Brugge - Concertgebouw

Jean Luc Ducourt (1) / Jan Michiels (2)

Dans :
Christophe Carpenter (3), Noe Soullier, Rob Fordeyn (4) en Maxime Bruys (5)

Muziek :
Franz List: Pianotranscriptie nr.6 in F opus 68 (“Pastorale”) van Ludwig Van Beethoven. Prachtige uitvoering door Jan Michiels.

Wat mij eerst bijblijft is het sober decor: een podium met oefende dansers. Voor de rest 4 stroken doek: 2 keer geel, middenin één keer groen en dan zwart. Aan het plafond 14 TL-lampen.

Vanaf het begin zijn we dus toe-schouwer, observant, van 3 dansers en 1 danseres in zéér eenvoudige plunje. De “ballerina” is het contrapunt van de mannen die wisselen van jeans naar lange bermuda en van bermuda naar short. Wat mij het eerst opvalt zijn… de verschillende sokken… Ze dansen op sokken. Wààrom? Ik heb dus (terecht) het gevoel in een repetitielokaal te zijn. Repeteren is opbouwen, maken, creëren, maar ze dansen klassiek, het meisje zelfs op puntschoentjes. De pasjes, de bewegingen herhalen zich voortdurend. Hun gelaatsuitdrukking verraadt niets: bijna geen gevoel; ik herken geen oogcontact…

Neen: ik begrijp het niet meteen. Dus nadenken en opzoeken. De recensies die ik raadpleeg hebben het over de bedoeling van de choreograaf om de klassieke dansbeweging te “besmetten’ met de abstracte kwaliteit van de moderne dans. Maar ik zie dat niet! Misschien ben ik te romantisch. Misschien mis ik toch (traditiegetrouw?) de sfeer van klassiek ballet, inclusief tutu en roze pakjes. Maar dat zal meer met mezelf dan met de hedendaagse dans te maken hebben. En het moment van de dag, het moment in mijn leven, de empathie door plaats, herinnering en opdracht.

De titel “een eigentijdse incarnatie van het klassieke lichaam” doet me wel stil staan bij het conflict tussen moderne dans, danser gehuld in eenvoudige kledij en de theoretische na-zindering van de waarde “ballet.” Waarom? Mijn moment van harmonie: enkel de pianist die speelt, de TL-lampen gaan aan en uit op de maat van zijn muziek. Of de plotse onderdompeling in het badend licht van een stroboscoop. Eén van de lichtpunten van die avond, zowel letterlijk als figuurlijk.

Annick Marchal