Brugge - Concertgebouw

Cineast : Thierry De Mey (1) (zie bibliografie)

Brussels Philharmonisch Orkest (2) olv Michel Tabachnik

Equi Voci in het concertgebouw (3) is een buitengewoon concept! Bij deze voorstelling laat de cineast de orkeststukken begeleiden door 3 dansfilms die als triptiek worden voorgesteld. De films worden life gemonteerd en volgen het orkest. Bij het binnenkomen in de zaal wordt je meteen geconfronteerd met de diversiteit in vormgeving: beeld, beweging, klank. Ongeveer 80 muzikanten in de zaal, elk met zijn eigen mooi instrument. daar bovenop 3 projectieschermen. En om het bij drie te houden: de avond is onderverdeeld in 3 stukken, 2 maal een dansfilm, het derde deel de “La Valse.”

Eerste film : Prelude à la mer (duurt 16 min)
Muziek : Claude Debussy (4)

“Was ik verliefd op een droom?” Topdansers (onder leiding van Anne Teresa De Keersmaeker) Cynthia Loemij en Marc Lorimer op een verlaten open zanderige vlakte. Verder weinig of niets. Alleen zand en een vermoeden van ver verspreide objecten die oneigen in die materie liggen. Daarbinnen de halfnaakte danseres, kronkelend over het zand, sporen van aanwezigheid, terwijl je van die zanderigheid weet dat het sporen opslorpt. Afwisselend een vrouw en dan een man die zoeken naar iets of iemand. Misschien naar elkaar?
Ik begrijp het niet zo goed. Maar het is mooi. Achteraf in recensie lees ik dat het hier gaat over de verdwijning van de Aralzee. Een ecologisch ramp. Wat tracht de cineast ons hier te tonen? Een laatste strohalm, hoop. Een onmogelijke wens om vast te houden aan wat voorbijgaat? Op het einde staat de vrouw voor een prachtig landschap. Maar het is een landschap aan de rand van een afgrond, op de achtergrond een berglandschap. Waar is de zee? Opgelost? En waarin kan water oplossen, anders dan in zichzelf?

Tweede film : ma mére l’oye (duurt 28 min)
Muziek : Maurice Ravel (5)

Een film van moeder de gans naar de verhalen van Charles Perrault. We worden ondergedompeld in een ontdekkingsreis vol mytische signalen, sprookjesachtige figuren die elk in zijn verhaal leven. Er heerst een feeërieke, mysterieuze sfeer. Net als in de sprookje. Een 50 tal dansers zetten een wonderbaarlijk tafereel neer. Ze dansen traag (doet me denken aan de trage bewegingen van TAI CHI). Ritmische bewegingen die toch een soort van evenwicht uitstralen. We zitten in een droomwereld, het decor zijn de Brusselse bossen of de Salzburgse wouden. Thierry De Mey heeft een verbluffend gevoel voor ritme. Er heerst een perfecte harmonie tussen het beeld en de klank wat bijna tot prikkelende zintuiglijke sensatie leidt.

Het derde deel heet La Valse van Maurice Ravel. Maar is eigenlijk een toekomstig filmproject van Thierry de Mey. Ik ben benieuwd!

Annick Marchal