Reflexties bij een bewogen oktoberweekend.

De Peperbusse N.O.o.T. 05.10.2009		REFLEXTIES BIJ EEN BEWOGEN EN ZEER GEVARIEERD OKTOBERWEEKEND
Foto1 Foto2 Foto3		of langs brede paden van verschillende kunstuitingen, en wat het belang van de muziek daarin is. Vrijdag 2 oktober 2009 Vernissage in de Galerij “De Peperbusse.” Olivier Gilet (1) stelt voor: “Seascapes” Zeezichten – een open handboek over het “scheppen van ruimte.” Als muzikale omlijsting een van de grootste Belgische jazzslagwerkers. Olivier, een typische verschijning. Levendige, beweeglijke man uit het Brusselse. Drukt zich uit in een volubile taal, luchtig, humoristisch, spiritueel ietwat theatraal. Geen wonder want als kind was hij reeds aangetrokken tot alles wat met theater te maken had. En eigenlijk trok de muziek hem evenveel aan, maar hij leek niet uitverkoren om de ietwat stugge taal van de notenleer onder de knie te krijgen. Wat hem niet belet nu de “Balafon (2)” (een pentatonische xylofoon uit Mali-Guinea) te spelen bij zijn zoektocht naar de relatie tussen de verschillende culturen. Geen theater, geen muziek? Dan maar schilderen. Kleurrijke, brede borstelstreken op enorme doeken. Helaas, gezondheidsproblemen doen hem alweer van richting veranderen. Fotografie, zowel traditionele als digitale, krijgt nu zijn volle uitdrukkingskracht. Zijn ogen tintelen als hij spreekt over wat hij zijn werken wil “laten vertellen.” “Ruimte” creëren, brede zeezichten, vogels, prachtig wolkenspel. “Tedere kleuren, helder, transparant, sereen,” zijn de reacties van het publiek. Voor hem is de relatie tussen het spirituele, de materie en de tijd Energie! Alles is “ruimte”, ruimte van binnen naar buiten. Grote werken waar je kunt instappen, ieder met zijn eigen steeds hernieuwende blik. Ieder moment wordt de ruimte herschapen. Zijn zoeken naar steeds nieuwe middelen om tot “op 3 mm. van het sublieme” te komen brengt hem bij allerlei mixed media: computer met photoshop, over elkaar schuivende beelden, mengelen met ander materiaal, stof, bladeren, spiritueel spel met teksten, afgedrukt op doorzicht folie, bewerkt met acrylic gel. Een intrigerend element is het “schietlood” dat hier en daar over zijn werken hangt. Niets speciaals, zegt Olivier. Een schietlood is een prachtig object, zuiver, de slinger in evenwicht, symbool van de zwaartekracht tegenover de lichtheid van de vlucht waarover de vogels, die hij overal in de ruimte heeft opgehangen, ons vertellen. In dit subiele spel van kleur en ruimte heeft Olivier zijn gelijke gevonden bij zijn vriend Chris Joris (3) die met de eerder vreemde, niet alledaagse slaginstrumenten (4) de “klank” in de ruimte laat mee vibreren. Slagwerk, hier niet alleen gebruikt in de traditionele ritme functie, maar, zoals Chris mij vertelde, laat hij ieder instrument een verhaal vertellen met zijn eigen “stemmetje.” Etnische instrumenten zoals het 1-snarig booginstrument de “Berimbau (5)” meegebracht uit Angola door de slaven. Ook te vinden onder andere namen als de “Langung” in Kongo, de “Umuduri” in Ruanda, de “Siratabula” in Zuid-Afrika. In Brazilië begeleidt het een dans die eigenlijk een schijngevecht tussen 2 mannen verbeeldt, bedoeld als training in het verzet tegen de slavendrijvers. Of het nu de Djembé (6) trom uit Burkino-Faso was die krachtig zijn ritmisch verhaal de ruimte in stuurde of de fijn tintelende belletjes uit India en Tibet, de snedige droge stem van de woodblocks uit China, de galm van de cimbalen uit Istamboel en de platte en bultige gongs uit Nepal, Thailand en China, de vreemde zindering van de mondharp, de primitieve duimpiano, het meest ordinaire plastieken buisje, aan alles wist Chris een eigen verhaal te hangen. Voor hem heeft deze hybride samengaan van instrumenten veel te maken met een kleurenpalet of klankenspel waar hij de improvisatie vrij laat zweven, tegenover de meer gestructureerde neergeschreven thematiek in zijn ensemblewerk. Hier heeft hij meesterlijk zijn instrumentenwaaier laten vertalen wat hij het publiek wilde vertellen. Ze babbelden, kwetterden, dreunden heftig of subtiel, ontroerend vibrerend de ruimte in. Een waar voorrecht dat in onze “Peperbusse” te mogen horen. (Met dank aan Chris en Olivier voor de waardevolle, spirituele toelichtingen) Zaterdag 3 oktober 2009 Theatermonoloog van een vissersvrouw L-Vis door Isabelle Vandemaele, actrice, muzikale omlijsting door de accordeonist Nest Bruyneel in de Kantine “Vismijn”. Echt niet bepaald schitterend weer brengt ons gezellig binnen in een stampvol oud typisch café (7)! Veel bekende gezichten en wij benieuwd dus naar wat het wordt. Eigenlijk ben ik afgegaan op