|
FREESTATE FACTS & FIGURES |
|||||||||||||||
|
|
WAT ?
Een organisatie van vzw
Vrijstaat O.
Van 24
juni tot 10 september 2006. Openingstijden: woensdag t/m zondag 14u. – 18u
Zakelijke, mede-organiserende partners
Freestate team
Kantoor vzw Vrijstaat O. Villa Elise, Frans Musinstraat 27, 8400 Oostende Gsm 0473856763 - Tel. 059/418540 Email Christophe De Jaeger cdjaeger@msn.com Email Mieke Mels mieke_mels@yahoo.com
Website
Hans Belting - (interview in janus nr.17, oktober 2004)
FREESTATEmission statement / programmaverklaring
Freestate is een tentoonstelling met werk van jonge Belgische kunstenaars, geboren vanaf 1970. Deze kunstenaars zijn tussen de vijfentwintig en de vijfendertig jaar. Ze staan aan het begin van een veelbelovend parcours. Sommigen hebben reeds belangrijke tentoonstellingen in galerijen in het buitenland en op de internationale kunstbeurzen. In eigen land wordt hun werk merkwaardig genoeg in de eerste plaats geproduceerd door kleinere werkplaatsen, meer dan de grotere musea die ze soms wel tonen, maar veeleer sporadisch. Een reden voor de curatoren om het advies en de expertise in te winnen van kleinere centra voor hedendaagse kunstproductie en –presentatie zoals Netwerk Aalst, St-Lukas Brussel, BPS 22 Charleroi, De Witte Zaal Gent, De Voorkamer Lier, bkSM (beeldende kunst Strombeek Mechelen) en Be-Part Waregem. Freestate brengt deze generatie voor het eerst samen in een en dezelfde tentoonstelling op een unieke locatie aan de kust. Het is niet de bedoeling van Freestate om een overzicht te geven van de Belgische kunst anno 2006, wel van haar grote verscheidenheid. Naast eerder traditionele media als schilder- en beeldhouwkunst is er ook aandacht voor performance, installatie, fotografie, video en mixed-media, net als voor het gebruik van hedendaagse technologie en relationele kunstvormen. Ook inhoudelijk heeft Freestate oog voor de grote diversiteit. Sommige kunstenaars hebben aandacht voor de geschiedenis en de mogelijkheden van hun beeldende middelen, anderen zijn dan weer bekommerd om de plaats van de kunstenaar in de maatschappij en de interactie tussen de kunst en de werkelijkheid. Freestate heeft de ambitie om de krijtlijnen uit te zetten waarbinnen deze jonge kunst haar betekenis krijgt. Dat de round-up deze zomer in Oostende plaatsvindt is het gevolg van een samenloop van omstandigheden. Terwijl de activiteiten van de meeste kunstencentra tijdens de zomer stilliggen bestaat er aan de kust een enorm potentieel aan een groot en geïnteresseerd publiek. Uiteraard biedt de tweede editie van de triënnale voor hedendaagse kunst een mooie gelegenheid om in de rand van deze prestigieuze publiekstentoonstelling aandacht te vragen voor een specifiekere kunst met een uitgesproken reflectief en/of experimenteel karakter die in een uitsluitend artistieke context beter tot haar recht komt. Tevens is Freestate een knipoog naar de tentoonstelling antichambre die exact twintig jaar geleden, naar aanleiding van Chambres d’amis in Gent in een verlaten fabrieksgebouw georganiseerd werd. Zoals elk Salon aanleiding geeft tot een Salon des indépendants of een Salon des refusés, heeft elke officiële zich zelf respecterende tentoonstelling ook recht op een tegenvoorstel. Een reactie van een nieuwe generatie die op het punt staat om de hedendaagse kunstscène te veroveren met eigenzinnige visies, vernieuwende artistieke opvattingen en een persoonlijke esthetiek. In een maatschappij waarin kunst vaak versleten wordt voor cultuur wil Freestate een alternatief bieden voor een vorm van populair kunsttoerisme waarbij het spectaculaire en het evenementiele primeren boven het artistieke en de aandacht verschuift van de reflectie naar de consumptie. Freestate vindt deze zomer plaats op de uitzonderlijke site van het voormalig militair