1953), maar ook met Christian Jaque,
Marc en Yves Allégret, Jean Cocteau. Zijn faam
verspreidde zich onder de acteurs en ze wilden allemaal
gefotografeerd worden door Sam Lévin (Brigitte Bardot,
Jean Marais, Gérard Philippe, Louis Jouvet, Simone
Signoret, Jean Gabin, ...), |
|
evenals de zangers (Yves Montand,
Edith Piaf, Tino Rossi, ...), kunstenaars en politici.
Hij werkte ook samen met de grootste filmmaatschappijen
ter wereld, zoals Metro Goldwyn Mayer of Cinecittà, en
nam foto's van de belangrijkste internationale sterren,
zoals Burt Lancaster, Ingrid Bergman, Ava Gardner, Orson
Welles, ...
Sam Lévin was een bekwame technicus en estheet, en
hield ervan in zijn eigen studio dezelfde sfeer te
creëren als op de sets om de gezichten vorm te geven en
de persoonlijkheden uit te vergroten. Hij was
onafhankelijk en behield altijd een bepaalde afstand
tegenover de grote bedrijven, zodat hij een persoonlijke
relatie kon ontwikkelen met zijn modellen. Zijn
archieven vormen een essentiële getuigenis van zijn
halve eeuw cinematografisch werk. |
|
|
| |
David Bailey : Birth of the Cool
|
| |
 |
|
De laatste veertig jaar was David
Bailey (GB - °1938) onafgebroken de bekendste fotograaf
van Groot- Brittannië. Birth of the Cool bestrijkt de
eerste jaren van zijn carrière - van 1957 tot 1969 - en
brengt zowel iconische foto's als onbekende
meesterwerken uit zijn uitgebreide archieven. De
tentoonstelling brengt een overzicht van de fotografie
van Bailey, van zijn eerste ernstige enthousiasme, toen
hij nog in dienst was bij de RAF, via zijn start als
professionele fotograaf - in het centrum van de
snelgroeiende Londense tijdschriften cultuur en de
expansie van massapubliciteit - tot zijn successen in de
jaren 60 en zijn aandeel in het herdefi- niëren van de
rol van de fotograaf. Zijn visie op de 'sixties' komt
tot uiting in een verzameling portretten, David Bailey's
box of pin-ups, die werd gepubliceerd in 1965, en het
embryonale Goodbye Baby & Amen uit 1969.
In Birth of the Cool wordt het pantheon van mediahelden
uit de jaren 60 uit deze collecties aangevuld met nooit
eerder gepubliceerde foto's, van Mick Jagger, Andy
Warhol en de Kray Brothers, tot Cecil Beaton, Catherine
Deneuve en Sylvia Plath. In 1999 is Bailey nog
steeds even actief als filmmaker en fotograaf. In een
speciale montage ter kennismaking worden Bailey's foto's
uit de 'Cool Britannia' uit de jaren 90 naast de Birth
of the Cool uit de jaren 60 geplaatst. |
| |
Géraldine Langlois
Femmes insulaires,
3°30' au Nord de l'Equateur' |
|
Femmes insulaires,
3°30' au Nord de l'Equateur'
Géraldine Langlois stelt een
exclusieve reportage voor, die ze fotografeerde in
januari 2003, over de vrouwen op Bioko, een vulkanisch
eiland met een multi-etnische bevolking, hoofdzakelijk
bestaand uit de Bantou stammen Bubi, Fang en Ndowe.
Ze schets hierin een pakkend beeld vol tegenstellingen
die zich zowel uiten in religie als in levensstijl. Het
animistische geloof van de voorouders tegenover het
katholicisme en het protestantisme, de plattelandsvrouw
versus de verwesterste vrouw van de nieuwe generatie.
Vrouwen tussen moderniteit en traditie, die de nieuwe
eeuw tegemoetgaan!
|
|
|
| |
Internationale Fotowedstrijd
|
| |
|
De hoofdmoot van het Internationaal
gebeuren ligt traditiegetrouw bij de wedstrijd. "Voor
het eerst in 25 jaar werd een nieuw concept gehanteerd.
Wat startte als een wedstrijd voor humorfoto's, is de
laatste jaren uitgegroeid tot een algemeen fotogebeuren
waarbij de kunstfoto eveneens aanspraak kon maken op een
aantal prijzen. Vanaf 2003 kunnen volgende categorieën in
de prijzen vallen: humor, natuur, naakt, architectuur,
mens/portret, sport en artistieke fotografie."
Tijdens de persvoorstelling van 2003Beaufort en de tour
met de nationale pers, kon een collega reiziger melden dat
er enorm veel inzendingen waren met een zwaar accent uit
Vietnam. Uiteindelijk waren er "4861 foto's van 733
fotografen (+40%) uit 48 landen. De jury weerhield 272
foto's voor de tentoonstelling."
Het resultaat viel binnen de verwachtingen. De Laureaat
Luc Rabaey toont een portret dat volledig in de stijl van
de koele objectieve presentaties is. Met de nadruk op het
gezicht dat zeker een verhaal te vertellen heeft.
Verborgen tussen de eenvoudige haarboog en de
halsuitsnijding, en geaccentueerd door een heel
natuurlijke schaduw, wil die vrouw wachten.
Hilde Braet
presenteert een prachtige opname van een verwarde jongen
die, onder begeleiding, zijn hand tegen de geschilderde
Permekiaanse hand test. De naakten van Laevaert Stef zijn
zeer verfijnd. Tim Derven speelt met contrasten: een
Mechelse supporters in verstilde actie terwijl aan hun
voeten een jongetje liever met zijn gameboy speelt. José
Vereecken met een sinistere ijle verlaten bushalte die kil
verlicht zelfs geen veilig eiland in de nacht is. En de
grote kom Vietnamese inzendingen zijn gelijklopend maar
van (natuur gevoelige aard. Samengevat: "Treffende
portretten, spectaculaire landschappen, sublieme
natuurbeelden en artistieke meesterwerken zullen menig
bezoeker doen wegdromen."
Ook dit jaar presenteert het
"Centrum voor Beeldexpressie" (verenigde Vlaamse
fotoclubs) een selectie van hun beste foto's in de
Lagunahall onder de titel 'Camera 2003'.
De lokale fotoclubs KFFKH (Koninklijke Foto- en Filmkring
Knokke-Heist) en DIAGONAAL stellen respectievelijk in het
Cultuurcentrum en in de Lagunahall de meest uitgelezen
foto's van hun leden tentoon. |
| |
| André Baert |
|
|
|