Zouden Nancy en Bart een jacuzi cultuur noemen?

Brugge heeft een pertinente dynamiek opgestart om bijvoorbeeld Oostende op cultureel vlak voorbij te steken. Daarmee bedoel ik dat de cultuurhistorische stad Brugge die eigenlijk een rijke Bokrijk is of een gefundeerd sprookjespark, de vroegere être-garde van de vrijgevochten zeestad achter zich aan het laten is. Het is zelfs al te laat. Oostende heeft nog enkel een casino gebouw dat haar benen opendoet voor de macabere doorsnee bezoeker die denkt dat theatraal trommelgeklop dé link is naar het verleden van de muziek. Telefoonorkesten, broodproducties, serievoorstellingen, alles is welkom als het maar past in de grandeur van een te groot podium. Bart de Bouwer weet dat. Niet alleen van mij, want ik denk niet meteen dat hij de tijd heeft om deze en vorige teksten te lezen. Ik denk dat beleidsmensen eerst een combinatie voelen van ambitie en geluk. Geluk? Omdat ze ofwel zelf die politieke weg vinden, ofwel omdat ze gevraagd worden. Nu zijn er téveel advocaten op het politieke werkveld. De taal is geblokt, te uitgezuiverd. De logica is anders dan die van een arbeider die met twee voeten tussen haksel en schaaf staat. De logica klopt wel als het achteraf – altijd achteraf – uitgelegd wordt, maar de subtiliteit is totaal zoek in de listing van ja en neen, van kan en mag, van visie en verplichting.

Wanneer Bart Bronders zijn ‘Onze stad vernieuwt’ (niet ‘vernieuwd’, wat dus betekent dat er nog véél moet vernieuwd worden en dat de stad als vorm daar niets mee te maken heeft maar de stad als verkozen mensenmassa des te meer) publiceert, valt hij over het ‘wauw’ gevoel. Niet van de altijd aanwezige bewoner, maar de wauw van de passant, de bezoeker, noem het de toerist die uiteindelijk de bron van inkomsten is voor deze (zijn en mijn) stad. Hij noteert dat ‘we samen weer een stap vooruit zetten’ maar zegt niet waar dat ‘samen’ op slaat. Ik bedoel maar dat hij ‘samen’ een lege stad aan het maken is, als je stad aanvaardt als een bundeling van alle denkwijzen en leefstijlen, neringen en genoegens, rijke cultuur en vluchtig genot. De stad wordt een vorm. Vertikaal maar niet echt monumentaal, sierlijk gelijnd met veel glas en groen. Precies als die moderne bovenkant (denk ik te herinneren) van Barcelona waar de ‘Banken’ zijn, de kantoren, nog heel even aan de rand het museum van Thyssen, de moderne skyline waaronder – richting zee - de wriemel van straatjes, rambla’s, pleintjes en authenticiteit die Oostende niet meer heeft. En dan oostwaarts in die Middellandse golf de andere moderniteit van Barcelona-Bad, achter de lege haven met de ‘bankjes’ die ook op de dijk – de nieuwe dijk – van Oostende staan. Een subliem boekje van Bart. ‘k Zou het zelf zo geschreven hebben. Maar. Ik sta als lezer aan de andere kant van de tekst. En wie mag als bewijsmateriaal (let wel: advocatentaal) opdraven? 90% kapitaalkrachtige vastgoedkopers en noest werkende middenstanders. Daarnaast heb je de sociale sector die ooit bij het aantreden van deze nieuwerwetse Rode Vloot de wereld seinde dat Oostende twee soorten nieuwe inwoners had: oud maar rijk en jong maar verslaafd.

Oostende beweegt. Ik bedoel: de totaliteit van de machten en de bewoners hebben een culturele dynamiek vanuit de boezem van de CultuurDienst. Met zicht op het beleidsplan 2008-2013 (ik pas daar nog net in) startte men een enquête over de ‘noden en behoeften’ van de culturele organisaties. Ik onthoud daar enkele markante punten uit:

II. dat de parochies nog altijd eigendommen hebben die omwille van hun aard van de volledige gemeenschap zijn en daarom door die gemeenschap mogen gebruikt worden, met respect en met vrijheid van denken.

II.7 de bouw van een cultureel centrum wordt nog meegedragen.

III. een strenge bevraging naar aard en functie van de cultuurraad zoals die er nu bij staat of ligt.

IV. een ruime subsidiebevraging
V. 5 slagzinnen waar we zeker op terugkomen.

We komen in een ander artikel terug op die volks-bevragingen en op Brugge.

André Baert