hospitaal. Alvorens het wordt omgebouwd tot een uniek wooncomplex, door Milho NV en Oostende Werft vzw, staat het voor de duur van de tentoonstelling ter beschikking van Freestate. De tentoonstelling zorgt voor een mooie overgang tussen het verleden als militair hospitaal, de ruïne na twaalf jaar leegstand en de toekomst als woonruimte. De belangrijkste eigenschap van de kunst is niet toevallig haar bijzondere capaciteit tot transformatie. Het verleden van de historische site van het militair hospitaal evoceert zowel de door de kunst overgenomen militaire term van de avant-garde als het helend karakter van de kunst. Beide ideeën situeren zich binnen het utopisch denken van de moderne kunstenaar. Binnen de onafhankelijke entiteit van deze vrijplaats, als tentoonstelling, en als sociale ruimte, is er een eigen dynamiek om er autonoom en soeverein te werken aan de uitbouw van een eigen denkwereld. Precies dit maakt van Freestate een gastvrije enclave waarbij de onbevangen blik van de toeschouwer het kunstwerk betekenis geeft. De tentoonstelling Freestate biedt een unieke gelegenheid om kennis te maken met belangrijke ensembles van deze jonge garde. Sommige kunstenaars realiseerden ter plaatse speciaal voor de tentoonstelling gecreëerde werken of maken werken in progress, die zich tijdens de tentoonstelling verder ontwikkelen. De 21 geselecteerde kunstenaars tonen elk 3 tot 4 werken, ouder/bestaand, en nieuw, zodat een goed inzicht kan ontstaan in de afgelegde weg, en met het surplus van de locatie: van 7 paviljoenen worden alle ruimtes in genomen, klein, middelgroot tot monumentaal, bovengronds en ondergronds, en op de grasveldenbuiten, een totaal van een zeventigtal werken. Het maken van een tentoonstelling gaat gepaard met een kritisch onderzoek van het tentoongestelde onderwerp. De deelnemende kunstenaars zijn uitgenodigd op basis van hun huidig en toekomstig potentieel. Freestate biedt hen de mogelijkheid hun werk te toetsen aan de werkelijkheid. Het voordeel van een overzichtstentoonstelling is dat ze onthult wat deze generatie bindt en waarin ze verschilt van de vorige. Kritische reflecties komen aan bod in tussentijdse debatten, een internationaal colloquium en een uitgebreide catalogus die na de tentoonstelling verschijnt.. Hendrik Tratsaert Lieven Van Den Abeele
KUNSTENAARSSELECTIE FREESTATE Het werk van Sven Augustijnen (Rijmenam, 1970), dat zich hoofdzakelijk concentreert op het portret, koppelt een groot menselijk begrip aan een gezonde zin voor humor. Belangrijk is dat de kunstenaar de werkelijkheid steeds overstijgt om een fictief plot te schetsen waarbij de grenzen tussen reportage, onderzoeksdocumentaire en docu-soap worden afgetast. Virginie Bailly (Ukkel, 1976) laat in haar werk een bevreemdende wisselwerking ontstaan tussen natuur en architectuur. Door architecturale constructies in de natuur te plaatsen vestigt ze onze aandacht op dingen waar we anders aan voorbijgaan. Zo worden rivieren, luchten of grasvelden abstracte lijnen en vlakken. Haar onderzoek naar deze subtielere werkelijkheid gebeurt aan de hand van schilderijen, foto’s, video’s, tekeningen en bouwconstructies. Vaast Colson (Kapellen, 1977) heeft een ongebreidelde drang tot creëren. Daartoe zijn alle media en middelen bruikbaar. Hij ziet het kunstenaarschap, dat hij ook graag in vraag stelt, als een aanleiding om na te denken over identiteit, al dan niet ironisch, door allerlei rollen te produceren. Hij creëert mythes om ze weer te ondergraven. De werken van Louis De Cordier (Oostende, 1978) zijn gemaakt voor een wereld die steeds sneller en technischer wordt. Voor de meer nomadisch geworden mens produceert de kunstenaar modules waarin hij zich even van de wereld kan ontrekken. Zijn tekeningen, sculpturen en installaties situeren zich in de