|
Is
er iemand van de Minard schouwburg in de zaal die
asjeblief dit spektakel niet ‘af’ maakt?? Het is
subliem. Caterina Sagna is erin geslaagd een parodie te
leveren op het zogenaamde perfecte leventje van de
dansacteur en de zogenaamde perfecte opbouw van een
dansvoorstelling. Ze is erin geslaagd om de blik van het
publiek te verruimen naar de mens achter de acteur en
choreograaf. De mens van vlees en bloed is wat publiek en
verhevene op scène bindt. Caterina maakt ons bondgenoot
van wat op scène gebeurt en dat maakt het leuk en
draaglijk: wij als verdeelde mens met onze eigen unieke
ongemakjes. Een symptoom van haar geslaagd opzet lijkt op
te duiken in het feit dat ik in mijn tekst de voornaam
Caterina gebruik, alsof het een goede vriendin is.
Het is nu natuurlijk wel dubbel om een neerslag te maken.
Caterina kijkt en tikt me op de vingers. Haar hele stuk is
immers getooid in een persconferentie, bedoelt om kritiek
te spuien op de ene mens die de andere mens iets doet
geloven met behulp van zijn woorden. De schrijver bepaalt
wat de lezer verneemt en de lezer bepaalt hoe hij het
ziet. Maar woorden reiken niet ver, hoewel. Woorden
omvatten niet alles. Men neemt afstand door te benoemen en
raakt zo het diepste niet. Het gaat hem niet om het
snappen van de betekenis van de dans. Het is de dans zelf
die dit vertaalt en het zijn de woorden die slechts de
halve waarheid spreken.
Ongecontroleerde bewegingen en tics maken zich meester van
de dansers onder een oorverdovend fanfaredeuntje.
Misschien een uiting van het losmaken van de spieren bij
het begin van een intense repetitie. Zie je, ik ben
voorzichtig, ik vermoed en gebruik ‘misschien’. En
tata.. de show begint, niemand minder dan Vivianne
Demuynck – we kennen haar van in Lauwers’ Morning Son.
Hartverwarmende vrouw – neemt de micro en voert het
interview met Caterina Sagna over haar Relation Publique.
Zus Carlotta is door gekheid bevangen en intrigeert in
haar puurheid. Dansers hebben evenzeer stuk voor stuk een
eigen identiteit en willen gehoord worden. Het wordt een
gezellige boel, een aanklacht tegen zichzelf.
Het moet pijn doen om zichzelf met zijn volle zijn en met
zijn productie de grond in te boren. Het moet een
lustvolle beleving zijn om in dat gedurfde opzet net het
omgekeerde te bereiken. Het moet al lukken om dat in groep
te doen. De groep danst en volgt blindelings en geeft
tegelijkertijd zijn eigen cachet. Plakband, sigaretten en
blinddoeken. Attributen van een masochistisch spel?
Flesjes water, de dansschoenen en hoepelrokken
daarentegen, het commercialiserende showaspect vertolkend?
La danse, c’est l’amour. Alleen de dansers tonen dit
op een meesterlijke manier. Alleen weten ze het niet en
mogen ze het niet zeggen. Wanneer onvermijdelijk
conflicten rijzen en de menselijke krijtlijnen duidelijk
worden, redt de humor ons van de afgrond. Même l’absence
de mouvement c’est la dance. De moderator van het debat
heeft zich natuurlijk van de moeilijke taak gekwijnd om
zoveel mogelijk te helen. Ze doet me denken aan een leider
van een workshop waarin mensen geleerd worden tot het
uiterste van hun gevoelens te gaan, met roepen en zuchten
en aanraken, met mediteren, energieoverdracht en diep in-
en uitademen. En ze gaat in op wat de groep aanbrengt.
Zeer vermoeiend. Soms is het voor de toeschouwer misschien
toch gemakkelijker om de professioneel bezig te zien en
niet de naakte mens? Of stelt het juist gerust dat men in
de danswereld ook een journee de merde kent.. |