|
In 1990 richtte de Franse
choreografe Catherine Berbessou haar eigen gezelschap op.
In 1993 kreeg het gezelschap een subsidie van het
Ministerie en de steun van de Biënnale du Val de Marne
voor 'A table', een hedendaagse dansproductie voor vier
dansers.
Met de bejubelde productie 'A fuego lento' (1996) deed de
Argentijnse tango zijn intrede in haar werk. Haar
fascinatie voor deze dans werd nog aangewakkerd door de
ontmoeting met de Argentijnse danser en leraar Federico
Rodriquez Moreno.In 1998 resideerde het gezelschap zeven
maanden in de Gémeaux Scène Nationale in Sceaux. De
première van Valser werd gepresenteerd in maart 1999. |
|
Na Valser werd de residentie in Sceaux
verlengd met een jaar. In 2000 maakte Catherine Berbessou
samen met regisseur Sébastien Jaudeau de film 'Sous-sol'.
VALSER
Net als in de vorige productie gaat Catherine samen
met danser en tangoleraar Federico Rodriquez Moreno in
Valser op zoek naar een integratie tussen Argentinië en
Frankrijk, tussen tango en hedendaagse dans. Via de kracht
van de tango verwoordt zij in deze productie in een heel
eigen danstaal een wereld vol emoties tussen een man en
een vrouw.
Evy Vandevyvere bracht dit verslag mee. |
|
Twee lange, melkwitte, gestrekte benen
onder een rok die voor de rest alles verstopt.
Vooraan, in het midden van het toneel, ondersteboven, met
het hoofd in het zand.
Zand dat het hele podium bedekt en meteen ook de idee van
podium en opvoering, van publiek en theater wegneemt.
Zand, enkele houten panelen aan touwen en een |
|
belichting in aardetinten doorheen een
wit, vierkant in de lucht opgespannen doek.
Voeg daar daarbij Spaanse woordklanken en Zuiderse ritmes
waarop de figuren zich uiterst sensueel voortbewegen, en
de illusie van de andere wereld is geschapen.
Een streling voor alle zintuigen en de ziel. |
|
… verwijst naar een eigen en actuele
danstaal, die de brug moet maken tussen tango en
hedendaagse dans. Tussen twee verschillende artistieke en
culturele werelden.
Vier mannen, vier vrouwen, maar het zijn geen vier
koppels. Aantrekking en afstoting, liefde en haat,
uitdaging en negatie. Man kaatst vrouw voortdurend tegen
wanden en sluit haar in. Vrouw haakt haar been rond benen
van man of rukt zich los en vlucht terug naar het midden.
Man sleept vrouw over de grond naar de overkant. Vrouw
laat zich meeslepen, gestrekt. Stofwolk.
Vrouw huilt, nadat ze werd gekust door man, die haar
onmiddellijk daarop laat staan. De anderen dansen voort.
Plots begint zij alleen te dansen, half hysterisch, en dan
beginnen ze allen hardop te lachen. Zij ook.
Twee mannen dagen elkaar uit en belanden uiteindelijk
vechtend en rollend op de grond. Hoe heviger het gevecht,
hoe groter de aantrekking. |
|
Drie vrouwen vooraan in kopstand,
terwijl de vierde vrouw door de mannen wordt uitgekleed
tot op haar ondergoed. Ze danst met man tot die man haar
laat staan, zo, kwetsbaar, zo naakt. Vrouw raapt haar
kleren op en trekt zich schoorvoetend en vernederd terug.
Drie mannen en drie vrouwen dansen, en gaan steeds meer in
elkaar op, tot vrouwen zich beginnen uit te kleden tot het
ondergoed, de omhelzingen worden inniger, en wat begon op
het terrein van de dans, gaat over in een lichaamstaal dat
pure passie uitschreeuwt. Tot leraar terugkomt en met
strenge blik het sensuele spel op slag beëindigt en
schaamte over hen laat neerdalen.
Wanneer één man wild enthousiast wordt bij het horen van
Franse tango, gaat de rest naar voor en maakt het
stopteken naar de man van de muziek achterin de zaal.
Waarop de Franse muziek stopt. |
|
Het mooiste?
Het contrast tussen het duwen en trekken, de
"ruwe", vechtende, verleidende, sensationele
benaderingen enerzijds en de tedere manier van elkaar
vasthouden eens ze aan het dansen zijn, het respect
anderzijds.
Hoe ze elkaar vasthouden, loslaten en weer dichter
trekken.
|