historische lijn van kunstenaars die op zoek zijn naar een versmelting van kunst, wetenschap en architectuur. www.louisdecordier.com Als een wiskundige dilettant is Koen De Decker (Ninove, 1975) op zoek naar de geometrische constructie van de ruimte. Het resultaat van zijn onderzoek zijn meestal kamergrote constructies in hout, metaal of plastiekbuizen. Tekeningen en video's vormen op het eerste gezicht een tegengewicht voor de (pseudo-)wetenschappelijke strakheid van de installaties. Nochtans lijkt alles (letterlijk) samen te komen in het oog van de kunstenaar. www.koendedecker.com Simona Denicolai (Milaan, 1972) en Ivo Provoost (Diksmuide, 1974) vormen samen een kunstenaarsduo. Voor de beschrijving van hun werk verwijzen ze vaak naar de aardworm. Deze verslindt zijn context, verteert deze en laat hem aangepast via de anus passeren. In hun surrealistische interventies, installaties en tekeningen ziet men de invloed van de hedendaagse technologische en publicitaire wereld. Zij gebruiken deze moderne mediatechnieken als kritisch wapen. De publieke ruimte zien zij als hun actieterrein. www.paoloboselli.biz Stefaan Dheedene (Kortrijk, 1975) verwerkt toevallige ontmoetingen met en observaties van beelden en objecten in ruimtelijke constructies. Gefascineerd door documentaires en propagandafilms gebruikt hij de conventies van het documentaire genre om binnen een artistieke context verschillende betekenislagen met elkaar te confronteren. www.stefaandheedene.com Geert Goiris (Bornem, 1971) is een fotograaf met een voorkeur voor desolate landschappen, verlaten terreinen of noordelijke panorama’s. Ze verwijzen heel vaak naar de strijd tussen natuur en cultuur. Hun schoonheid bevindt zich op de rand van, het eroderende of het vergankelijke, of op het punt waar de technologie van mensenhand toeslaat. Het kunstenaarscollectief HAP werd in 1999 opgericht door Jens De Schutter (1979), Piet Mertens (1978) en Wim Waelput (1979). In monumentale installaties en spectaculaire performances gaan de kunstenaars van HAP de opgelegde orde en de algemene opinies te lijf. Ze doen dit door middel van een consequent uitvoeren van door de maatschappij gehanteerde strategieën en ensceneringen die ze ontlenen aan sportwedstrijd, kunsthandel, jeugdcultuur, oorlog, ruimtevaart, etc. Cruciaal in hun spel van nabootsing versus realiteit is de artistieke bekommernis om de relatie tussen de productie en het eindproduct en de manier waarop ze binnen het kunstwerk nieuwe betekenissen genereren. In zijn werk stelt Wesley Meuris (Lier, 1977) vragen naar de gangbare conventies en het automatisme waarmee we met gestandaardiseerde architecturale ruimtes omgaan. Zijn uitgangspunt zijn de basisregels die doorheen de tijd ontstaan zijn omtrent afmetingen, materiaalgebruik, proporties en verdeling van onze leefomgeving. Door met deze conventies te spelen komt Wesley Meuris tot sculpturen die tegelijk bevreemdend en herkenbaar overkomen. Zijn recentste onderzoek betreft een zoölogische classificatie en het bijhorende zoölogische biotoop, op een uitgepuurde, sculpturele manier benaderd. David Neirings (Gent, 1972) haalt zijn beelden uit de dynamiek van de grootstad, de grafiek van sportvelden, de club- en de skaterscultuur. vertrouwd met transitzones, stedelijke kankerplekken en de achterkanten van de consumptiemaatschappij. Zijn visueel vocabularium zit vol met streepjescodes, creditcards, microships, logo’s, flitslichten en andere verkeerstekens in 2 en 3-D. Benoît Platéus (Chénée, 1972) interesseerde zich van jongsaf voor de graffiti cultuur. Het dynamisme van de ‘tags’ en de aanleunende Hip Hop cultuur zijn blijvende bronnen van inspiratie. Krachtige woorden, levendige letters en een constante stijlvernieuwing zijn belangrijke elementen voor zijn oeuvre. Voor deze futuristische