Brugge/Gent

Ik onthoud: materie en concept. De twee basisingrediënten om aan ‘kunst’ te kunnen doen. In de materie berg ik de vakkennis op, het concept is het resultaat van inspiratie. Deze twee bronnen vind je terug in de expositie Robert Vollekindt . Hij is er zelf nog niet aan uit: hij fotografeert, maar wat hij brengt is geen fotografie tout-court. Het is concept, materie en installatie, gekoppeld aan locatie en ingekapseld in een sfeer van muziek en poëzie. Een gefixeerde performance? Een veredelende meditatie? Het is meer dan een verslag, minder dan een atelier. Hoe dan ook: het is niet mijn bedoeling de bron van zijn fotografische installatie ‘in confrontatie 1’ te zoeken. Dat is eigen aan de fotograaf. Hij is een meditatief maar dynamisch mens. Hij is een cultuurmens die vanuit zichzelf de mens en zijn culturele aanwezigheid bestudeert. Hij houdt van schoonheid en zoekt altijd naar evenwicht. Tot in het absurde? Dat is de vraag.

Robert Vollekindt

Robert Vollekindt plaatst een welgekozen en beperkte reeks fotografische opnamen in een welgekozen locatie op een bewust geconcipieerde wijze. Wat vanuit de hoogte werd gezien, wordt aan de hand van een soort balustrade opnieuw zo aangeboden: over een leuning naar de vloer en de foto’s kijken. Of in gradatie van hoog naar laag (in één richting en omgekeerd wanneer je terugkeert). Zonder zich meteen te verdiepen in de inhoud voel je dat er een vormelijk evenwicht aangeboden wordt. Dat is zoveel als rust geven om zich volledig toe te leggen op wat de fotograaf toont. Hij toont vrouwen in eigen uitgebeelde confrontatie, in confrontatie met een omgeving. Vrouwelijke modellen die zo gekozen zijn dat ze het idee perfect uitbeelden door zowel hun eigen presence als door hun aankleding of houding. Wanneer ik de aantrekkingspunten optel, kom ik tot een reeks fotografische composities van vrouwen in een omgeving, van een vaag mysterie dat groeit uit de vergelijkingen tussen een vrouwfiguur en een gotisch beeld, de naakte transparantie waar zowel een Rinneke Dijkstra (de kleur of ontkleuring) als Delvaux (treinen) aangeboden worden. Waar is de grens van het streven naar perfect evenwicht? Zijn er toevallen of is alles onintuïtief? Is de lading zo in evenwicht aangeboden, dat de kijker uiteindelijk in een bad van oneindige confrontaties wordt gedompeld? Hoe dan ook een te korte expo! Ik verwijs graag naar een publicatie van dichter/inleider Erwin Steyaert op de website.

Gunter Brus

Dat naakt leidt diezelfde bezoekdag naar het verwoeste naakt van Günter Brus in het Arentshuis Brugge. Hij is een duidelijk product van en een schakel in de Europese kunst van de woelige en zeer rijke zestiger jaren. Dat zoeken naar nieuwe vrijheden maakt dat zowel de technieken als de materie omgevormd moeten worden. Het model wordt niet meer uitgebeeld maar is de tastbare vorm geworden. De techniek is het concept dat als een choreografie op doek wordt uitgewerkt. Noem het performances. Noem het ballet met verf en lichaam over het scheuren van de laatste resten klassieke gebondenheid. Hij besmeerd zichzelf, snijdt en naait zichzelf, rolt zijn vrouw in de witte verf. Met zwarte verf wordt het manmade decor dan in reliëf gezet: rollen, wrijven, druppelen, toevoegen, voor mijn part laat hij lichaamsvochten los. Denk maar aan Jan Fabre die zowel sperma, vaginaal vocht, menstruatiebloed en eigen bloed aanwendt om de kunstenaar als kunstwerk (alles in één) te minimaliseren. Alle acties van Brus worden gefotografeerd. Het scenario en de restanten worden gearchiveerd en getoond terwijl de film te zien is. In het Arentshuis gaat het om de eerste performance: Ana, selbstbemalung. Daarna kruipt Brus letterlijk nog dieper in het lichaam (urineren enzomeer) om dat plots in 1970 over te stappen naar poëtischer benadering van materie en daad. De Literatuur waarin martelingen uitgetekend worden. Zeker een aanrader maar liever niet net na een lekkere Sukerbuyc-hap• in De Proeverie .

OdeGand

Gelukkig voelen we nog het ritme van Odegand van drie weken voordien. Zoveel moois en zo weinig tijd. Ik bedoel: Gent heeft een portie cultuur en een lading gezelligheid. Waarvoor moet je kiezen? Wandelen langs het mooie en dan snoepen van wat op dat moment bij de hand is. Ik ben ten andere een zeer slecht ‘selecteur’ uit een programmaoverzicht. Ofwel ben ik te laat (en wil ik niet meer binnen), ofwel schat ik de afstand totaal verkeerd in, en geraken we er niet en zijn we onderweg al te laat voor de volgende opvoering. Hopeloos, maar tussendoor toch dingen meegemaakt. De soundscape van Todor Todoroff in NT Gent . Tussen de decorstukken van het lopend toneelstuk fluisteren vier zeer sensuele (lees: betoverende) stemmen fragmenten uit 1001 nachten. Een dik half uur heb ik genoten. Misschien moeten we zoiets een keertje in eigen stad presenteren. Ik denk niet dat alle nieuwe visies op het schone persé in het MuZEE of in de Droge Coo moeten geprogrammeerd worden. Het eigen initiatief mag ook. Soms vrees ik een beetje het ontstaan van een tweede platform cultuurbeesten die tot aan hun pensionering zullen uitmaken wat uit de wereld naar Oostende mag gemolken worden. Het is nog een ondergrondse kriebel, maar ik kan alleen maar aanraden aan de culturisten ter stede om een vrij moment in te vullen met bv een soundscape-moment. Nu, achteraf konden we stil weg genieten van Shashank en Sanju Sahai uit India. Magische bamboefluit met een uitgerekte dimensie meditatie en pareldruppels jong enthousiasme. Dwars daar tegenover maar principieel even gevoelig zijn de Fado’s van Raquel Tavares die zeer zuiver het Lissabon van deze tijd met haar eeuwenoude klaagzang optovert. Het is ook leuk meegenomen dat ze zowel melancholisch mooi kan als piepjong dynamisch op het podium. In totale tegenstelling tot een van de laatste optredens van Amalia Rodriques die ik boven Sagres mocht meemaken. Het Pierre Anckaert Trio heeft me gerelaxeerd met zijn zeer evenwichtige en rustig optreden. De nacht van Measha Brueggergosman vond ik wat te opdringerig, te langdradig en doorwreven van onverwachte technische rommelingetjes. Het publiek was niet enthousiast. Ik bedoel: hun stem kwam boven haar ‘diva’.

André Baert en Annick Marchal