 De PeperbusseN.O.o.T. 12.10.2009 |
HOMMAGE(1) AAN STEPHANUS DOMBRECHT (1920-2007) |
|
 Foto1  Foto2 |
Wie is Stephan eigenlijk? Voor mij een hartelijke collega op het Conservatorium, een gewaardeerd musicus en vriend. Voor de dames pianoleraressen een “charmeur”!!!! Voor de familie Baert en de galerij “De Peperbusse” (2) de attentievolle buur die steeds tot een praatje bereid is. Voor de vele leerlingen die hij, in zijn lange loopbaan van 1960 tot 1985 in Oostende, de toen toch wel moeilijke “notenleer” bijbrengt, een veeleisende maar eerlijke leraar, gedreven door de grote passie voor de Muziek. Velen van zijn oud-leerlingen heeft hij begeesterd, gestimuleerd, op de voorgrond gebracht. Velen doen hem na en trachten nog altijd evenveel muzikaal genot en plezier over te brengen. Hij is de stichter van het Koor van de Concertvereniging van het Conservatorium, onder impuls van toenmalig directeur Georges Maes (3) opgericht. Grote en grootse werken worden (toen nog) in het Kursaal opgevoerd, en daarom wordt hiervoor wekelijks onder zijn kundige leiding vol enthousiasme gerepeteerd. Hij is de echtgenoot van Georgina en de trotse vader van 3 kinderen: Hilda, Piet (4) en Paul (5). Gebeten door dezelfde microbe bouwt ieder van hen een internationaal erkende muzikale loopbaan uit. De ganse familie wordt dan ook in januari 2007 vereerd met de prijs van de Cultuurraad (6) van de stad Oostende. Helaas heeft Stefaan dit niet meer persoonlijk kunnen beleven. Als 8 jarige begint hij muziek te studeren, als 10 jarige in de Hogere graad piano, als 12 jarige eerste orgelervaring in de kerk van Leffinge, als 17 jarige student aan het Lemmensinstituut (7). Als student aan het Koninklijk Muziekconservatorium Gent (8) gedurende de moeilijke oorlogsjaren, moet hij zich voortdurend verstoppen om te ontsnappen aan de deportatie naar Duitsland. Maar in 1944 haalt hij met brio 1ste prijzen harmonie en contrapunt en het hoger diploma orgel in de klas van Flor Peeters (9). In 1949 komt hij als organist aan de Petrus- en Pauluskerk (10). Vele orgels heeft hij bespeeld, velen ontroerd door zijn klaar opgebouwde voordrachten. Bij Stefaan en Georgine is iedereen altijd welkom. Een babbel, een lach maar vooral Stefaan, onvermijdelijk in zijn studeerkamer aan het klavier van zijn huisorgel, studerend, oefenend, uitleggend wat hij nu weer voor nieuws ontdekt heeft in de Toccata’s en Préludes van J.S.Bach (11-12), zijn geliefkoosd studiemateriaal. Hij is een romanticus in hart en ziel. Hij heeft heimwee naar “toen”! Het orkest van de Kursaal, de grootse optredens van de wereldberoemde dirigenten, de kennismaking met Roberto Benzi (13), … Hij treurt over de teloorgang van het “muziekonderwijs” zoals hij het ziet. Door alles heen blijft het orgelspel zijn enige houvast. Als componist herkennen we hem vooral in zijn bescheiden, intieme, eenvoudige, innige liederen. Sommigen als ontroerende nieuwjaarsboodschappen voor zijn intiemste vrienden. Het hommageconcert door Lieve Maertens (14) zang, zelf oud-leerlinge en Peter Ledaine (15) orgel, krijgt dan ook meer dan een ontroerende betekenis. Het is de nagalm van wat Stephans leefwereld is. Zijn liederen, die een diepe, warme sobere uitvoering krijgen, niet tegenstaande de tekst van zo hoog op het oksaal wel enigszins verloren loopt, worden sfeervol en met brio omringd door orgelwerken van de geliefde J.S.Bach, J.N Lemmens, Fl. Peeters en vriend Ch. Dubois. Ingetogen luistert een nokvolle kerk en herinnert zich. Maar ik vervang elke ‘was’ door een ‘is’. Muziek en de mens er achter kent geen tijd. Lydie Lequeux |
|
| INFO |
1. St. Petrus en Pauluskerk, Oostende. Lieve Maertens (mezzosopraan) en Peter Ledaine (orgel) |
|
| FOTOS | 1. Stefanus Dombrecht 2. idem |