|
|
|
|
|
Brugge CELLO staat voor een dubbelspel. Het instrument begeleid door een piano. De film over een Zuid-Indische provincie. Samen maken ze het openingsconcert van Spice & Spirit, het festival Focus op Zuid-India dat van19 oktober tot 15 november 2006 loopt in Brugge.
Samenspel of dubbelspel. Het is een project. Dat betekent een idee dat concrete vorm kan krijgen. Cineast en cellist hebben elk een opdracht. Maar eigenlijk zijn het twee totaal verschillende ver-beeldingen. De film zet kleuren in een prachtig licht waarin de mens af en aan een passant is in eigen tijd en plaats. Die plaats straalt een warmte uit door de mengkroes van gebouw en stof, van straat en aarde, van nevel en zon, van kleur en vervaging, van verwacht beeld en supermenselijke aanwezigheid. De stad, het dorp, de steeg lopen in elkaar over door nooit aflatende sluiers van stof. Een patina waar je de film van maakt door stille shots. De beweging die start en stopt met de zon is een lijn van overvolle vrachtwagens, fietsen, eindeloze sporen, heuvels en lichtstaven die één na één een schooltje, een kerk en wandelaars van huis naar markt leiden. India beweegt en doet stof opwaaien. Koopwaar in de wereld van 6 vierkante meter. Blik op blik ernstig. Je voelt dat alles aanéén hangt. Val je er af, dan ben je verloren.
Verliest de Cello?
De cello wordt gestreeld, de cellist reikt passioneel van kop naar poot, vleit zich zacht tegen de snaren, streelt, glimlacht, hunkert naar de volgende klank, lonkt naar de piano in een wisselende wandeling. De Cellist speelt op het podium en in de film. De cellist reist als gezicht door een getralied coupéraam, wacht op een houten platform, zit in een leeg winkeltje, wordt toegewuifd als diezelfde passant die bananen wegfietst of een plaats effen veegt. De cello huilt altijd een beetje maar in de sluiers van een Zuid-Indisch stadje knijpt ze een weg tussen wachten en de volgende dag. Alles is van één plaats. Reizen is kruipen in een laadbak of met te veel op een fiets. India is nooit allen. De Cello is alleen. Klinkt alleen. De klank sluimert mee in de waas van kleur en vergankelijkheid. De klank blijft nazinderen als vreemde zachte spiralen uit een instrument die al lang naar huis is. Naar een westers huis waar de kleuren nagemaakt worden en de gezuiverde geuren nog in een keuken gemaat worden bij de kleine wolk essentieel India.
Cello voor een ver hart. Als wat je hierboven leest het gevoel is dat uit het project verwacht werd, dat zitten de makers goed. Tom Landschoot vrijt zijn cello op: zijn lichaam beweegt met de intensiteit van klank en nagalm. Luc Devos is een alom geapprecieerde pianist die met ontzaglijke zachte toetsing meegaat in de verleiding van de snaren. Cineast Elias Grootaers schittert als kleurmenger en tovenaar van een warmte die zoveel leed verbergt. En zeggen dat ik een beetje ongelukkig uit de zaal vertrok. Je herkent de beelden en de klanken. Je apprecieert deze interpretatie in klank en beeld om de gevoeligheid en technische succulentie. De mix kwam pas bij het schrijven dus bij het nadenken. Op het moment zelf was het dus te lang. 50 minuten zou perfect geweest zijn. Of een andere menging van dezelfde klanken en beelden. Niet het moment zelf was dus belangrijk, maar de nasmaak die poorten opent.
André
Baert |
|
|
Cultuurcentrum Brugge : www.cultuurcentrumbrugge.be Christophe Lambert: www.christophelambert.be
|