|
De scène lijkt een
ravage. Witte platen overheersen de dansruimte. Ze zijn op
een vreemde wijze geconstrueerd maar onlosmakelijk met
elkaar verbonden. Als schakels van een ketting. Misschien
zie ik het zo omdat ik het vooraf zo gelezen had op de
site van de Vooruit. Ik interpreteer reeds in de spanning
die wordt opgebouwd juist voor ‘het’ begint. Anne
Teresa ziet het geheel van haar werk als een ketting. Een
nieuwe creatie is tegelijkertijd een voortzetting en een
destructie van vroeger werk. Dit tegelijk aanwezig zijn
van tegengestelden - ook in eenzelfde stuk - kan ik
ongelooflijk appreciëren in April me. Het is zo subtiel
dat het harmonisch wordt.
Op lichtgroene kleurengolven banen dansers zich expressief
een weg doorheen de ravage. De voorzichtigheid en
ingehouden spanning met behulp van de decorstukken doen me
denken aan professionele dieven die laserstraalalarmen
moeten ontwijken. De sfeer is hier zeker niet
televisie-Amerikaans. De sfeer en de muziek in dit eerste
beeld doet me denken aan L’amant van Marguerite Duras.
Saigon, heimelijk, erotisch, verlangend. Denkend iets ‘universeels’
te weten dat ‘niemand’ weet, het mooie, het zachte,
het pure vermengd met het dramatische, onthullende om te
eindigen in een zucht. Wanneer de mooie emotionele
bewegingen van de dansers – koorddansers – zichzelf
weerspiegelen in de andere dansers, wordt de
bewegingsruimte groter en wordt het orkest achter de
scène zichtbaar. Dansers en hun spiegelbeelden vloeien
samen op een rij en slaken een zucht van verlichting. De
ketting wordt aaneen gerijgd in een eenheid, versterkt en
gaat dan weer uiteen om verder te doen.
De dertien dansers spreken hun gemoedstemmingen
enthousiast uit. De gevoelens glijden van hun vleugels; de
muziek biedt een schitterende vertaling. De figurante
dansers helpen met bamboes mee de toon aangeven en moeten
op die manier de uitzinnige, quasi onhoudbare emoties van
de centrale dansers temmen. Meer en meer intens wordt de
relatie tussen muziek en dans. Een zucht, een traan, een
hoest, het vlechten van haar, het minste geluid, de
stilste ademhaling vindt gehoor in de muziek. Zo subtiel,
zo wonderlijk, nog nooit zo ervaren.
Trommelgeroffel op het drumstel en stilte. Het
verleidingsspel ontbloot. Dansers raken elkaar, dansers
raken het decor, dansers raken de muziek,
muziekinstrumenten raken elkaar, muzikanten raken de
muziek, muziek raakt de dansers, muziekgenres raken
elkaar, het licht raakt de dansers, het geheel raakt het
publiek. Trommelgeroffel op het drumstel en JA-geroep!
Opnieuw het samenvallen op één lijn, op één hoop,
ontwaken en uiteen verder gaan. De live-band in volle
glorie wordt in het dansspel afgedekt door de witte
obstructies, de voorbereiding van het feest, het warm
maken van de stemmen…. Pauze.
Het tweede deel, zo
anders, zo duidelijk, open en bloot. Een kitscherig
theatraal stuk getuigt van knap talent. Het is leuk. De
kostuums zijn leuk, de hakken worden weggegooid, de humor
blijft subtiel aanwezig. De eenheid tussen muziek en dans
wordt letterlijk gemaakt en verpersoonlijkt. Het
uitbundige trouwfeest wordt gedragen door Les Noces van
Stravinski. Waar voor de pauze alles suggestief en
mysterieus was, vindt nu alles zijn ontlading in een echte
trouwerij: geld, bloemen, drank, seks op de wasmachine.
Van een huwe-lijk gesproken. De man kijkt voetbal
op tv en de vrouw hangt te bengelen, vastgemaakt aan een ketting,
om opnieuw…
De stilte valt ons toe,
het was ook zeer veel geweest, zeer overweldigend. En nu,
niets meer. Back to basics. De boog ontspant zich.
Schoonheid en verdriet laten zich tegelijkertijd waarderen
in een Indisch kinderliedje. We kunnen opnieuw ontwaken… |