De Peperbusse N.O.o.T. 25.10.2009		WIM VANDEKEYBUS - NIEUWZWART -
Foto1		Brugge - Concertgebouw (1) Setting: héél zwak verlicht podium, achteraan gaasdoek. Enkele naakte lichamen bewegen traag, trillend en kronkelend over de vloer waarop een organisch patroon van witte kraters op en zwarte ondergrond wordt geprojecteerd. Blijkt achteraf een foto uit 1896 (!!!) van een distelbloem te zijn die de choreograaf gevonden heeft en die hij 1000 x heeft vergroot. De muziek vermengt zich traag tot luider, het licht toont een verhoogd podium met daarop de 3 muzikanten: Mauro Pawloski (2) met Jeroen Stevens (3)(gitaar) en Elko Blijweert (4)(percussie). Een prachtig samenspel van beweging en klank Kylie Waters (5)(stem) beweegt traag tussen de dansers en prevelt de tekst van Peter Verhelst (6) waarin het begin van Dantes Divina Comedia (7) wordt geëvoceerd. Soms - haar Australisch accent? - begrijp je die tekst niet helemaal, maar door de daadkracht van haar intonatie komt het wel beklijvend over en is die klank ook een deel van het project. Drie mannen lopen rond met een lamp. Ze zoeken naar lichamen. Bij het zien van een levend wezen raken ze een danser aan, halen koppels uit elkaar. Waarom? Zijn het gekenden, is Dante al in de Hel, is dat zwart de duisternis waarin de dood woont? Plots een forse dreun: “ Ik ben de bliksemflits!” De goudzilveren folie is een constante in het stuk. Het beweegt, men kruipt eronder, men wikkelt zich erin, geeft het door. Het lijkt aanvankelijk een maan landschap , daarna eerder als een teken van bescherming: een koude en een warme kant, zoals een reddingsdeken. Ondertussen zweept de muziek op. Er komt een gevoel van ontembare energie vrij. Mauro’s gitaarwerk is meesterlijk, de dansers gebruiken hun lichaam als taal; de taal als toonbeeld van hun emoties. Van angst, verdriet, pijn, hopeloosheid. Ze lopen rond, raken aan, stoten af. De kreet van iemand die dood gaat en weer tot leven komt. Ze lopen af en toe tegen de zes koperen platen langs de zijkant. Nog ene geluid in het nieuw zwart van die hel. Alles geeft me een gevoel van “we leven in een onwezenlijke wereld en gaan op zoek naar onszelf. Daar worden we geconfronteerd met onze donkere kanten, de schaduwzijde, het onderbewuste.” Waarom? Omdat dit stuk je meeneemt naar onwezenlijke wereld die vaak niet te vatten is. Wanneer even plots het licht gedempt wordt, de lichamen opnieuw roerloos worden en de muziek zacht afneemt, komt het applaus. Véél te vlug. Je zit weer in jouw stoel met dan véél te véél mensen om je heen. Annick Marchal | klik hier voor bespreking 2
INFO		1. http://www.concertgebouw.be 2. http://nl.wikipedia.org/wiki/Mauro_Pawlowski 3. http://www.muziekcentrum.be/identity.php?ID=135587 4. http://www.muziekcentrum.be/identity.php?ID=134755 5. … 6. http://nl.wikipedia.org/wiki/Peter_Verhelst 7. http://nl.wikipedia.org/wiki/De_goddelijke_komedie