CONTEST-ART

Aflevering 6 van eertijds Document(A) en nu Contest-Art loopt voor de tweede keer in Fort Napoleon. De eerste fortversie (2002) werd heel uitvoerig belicht (zie elders in NOT). Ook de vorige edities kregen veel aandacht. Ik gaf toen telkens de opmerking over de variabele kwaliteit. Vorig jaar zaten er echte klappers bij die dit jaar helaas niet teruggekeerd zijn. Ze werden vervangen door o.a. een viertal heel degelijke buitensteedse kunstenaars die eigenlijk altijd zeer goed werk leveren. Nu staan ze wat aan de zijkant in een Fort dat meer leegten dan verrassingen biedt. Een vijfhoek aan 4 kanten bekeken.

Eigen Zand

Javoe of Jean-Pierre Voeten en Fred Maës kennen en herkennen we ondertussen al. De stijl blijft, het verhaal is anders. Javoe haalt geschiedenis en folklore binnen de muren; Fred Maës recycleert zijn vorige protesten tot een groter geheel. 
De fotoreeksen van Yvon Poncelet zijn zeer 

aangenaam omwille van zowel de technische finesse als de vingerwijzingen naar de broosheid van het levende wezen. De keuze in het Fort gaat van de meeuwen die jagen op omhooggegooid brood tot de skeletjes van ragfijnen vogeltjes. Van jachtkracht naar vederlichte constitutie.

Italiaans Intellect

Nieuw is onderandere Mario Callens die sinds een paar decennia tot de top behoort van een soort expressie die conceptueel leek. Concept staat dan voor toveren met ideeën zonder teveel aandacht voor het gevoel. Dat was en is het dus niet. Ik heb in zijn werk altijd een zoektocht naar het licht gezien. Soms rechtstreeks door het verwerken van een zaklamp en houten stralen met felle lichtkleuren, dan weer als de nacht met gouden sterren of zoals nu in de berekende strikte lijnen van wit en zwart doekjes, letters en cijfers, lijnen in een donkere ruimte. Een omgekeerde berekende wereld. Gianni Guidi zou de versmelting van beweging kunnen voorstellen. Een schroef die voor 

snelheid staat wordt ofwel vastgelegd ofwel bewaard in een hangende sculptuur of op een paneeltje. De mens als cipier of als reiziger. De droom van kunnen vliegen heeft hoofdstukken in vluchten of onzekerheid over het eigen aardse bestaan. Wie onzeker is, zoekt de ruimte op. En die ruimte is inspiratie en hoop. Marco Pellizzola legt heel strenge grenzen aan de hoop van een soldaat. De veiligheid van een tent - de warmte van rust - is slechts een bijna ontastbare wens in een obelisk waarrond gestileerde handgranaten blauw mooi zijn. Pace? Guerra alla Guerra! Er is altijd oorlog. Dit zijn de symbolen dat oorlog eigenlijk altijd thuis begint. Met nadenken en uitvoeren. Symboliseren en bewaren.

Fijn Engagement

Werner Paenen past heel goed bij de denkwijze van dit drietal. Maar hij is soberder. Minder intuïtief maar daarom zeker niet koeler. Er zit altijd een affectie voor het engagement in zijn werk. Vroeger heel duidelijk voor natuur en actualiteit, nu zinnelijker naar de sublimatie van een feit naar een vorm. In die zin zijn altaar en graf symbolen van begin en eind, van oorlog en vrede, van filosofie en moord. En daar doorheen de recipiënten van leven en dood in een collage van hout, steen en kitsch.

Tenslotte Günther Müller met een volledige installatie waarin ik de fundamentele elementen van de oorlog vind: zand, ijzer en verval als decor van langzaam vergaan tot alleen stof. 

Het werk van Jörgen Missotten is moeilijk te zien maar krijgt binnen die muren van de vestinggracht een waar monumentaal karakter.

De vernissagetekst met de duidelijke bespreking van de kunstenaars

De introductietekst bij de kleine brochure

De oorspronkelijke bespreking voor het weekblad "De Zeewacht"

Tenslotte

De drang om heel kritisch te zijn is er. Waarom? Omdat er sleet zit op de herhaling? Omdat er geen vergelijk mogelijk is met de vorige edities? Omdat het verhaal rond het fort er met haken en katrollen bijgesleurd wordt? Ondertussen is er zelfs al sprake van ware recyclage binnen een te klein tijdsbestek, zodat zelfs de blinde niet kan ontkomen aan een déjà-vu .
Deze kritiek wil op geen enkel moment een persoon of personen kwetsen. 

Er klopt iets niet, ik bezoek de tentoonstelling een paar maal, laat vrienden hun appreciatie doorseinen maar kan niet om het gebrek aan homogeniteit. Het evenwicht is weg. Daar komt het op neer. Een groepstentoonstelling is een totaliteit. Hier is geen doorstroming. Hier zijn individuen naast elkaar bezig.
Stoppen? Neen, zeker niet. Herdenken, daar is de tijd nu meer dan ooit rijp voor.