Fast Affection Bear: 
deel twee

Wie Rik Delrue een beetje gevolgd heeft, zal niet verwonderd zijn dat ‘affectie’ heel centraal staat in gans zijn oeuvre.  Een affectie voor het leven en op de eerste plaats de ongereptheid (van het kind) dat als rode draad door zijn verzameld werk loopt.  Enkele voorbeelden:

-         de keramiek ‘hoofdjes’ (1993) die gebaseerd zijn op de Indonesische schimmenspeelpoppen.  Het stuk speelgoed en het theatrale staan naast de broosheid van met opzet onopgesmukte terracotta.

-         Een beetje in diezelfde lijn zijn de werken voor de Stedelijke Kunstacademie Oostende.  Ik denk aan @nkers 2002 waarbij door de cursisten gekroonde hoofdjes (sprookjes) werden gepresenteerd.  @nkers 2003 bracht een reeks keramische wandtegels over 'het dagboek van een jonge buurtbewoonster.’

-         De legendarische kabouters (2000) die uitgegroeid zijn tot Intellectual Gnomes.  De kabouter staat tot de cultuur als fantasie tot het kind.  Ik kan me echter niet ontdoen van een streepje kabouterangst.  Zeker wanneer ze door tientallen internationale kunstenaars bewerkt worden (2002)

-         Kleitabletten met data, in twee betekenissen.  Een datum als tijdstip en die datum als link naar een gebeurtenis (databank) waarover wij niet ingelicht worden of waarvan de actualiteit pregnant is: oorlog, slachtoffers, ….  De bundeling kan zowel een stapel als een lange lijn zijn. (sinds 1996)

-         In diezelfde sfeer ligt het proefproject waarbij van één leefgemeenschap de levensbelangrijke data worden genoteerd op een kleitablet.  Deze massa’ geboortesteentjes’ (bijvoorbeeld) worden tot monument geschikt.  De vorm is uiteraard afhankelijk zijn van de locatie.

Even notoir is het  Fast Affection Bear project dat twee jaar terug tijdens Kunstgrepen 2002 in Middelkerke werd gecreëerd.  Toen was er al, in navolging van de bewerkte kabouters, sprake van het uitbesteden van beertjes aan BV’s van allerlei allooi.  

Rik Delrue registreert daarmee momenten die in een onbezonnen wereld een anker hebben.  Unieke momenten die te vaak in steeds mindere mate getoond, gegeven of gevraagd worden.  Maar ook dat wil hij registreren.  Hoe?  Aan de hand van een honderdtal porseleinen beeldjes in inmaakpot. Wat en wie lees je hier.  

Het resultaat is monumentaal.  En wat valt meteen op: de deelnemers uiten vooral zichzelf en daarbij vaak om zichzelf.  Daaruit kan je een analyse maken van wat IS, want zelfs uit de contradictie haal je de aanvankelijk intentie of de tegenstelling heeft alles te maken met de aanleiding.  Ook van de vele aanwezigen op de vernissage kan het knuffelgehalte alleen nog geschat worden.  De kinderen stoeien tussen de potten.  De attente volwassenen praten even doelgericht met dat rood luchtballonnetje in de hand.  Over lopende zaken of misschien wel over die lang vervlogen koesteringen die plots als spitse herinneringen terugkomen.   

Wanneer Peter Van Herseele met een half uurtje vertraging de introductie ‘opvoert’, heeft hij het over de interactie tussen kunst en kunstenaar, over het bewust kaalhoofdig intellectualisme, over de pregnante waarde van het konijn en het varken in de schilderkunst (wat me meteen doet denken aan het grondige studiewerk van het IAP over beide dieren in het Middeleeuws dagelijks leven – zie hier) .  Enfin: zoveel thema’s die steeds langs de rand van het wollig knuffelgevoel gaan.  Zelfs de gespeelde en geslaagde tussenkomst van twee tato -BV’s kan hem niet van zijn dwaalspoor afleiden.  In tegendeel: hij doet af en toe navraag naar ‘kan je nog volgen’ en doet’ gewoon verder’ tot de onrust te groot wordt en hij de fakkel doorgeeft aan de burgemeester van Kortrijk.  Maar hij houdt de climax nog even in petto.  Met de microfoonvoet slaat hij een ingepot beertje in de beste Rockstijl aan diggelen.  Daarmee ben ik rond, sluit hij af.