De Stedelijke Kunstacademie presenteert:

Oostende - Voor de derde keer plaatsen de leerlingen van de Stedelijke Kunstacademie Oostende hun ‘@nkers’ in de stad. "De ‘@’ in ‘@nkers heeft zijn belangrijke betekenis: deze tentoonstelling is niet kortzichtig en vastgeroest maar ruim en breeddenkend en het webteken @ is hét symbool van ruimte," weet directeur Vancraeynest ons te zeggen.

Aan de basis van dit project ligt een dubbele doelstelling. De leerling aansporen een eigen creatie te maken in de context van de locatie en die creatie dan ook daadwerkelijk of ten volle aan het publiek voor te stellen.

Onderweg zijn ze creatief vrij maar worden ze uiteraard begeleid door hun lesgever. Op zo’n moment wordt uiteindelijk ook de rekening gemaakt van de academie. "Maar hou er rekening mee dat dit deeltijds kunstonderwijs is waar jongeren 4u/week en volwassenen 8u/week komen." Nu ja: een deel van de rekening, want aan het eind van het atelierjaar wordt intra muros een eindejaars tentoonstelling opgestart op vrijdag 28 (16-21u) en zaterdag 29 juni (10-18 u).

@nkers 2002 heeft door de gekozen locaties veel te maken met de zee en bewegen.

We hebben het parcours afgelegd in zowat 2 uur. Een aantal stukken waren snel weg of verplaatst, misschien onvindbaar geworden, zodat we toch wat tijd verloren hebben met navraag links en rechts. Zo waren de aandachttrekkende badkuipen en de video in Andromeda reeds vertrokken. De eerste omdat de videotapes de Arabische hotelgasten stoorden, al zegt de juf van het onthaal dat het toestel defect was. De tweede kreeg aandacht in de pers maar moest door politie of milieudienst weg. Er was nochtans een vergunning verleend. Hetzelfde geldt voor de mobile ruimte op het Zeeheldenplein.

Een aantal stukken waren voor mij althans onvindbaar of onduidelijk (ook bij navraag niet gezien): de prints in het station en de sjablonen rond de oorspronkelijk locatie van Grards Dikke Mathille. Neptunus was toen niet zichtbaar en de nature morte aan Petit Nice was niet meer bereikbaar door de werfafrastering. Je begrijpt dat er wat puzzel en zoek werk was. Normaal gezien kon je tijdens de week navraag doen in de lokettenzaal van het stadhuis, maar dat ligt nu precies helemaal buiten het parcours. De eerste en meest praktische kern ligt in het station.

Let op: dit is geen hekeldicht want ik heb wel degelijk ruim genoten van een aantal creaties. De drie digitale prints op de luifels van de ondergrondse parkeerplaatsen aan de Montgommerykaai zijn zeer mooi, de dertig verwerkingen van het vissersicoon zijn uitnodigend om één per één te bekijken en verrast te zijn door al die mogelijkheden. Het seriële heeft altijd zo’n indruk van degelijkheid. Ook in de variabele keramische stukjes die over de kaai verspreid werden. Ook hier staat de herhaling boven de individuele vormgeving. Een andere vorm van repetitie zijn de kleitabletjes die tegen de muur in de parkeerruimte in een soort puntige golving werden aangebracht. Moeilijk te zien door de geparkeerde wagens, maar er zit wat in.

Zoals in de tekeningen rond de Amandine of de schetsen voor Promenade, al zitten beide tekenaars nog vast aan een te strenge lijnvoering en wordt er te weinig tot niets uitgespaard of aan de verbeelding van de kijker overgelaten.

De uitvergrote badstop tegenover de Noordzee is leuk, sommige strips van de jongeren tegen de ‘paravang’ zijn fijn getekend maar verraden – en waarom niet – de stijl van Herseele, die zelf als gast deelneemt met zijn letterlijk geïnterpreteerde ‘Vistrap’. De verwarring en de chaos van de ‘Cirque d’Ostende’ zijn aangenaam. Ik had het wat moeilijker met de kijkbox, 6 kleibeeldjes en de wandelstok in het station. De video bij de fietsstalling was te onduidelijk geplaatst om lang naar te kijken. Hopelijk heb ik ze allemaal eventjes aangehaald.

Deze tentoonstelling is vooral een statement waarbij de technische kennis vaak vervangen wordt door een trouvaille die al lang voorbij-gestreefd is. Dit is dus de taal van startende ‘kunstenaars’ en plastische actieve academie-leerlingen. Ik heb @nkers afgestapt met een gemengd gevoel van opgewektheid en ontgoocheling. Het positieve zit hem in de durf en de intentie, de ontgoocheling in de vaak zwakke prestaties. Die paar mooie stukken maken het achteraf wel de moeite waard. Dus mijn eindbeeld is positief maar de gastkunste-naars mogen er gerust uit. De intenties van de Academie moeten we heel ernstig nemen, maar: "Natuurlijk kunnen we niet te streng zijn in de selectie en de begeleiding, want we vinden het als academie al een hele prestatie om onze studenten tot een dergelijk hedendaags project te kunnen stimuleren in plaats van de klassieke tentoonstellingen, waarmee we, ondanks alle promotie, weinig of geen publiek bereiken."

Het af te leggen parcours is wel te ruim, zeker tussen Klein Strand en Kursaal waar het wel leuk wandelen is, maar voor een zoeker naar ‘cultuur’ is het te ver en leeg. Mijn voorstel is: zeker voortdoen, want de kwaliteit zal er op vooruitgaan. Vooraf wat meer begeleiden of durven selecteren, anders leert de student er niets uit en denkt iedereen dat alles kan. Dan de expositie naar locatie nog meer beperken. Waarom niet in de as Station en Sint-Petrus- en Pauluskerk met een uitloper langs de kaai. Concentreren zou het vlotter verteerbaar maken.

Bovenal: een initiatief dat moet voorgezet worden. "Dat doen we ook. Inzake locaties is dit voor de academie ook een zoeken en mer deze editie hebben wij het parcours beperkt tot één wandelroute. Volgend jaar komt het Westerkwartier rond de academie aan bod