Monument ter ere van de gezonken oorlogsschepen van alle metaal gebruikende oorlogen uit vorige en deze eeuw

Beste vrienden aan het Jan Piers plein.

Kijk, dat is nu eens een standpunt. Je aanvaardt het standpunt van Monumenten en Landschappen over het beeld (let op mijn bewoording) van Patrick Steen. Bart staat bij partijlid en opposant gekend als een moeilijk verliezer, en zie: als een meeuwgevoegje mag het beeld (…) plots op een zowat historisch punt van de stad komen te staan. Straks prijken de dansende golven zalig vertikaal (let op de richting!) op de plaats waar jaar nà jaar de regatta van Oostende start-geschoten werd. Maar ik zie het positief: een straf voor den Duits die op diezelfde plaats ooit een metalen wapen heeft geplaats. Voilà: soort zoekt soort.

Mag ik zelfs een suggestie doen? Haal de verticale tuben uit elkaar en schik ze horizontaal tegenover de horizon van deze historisch Noordzee. Dan maak je nog een illusie van grandeur, want daar, waarschijnlijk tussen de 2^de en de 3^de platte en eindelijk dansende golven (niet op mijn woord!) mag je het oude klokkengeluid van de eerste Sint-Pieterskerkje dromen.

Ja, ik ben sedert een paar maand een stevig gebruiker van het openbaar vervoer. Dat betekent dat ik minstens één keer per week de roestdruipende Ezel van Patrick Steen in Lombardsijde moet aanzien voor ik zalig kan gaan filosoferen met de kinderen van De Pagaaier in Sint-Joris Nieuwpoort. Meer nog: ik ben druk bezig met een Methodeschool in Diksmuide, dus moet ik daar ook al opzien tegen de koele teef van de vissenmarkt van … Patrick Steen. En om de haverklap passeert mijn bus ergens in Leke langs het internationaal monument voor de Canadees die na het land ook de soep en dan de meisjes van West-Vlaanderen bevrijd heeft. Het over-oceaanse eikenblad met popstengels van …. (je raadt het)

In Middelkerke zijn ze duidelijker geweest. Ze nemen de kwaliteit niet en weigeren een aanvraag van de serviceclub om het beeld daar (en tegen dure euro’s) te plaatsen. Zij mogen recente fier zijn op hun Wim Delvoy en Lilianne Vertessen. Dus… terug naar af en naar het Oostende dat langzaam maar zeker de zeedijk omtovert tot een promenades des amateurs (mijn Frans…). Aan de overzijde staat (niet mijn werkwoord) een verre referentie naar Spilliaert die door menig beeldhouwer zielig bekeken wordt. In NOT leest u daar alles al over. Tot en met bewijzen van fouten, onduidelijkheden, … Beste Bart: ik bedoel het zeer goed, maar je wil niet luisteren naar anderen. Probeer toch één keer!

Ondertussen heeft de grote Oostendenaar William Sweetlove een duo paarden in Oostduinkerke en straks komt een 20 meter hoog monument met Pinguïns in Breskens te staan. Niet in Oostende. Nee: hier leeft men van krijg-hem. Een Verplancke met licht, een Steen met verkeerde allures, een zoon Michiels in de Kapellestraat waar hij zijn winkeltje houdt. De amateur moet kansen krijgen. Zeker. En zeker in eigen straat. Of daar omtrent. Maar denk ook even aan de centrale punten waar je andere vormen van beelden moet plaatsen.

Waar zie jij hier het Barcelona van Design, Miro en Gaudi. Niet in een verzameling pogingen van betonboeren, degelijke amateurs die zichzelf boven die naam gewonnen hebben en een beleid dat dankuwel zegt tegen alles wat onder de mat geschoven wordt. En, ja… we zetten het op de zeedijk. Bart toch…

Groetjes,

André Baert