Oostende - Thermae Palace

Vette Dinsdag... Carnaval...
De tweestrijd tussen wat de mens (maar) is wat hij wil zijn (maar niet kan bereiken). Zijn in de betekenis van zich afzetten tegen de bron van zijn frustraties door te schimpen met die ‘perfecte(re) andere.’ En wat vind je onderweg: een min of meer zinloos bestaan tussen twee momenten. Tussen geboorte en dood. Twee grenzen die zo dominant zijn, dat, wat daar tussen gebeurt, eigenlijk weinig betekenis heeft. Misschien is het een cocktail vreemde verplichtingen die van de ene op de andere verzonnen worden, omdat je toch iets met de tijd moet doen. De decadentie zuipt en de nieuwe mens die daaruit ontstaat leeft bij de gratie van onbewuste gedragingen die even onbewust reageren op het onbewuste van een ander. Je leest zo de soep van dit scherm/blad af. Decadentie bestaat in wezen niet – wil misschien niet bestaan, maar is wel het hoogtepunt van onthechting en is dus een soort zweven tussen de twee grensmomenten, tussen leven en dood, tussen intentie van bestaan en zekerheid van de dood op een onzeker moment.
Decadentie… zoekt naar die eindgrens.

Symbolen...

En daar wacht de dood, la Mort. Zeer onduidelijk, maar aanwezig. Zelfs de heiligen van de zee, Petrus en Paulus (of Polot en Pierrot) herkennen hem niet in de gentlemaneske houding. Maar ja: de dood heeft drie gezichten, heeft drie geluiden, en zo verdwijnt een heilig getal naar de coulissen van de mythes. Drie is alleen nog een dreiging in bas en bariton, een handoplegging op de deftige vale kleuren van de carnavalisten. En die carnavalisten zijn ofwel het masker of het echte. De kardinaal, de prins, de dokter, de rechter, de prostitué, de burger en zijn lief, … 7 personages die dan ook nog eens farceurs, nachtwakers, dansers, feestvierders, kortom: Ensoriaanse wezens moeten zijn. Tot er geen één meer overblijft en de lichamen opgeborgen worden zoals je kledij of maskers in een kast opbergt voor later. Of een doodskist, de koffer vol tijdelijke decadentie.

Is de dood op vette dinsdag dan tijdelijk? Sterft de mens of het masker? Is de dood een droom en de mens alleen bang? Waar ligt de echtheid van een masker en het verraad van je eigen smoelwerk. La Mort au bal masqué. Zowel de zichtbare dood, het sterven, als het gelaat, de huid, zijn echt. Het masker? Is vaak de ware aard. Maar zien van de dood en sterven achter een masker hebben nog niet alles aan elkaar verteld. De koffer gaat dicht, de triptiek ontdubbelt, traag wandelt de dood naar daar van waar ze eerst kwam: de duisternis over het strand, de wind over het water

Rustig blij gevoel...

Mijn allereerste reactie: het was heel snel voorbij. Wat wil dat zeggen? Dat ik zeer aandachtig geluisterd heb, dat de kameropera geen lege momenten heeft, dat het ritme boeiend genoeg is om de tijd te vergeten. Misschien is er wel het vooroordeel omdat het een herkenbare productie is, iets dat dicht bij huis gegroeid is, over een thema dat in de productie heel herkenbaar was. Ik heb aandachtig genoten van 10 jonge mensen die op de noten van een jonge componist en de taal van een nooit oud wordende dichter-kunstenaar alleen al voor zichzelf open bloeien in gestes en klank. En dat ook kunnen overbrengen. Het enthousiasme van de feestvierders is duidelijk. De orkestratie gaat van de grandeur van een spiritueel koor tot aan de frisheid van een musical. En zalige fijne klankopstootjes af en toe en onverwacht aan het einde van een gezongen zin. De lichaamsbewegingen zijn zuiver als in een modern mimespel. Ik vond het van zeer mooi tot zeer goed.

Maar: er zijn kritieken aangespoeld via de Standaard en De Morgen. Ik heb ze nog niet gelezen. Ik laat ook de andere “Peperbussers” graag aan het woord.

Technisch...

Libretto: Xavier Tricot (1)
Compositie: Joachim Brackx (2)
Regie: Ingrid von Wantoch Rekowski (3)
Zang: 10 zangers/personages Operastudio Vlaanderen (4), namelijk Maja Augustyn, Jolien De Gendt, Charles Dekeyser, Alexander Hargreaves, Patrick Kabongo, Bruno Pereira, John Pumphrey, Hanne Roos, Mieke Segers, Melvin Tan
muzikale creatie en uitvoering: Spectra Ensemble (5) o.l.v. Filip Rathé (6)
scenografie: Lionel Lesire

André Baert