|
(Geboren Diest 1958. Opleiding Grafiek
St. Lucas Brussel en St. Pieters te Woluwé. Monumentale
Schilderkunst Academie te Geel.).
"Mijn werk komt voort uit een
'verdomme'-gevoel, een gevoel van
het-hierbij-niet-kunnen-laten, een stellingname tegen
onrecht in deze wereld en extreme politiek die dat (in
beginsel) legitimeert." Zegt hij.
Het gegeven is eenvoudig: wat beklijft wanneer je
onrechtstreeks betrokken bent bij (een van) de ergste
vernedering die de mens ooit heeft moeten ondergaan. De
holocaust zoals die door overlevenden sporadisch verteld
wordt en wat je daarvan als jonge generatie uit de
documentatie kunt opmaken. |
|
Een schrijnende onmacht om het te
kunnen vatten. De mens wordt een cijfer en overleeft door
herinneringen die tekst zijn geworden. Peetermans maakt
laag na laag pijn in olieverf; geduwd, gewreven en gekrast
tot een reliëf van torment en wanhoop. En daarop de
anekdote van een ooit bestaande mens die vijf of zeven of
duizend-en wordt. Die tot kalkskelet vervalt tegen een
muur van letters of Hebreeuwse kaligrafie. Horizontaal en
evenwijdig als tralies waar alleen de dood doorheen mag.
Dit is de tragiek die begon bij de eerste menselijke
communicatie en sindsdien nooit meer opgehouden is. Ik
dood hem. Hij heeft haar gedood. Macht en wraak.
Versoepeld met de zachte schoonheid van cultuur die zo
mooi pijn kan omschrijven. Contradictie tot en met en
perfect in evenwicht met het tastbare protest van Marc
Janssens.
Over de stijl: "Ook al oogt mijn
werk wellicht spontaan en soms 'action painting'-achtig,
eigenlijk werk ik als grafisch vormgever zeer overwogen en
minutieus aan compositie en structuur, voortdurend
toevoegend, wegvegend. Elk veegje, drupje is gewild en
hoort bij het werk. Verf maar ook andere attributen kunnen
bijdragen tot structuur en compositie."
Info Peetermans Daniël op www.warande.be/kunstenaars/detail.asp |
|
(Geboren Herenthals 1969. Opleiding
Plastische Kunst SISA Antwerpen, Grafiek St. Lucas
Antwerpen. Beeldhouwen Academie Mol.)
Het klinkt misschien vreemd maar Marc
Janssens is een keramist, terwijl iedereen vooral oog
heeft voor de sculpturale collages of assemblages. Noem
het kleine |
|
monumenten voor een vergane wereld,
ergens is er altijd wel een vliesje humor, vertedering,
afscheid.
"Mijn werk toont de mens in allerlei bevreemdende
gedaanten: insect, embryo, icarusachtige mens/machine
wezens." Met levende instrumenten op de rug van
vleugelvogels, radertjes, fragmenten van metalen
lintmeters, verbrande olie, stoffig metaal. Verval. Er
hapert iets aan deze mensen die levensloze wezens geworden
zijn. "Mutanten" noemt Janssens het. Het lijken
vogelmestastronauten met hefschroefhulp achter ragfijnen
broze vleugeltjes, druippens met sterfelijkheiddatum.
Opkijken naar een hemel waar je straks niet komt omdat je
als verstarde zoeker niet meer uit je lichaam geraakt. Dit
was de toekomst. Kon ik maar vliegen, opstijgen, krabben
aan wolken, mezelf losmaken uit de lava van genetische
manipulaties, van chemie en ongevoeligheid. Ik ben een
raadselloze sfinx, dier noch vis, bijna vervallen fossiel
van een te menselijke mythologie. Ik ben expliciet wat je
ziet en globaal misbruikt.
Over de stijl: "Mijn werk is
samengesteld uit keramiek in combinatie gevonden,
gerecycleerde materialen, plaaster, polyester en/of latex.
Gepatineerd met aardpigmenten en/of acrylverf."
(Momenteel werkt hij aan een reeks
"tuinbeelden") |