|
SPIEGEL
|
|
|
|
Brugge - MagdalenaZaal - Op 8 en 9 november presenteerde Ultima Vez het compilatieprogramma SPIEGEL naar aanleiding van haar/zijn 20jarig bestaan. Om te beginnenZoals gewoonlijk ga ik met voor-oordelen naar een voorstelling. Bijvoorbeeld: een lichaam herinnert zich alles. Alleen de mond geeft een verstaanbaar antwoord. Ja, maar dan is dat een heel beperkte kijk op communicatie. Het lichaam is taal op zich, als taal het resultaat van de machine van communicatie is. De taal van het lichaam dat bewegingen, geluiden, uitscheidingen als middel gebruikt. In dans zijn beweging, zucht en transpiratie de kunstenaars van de vormgeving. Spieren, zweet en open mond. Een verhaal – want het gaat over taal? Ik houd niet zo van het beschrijvende klassieke ballet waar de oude theorie bijna pragmatisch getimed bestaat. Ik houd meer van de fysiek en van de beweging die dialogeert met een andere bron zoals klank of film. Niet de grensloze Freestyle maar de uitgetekende, gebrainstormde, besproken, geanalyseerde en gesynthetiseerde, de gemediteerde en uiteindelijk uitgebalanceerde beweging dat het lichaam in zijn schoonste waarde zet. Ik zit waarschijnlijk te dicht bij Rosas en Pina Bausch. Ik ben dan ook maar een liefhebber met weinig background. SpiegelEen spiegel is zowel tegenstand als verlengde, maar is nooit de oorsprong. Een spiegel maakt iets dat al bestaat of een vervolg, tot inspiratie, tot reflectie en in de oneindige weer-kaatsing telkens opnieuw iets nieuws. Van de boeiende inleider van de avond kon ik volgende passages onthouden:
Het geheugenAgressie wordt een analyse van bewegingen die verdediging en aanval betekenen (uitslaan of afweren) en die zo getoond worden dat je de indruk van tegenstelling krijgt. De hand die afweert vraagt om een aanval. Sensualiteit, erotiek, lichamelijkheid, ze komen allemaal nippen aan de inhoud van mijn gevoel bij deze compilatie die op zich een nieuw uniek geheel geworden is. Lichaam en de grenzen van evenwicht. Lichaam dat altijd gehinderd wordt door kleren maar door die omhulsels precies het geheim van beweging accentueren. Een draai wordt verdubbeld in de naweeën van een jurk, de panden van een vest. Een lichaam is leven en beweegt naar de aard van de mens. Impulsief, gestructureerd, wanhopig, gepijnigd, verlangend, afwerend, gelaten. Dus wat mijn woorden zeggen tonen hun lichamen. Alleen of met z’n tweeën of alle 9 samen in een wirwar van signalen die altijd het gevolg zijn van elkaar. Opspringen en genomen worden, vallen en wachten, lopen en afnemen. Het vertrouwen krijgt een andere naam. Het lijkt op overleven omdat dansen ook acteren is. Acteren als in op stenen stappen over het toneel. Stenen als voetgrote eilandjes waar je in een wankel evenwicht op kan of moet overleven. Blokken die het vermoeden van veiligheid geven, maar verbrokkelen – dus toegeven dat ze broos zijn – wanneer ze teveel opgeëist worden door de bange mens. Lopen lijkt dan rennen voor een gevaar: de tijd die nodig is om een steen op te gooien en voor een ander om die te vangen. Drie elementen in een parcours over een ganse ruimte. Drie richtingen. Een nieuwe dimensie in de akoestiek van zweten en zachte laarsjes op slipveilige vloerbekleding. Het huis waarop zij altijd lopen. Wanneer uit de nieuwerwetse symfonie van klanken een afwisseling van leven en dood wordt gespeeld, wanneer pompend hart uitgerukt en teruggeplaatst is, wanneer een hart in een ander lichaam geduwd wordt, wordt dat lichaam het monument dat door de mens en zijn beweging bestaat. Het naakte lichaam aan het einde is een eerbetoon geworden aan de dans. Als pure beweging stappen de dansers in mijn geheugen. Zowel het golvende als het verticale, zowel de vrouw als de man. In alles mooi. André Baert Verslag 2Wat is het verband tussen de titel en de voorstelling? Geen spiegels op het podium, wel een reflectie en weergave van hoe Wim Vandekeybus de laatste 20 jaar zijn dansers doet voelen en bewegen. Hij neemt ze mee in zijn verbeelding, een mengelmoes van kracht, intimiteit, kwetsbaarheid en tederheid. Het is als een spel. Het valt me op dat héél de performance gebaseerd is pure synchronisatie en timing. De steen neemt daarbij een belangrijke plaats in op het podium en misschien ook in zijn leven. Stuctuur op het podium waar er fenomenaal mee wordt omgegaan. Stenen symbool als bouwmateriaal, maar ook als voortzetting van stappen in het leven. Een pad dat je een weg toont. De één zet stap voor stap vooruit, wijkt soms af, de andere gooit ermee en maakt er een spel van. De mens in al z’n facetten. Mens in omgekeerde stoel, ander moment bengelt er één in grote haken... Het decor bestaande uit een wit slierten gordijn waarachter een enorm bloedrood veld tevoorschijn komt. Plots duiken 3 naakte mannen op een scherm die zich wassen en daarna beneveld worden door stof. Is het niet omgekeerd? Stof na zuiverheid van water? Wim Vandekeybus laat ons denken, confronteert de mens met zijn instincten, zijn schaduwkant. Durf, creativiteit, aantrekking en afstoting. Opkomende mensen elk met een halve sinaasappel, de geur vult de zaal, zoeken naar elkaar (of toch naar de andere helft van het fruit). Bij de “touch” dansen ze samen. Het is alleszins een orginele manier van dating. Annick Marchal |
|
|
Cultuurcentrum Brugge:
http://www.cultuurcentrumbrugge.be/ |