een onderdeel van de titel nl. “de warme Italiaanse in het koude noorden, dat moet stormen geven!” Wat moet ik mij daar bij voorstellen? Actrice Isabelle (8) is een gekende talentvolle “Taalverhaalster”, presentatrice die heel wat ervaring en onderscheidingen opgestapeld heeft. Zij schrijft poëzie, kwam hiermee tijdens de Paulusfeesten (9) in het programma “Woorden strooien” (10) in de Galerij Peperbusse. In haar gedichten zoekt zij naar nieuwe eigen woorden en dynamiek. In de door haar geschreven tragikomische monoloog wil ze dus de belevenissen schetsen van een eenvoudige vissersvrouw achter haar kraampje langs de kade, langs de neus weg een paar bedenkingen over de toestanden in de visserswereld ter overweging meegeven. Uitgedost met witte “toile ciré” schort – gummibotten -groene “algen”(?) als hoofddeksel en vervaarlijk zwierend met fileermes neemt ze het podium in beslag. Laura Visconti, bijgenaamd L-Vis, vertelt over haar passie: de, muziek -van Elvis (11), je weet wel -- en daar begint het al “in dialect”, voor een aangespoelde al niet zo gemakkelijk te volgen zonder de oorverdovende muziek die op de tekst inbeukt. Dan maar liever de leuke, typische Oostendse vissersliederen, gul door het ganse publiek meegezongen en gewiegd, met veel “schwung” gespeeld als inleiding en tussenspel door de sympathieke accordeonist Nest. Eigenlijk een typisch ontspannend volkstoneel door het talrijke publiek zeker wel gesmaakt. Mijn verwachtingen waren eigenlijk niet helemaal ingevuld want het ganse verhaal draait meer rond het persoonlijk leven en gedachtegang van Laura langs haar passie voor Elvis om, terwijl ik, in de titel, een allicht verkeerdelijk beeld had opgehangen van echte verhalen rond het vissersleven, gezien door de ogen van de vissersvrouw. Zondag 4 oktober 2009 Huisconcert bij de familie Smolders in St. Kruis - Brugge. Een heel spontaan concertje waar heel veel familie, genodigden en sympathisanten met een brede glimlach gekomen zijn om de zusjes Wouters ten volle te steunen en aan te moedigen. Wie zijn die zusjes dan. Wel, ongelooflijk, niet het “3 Mädel haus” maar een vijfkoppige vrouwelijke muzikantenclan, zonder dan nog Mama Myriam, fluitiste, leraar aan het Sted. Conservatorium Brugge (12), te vergeten. Zij speelt mee en heeft, zoals het hoort, dan ook de meeste zenuwen van alle dochters samen. Blijft nog papa Jan, hoboïst, eveneens leraar in Brugge, die met stoïcijnse kalmte alle vrouwen onder controle houdt!!!!! Sarah viool, Ruth piano, Astrid cello, Emma harp en Mathilde ook harp. Ieder op zijn beurt brengt het beste van zichzelf: fris, melancholisch, soepel, swingend geïnspireerd, virtuoos, alle emoties open op de handen. Sarah en Ruth zijn heel gedreven “amateurs” want reeds gelauwerde of nog universiteitsstudenten. Sarah is “ master of science - wiskunde” en Ruth doet het 3e jaar geografie. Astrid en Emma gaan de muzikaal steile professionele weg op. Zij presenteren hun programma dat ze op de finale van de Dexia wedstrijd (13) zullen brengen. Astrid werd reeds onderscheiden in de wedstrijd “jonge solisten aan zee” en Emma kreeg de 2e prijs op de internationale harpwedstrijd Rotary Gent (14) samen met de Harpe Diemprijs (15) voor het meest beloftevolle talent. Mathilde, de jongste, zeker niet de minst getalenteerde, vertolkte met zelfzekerheid en boordevol enthousiasme een minder gekend Amerikaans werk. Astrid en Emma werden begeleid door M.N. Damien, de zeer bescheiden doch uiterst muzikale en efficiënte pianiste die zelf heel wat internationale prijzen op haar palmares heeft. Natuurlijk mogen we de familie Smolders niet vergeten die hun prachtig salonconcertzaal ter beschikking stelde. Zij waren een en al oor en aandacht voor de vele genodigden die ze ook genereus verwend hebben met fijne en lekkere napraatmogelijkheden. Een lovenswaardig initiatief. Lydie Lequeux
INFO		1. http://www.lagalerie.be/gilet/index.htm en http://users.skynet.be/o.gilet/tableaux 2. http://en.wikipedia.org/wiki/Balafon 3. http://www.chrisjoris.be 4. http://nl.wikipedia.org/wiki/Slaginstrument 5. http://nl.wikipedia.org/wiki/Berimbau 6. http://nl.wikipedia.org/wiki/Djemb%C3%A9 7. http://www.kantine-vismijn.com/home-ind.htm 8. http://www.everyoneweb.be/woordaccent 9. http://www.paulusfeesten.be 10. een initiatief van Iwein http://www.youtube.com/watch?v=vaLuDGqY3jo 11. http://www.elvis.com 12. http://www.conservatorium-brugge.be 13. http://www.dexia.be/Nl/Particulier/VIADEXIA/Culture 14. http://rotarygent.org 15. http://harpediembe.brinkster.net/start.htm
FOTOS		1. Chris Joris 2. Isabelle Vandemaele 3. huisconcert familie Smolders St-Kruis