Brugge - Stadsschouwburg (1)

"This one-man Middle East peace accord makes music that is an ambitious celebration of multicultural diversity rewired with modern grooves to create an ambient journey that thrillinghy bridges the tradional and the modern"
The Times – London-UK

Met zo’n tekst uit The Times (2) wordt mijn nieuws-gierigheid nog groter. Ik wil deze man aan het werk zien of zeg ik beter “horen”.

Idan Raichel (3) is afkomstig uit Tel Aviv (4) waar hij in zijn ouderlijk huis de kelder als uitvalsbasis gebruikt. Hij richt vanaf 2002 een ‘grote muzikale familie’ op waar de jongste telg 16 jaar is en de oudste virtuoos 79 jaar. Omdat met zijn allen de wereld rondtrekken teveel organisatie vraagt, toert hij rond met een kleine bezetting die van tijd tot tijd verandert. Elk lid binnen deze muzikale organisatie heeft zijn eigen solo en/of albumwerk.

Het Israël dat wij kennen, beheerst door conflict, wordt even aan de kant geschoven en vergeten door de positieve wending die The Idan Raichel project geeft aan de wereldse muziekhistorie. Als je de verdere biografie wil lezen van een klein man die grootse plannen in werkelijkheid omzet wil ik je graag door verwijzen naar hun site (3) of naar Cumbancha (5) hun platenlabel dat oog heeft voor verschillende artiesten op gebied van wereldmuziek.

Wanneer ik de Stadsschouwburg binnen stap krijg ik het gevoel dat ik op een multicultureel marktplein beland ben. Eén en al geroezemoes, gsm geluiden, vreemde talen en blikken alsof ik hier niet thuishoor. Toerist in mijn eigen stad.

Vanaf het moment dat Idan Raichel zijn eerste noten uit zijn piano laat klinken wordt de zaal muisstil. Ik begrijp niet direct waarom, is hij bekend, wordt het mooie muziek of is hun respect voor hem zo groot? Langzaam zwepen de liedjes op naar een stevig ritme… Velen beginnen mee te zingen, behalve ik natuurlijk want Hebreeuws, Arabisch, Kaapverdisch en Swahili zijn niet echt mijn moedertaal. Daardoor kan ik alleen ‘maar’ genieten van de geluiden, de muziek op zich en is het beter dat ik gewoon mijn ogen dichtlaat en me in verre oorden waan. De sfeer op zich is hierdoor wel dubbel, thuis in deze muziek of vreemde in dit gebeuren.

De combinatie van piano, slagwerk, diverse fluiten en gezang geven zoals beloofd een gemoedelijk familiegebeuren weer of nemen ze me hier ook in de maling? Neen… net niet, want als je rondkijkt is het net of ze me midden in één grote familie hebben geplaatst.

Het enige wat ik na afloop kan zeggen is ‘shalom’… ik vertrek wel voor de bisnummers, want - eerlijk - ik voel me hier toch niet echt op mijn plaats. Ik hun het hen allen dat ze even het gevoel krijgen in het land van herkomst te zijn… Luister gerust eens mee naar één van hun gekende nummers. (6)

Tamara Wets