composities maakt de kunstenaar gebruik van moderne materialen als plexi, aluminium, acrylverf, PVC en LED’s. Gert Robijns (o.v.) (Sint-Truiden, 1972) doet met zijn sculpturen, videoinstallaties en environments een beroep op de verschillende registers van onze zintuiglijke gewaarwording. Via aanduiding, suggestie en evocatie bereikt hij in ons geheugen opgeslagen mentale beelden en ervaringen. Hij is een meester in het animeren van “levenloze” objecten, en zit op de rand van het banale en het surreële van de dagdagelijkse ervaring. Helmut Stallaerts (Anderlecht, 1982) is een jonge schilder die zijn opleiding genoot in het St-Lukas Brussel en aan de academie van Düsseldorf. Zijn uitdaging als schilder is de confrontatie te vatten met het gewicht van de geschiedenis, gekenmerkt door geweld en verlies, en bij uitbreiding de (picturale) kunstgeschiedenis. Zo maakte hij reeksen waar massa en individu tegenover elkaar gesteld worden. Recent experimenteert hij met “explosieve” schilderijtjes op minuscuul bot en monumentale portretfotografie met picturale kwaliteiten. De schilderijen van Koen Van Den Broek (o.v.) (Bree, 1973) zijn het resultaat van een aangeboren overgevoeligheid voor bepaalde prikkels. De dingen waar wij niet op letten, zoals drempels, garages, riolen en andere architecturale herinneringen vormen belangrijke onderwerpen. Het landschap is steevast een belangrijke speler: de grafische lijnen van een monumentaal decor op de rand van natuur en architectuur. De lichte toets en het uitgesproken ritme van kleur en lijn verlenen zijn schilderijen een grote aantrekkingskracht. Pieter Vermeersch (Kortrijk, 1973) behoort tot de groep van schilders die met weinig middelen een maximaal effect kunnen sorteren. Ontdaan van haar verhalende functie richten zijn schilderkunstige ingrepen zich hoofdzakelijk op de kracht van kleur, vorm en ruimte. Zijn onderzoek zit op de grens van het conceptuele en het fundamentele in de schilderkunst. Hij onderneemt graag experiment naar het effect van een dégradé, van een andere drager dan canvas, of het nulpunt van de schilderkunst: verf als louter materie. BEZOEK DE TENTOONSTELLING Rondleidingen, nocturnes.Voor groepen worden rondleidingen en nocturnes voorzien. Kunsthistorici leiden u dan deskundig rond op de site. Deze rondleidingen kunnen worden gekoppeld aan een receptie, buffet of walking dinner. Deze catering wordt georganiseerd in samenwerking met het restaurant Fort Napoleon. Voor extra info over rondleidingen , nocturnes en catering: contact : cdjaeger@msn.com of 0476 / 258 671 Lessenreeks. Aansluitend bij de tentoonstelling kan ook een interessante lessenreeks worden gegeven over de hedendaagse Belgische kunst. Pagina 14 geeft de inhoud van de lessen weer. Hedendaagse Belgische Kunst De tentoonstelling Freestate die gedurende de zomermaanden doorgaat in het militair hospitaal te Oostende verzamelt een hele generatie jonge Belgische kunstenaars. Deze tentoonstelling wil een subjectief overzicht bieden op de dertigers die reeds een vrij volledig oeuvre opbouwden. Christophe De Jaeger nam deze tentoonstelling als uitgangspunt voor twee overzichtslessen over de hedendaagse Belgische kunst. Het oeuvre van meer dan 50 jonge kunstenaars zal zo nauwkeurig mogelijk worden toegelicht met originele informatie. De hedendaagse Belgische kunst kan niet onder één stijl worden ondergebracht. Eerder onderscheidt zij zich door een veelheid aan vorm en inhoud. Zowel videokunst, schilderkunst, installaties en fotokunst komen aan bod. Natuurlijk schenken we niet alleen aandacht aan de Vlaamse kunstscène, ook Waalse kunstenaars krijgen een terechte plaats. LES 1 : installatiekunst en videokunstVirgini Bailly, Michaël Aerts, Thomas Lerooy, Koen De Decker, David Neirings, Plateus, Nick Hullegie, Tim Volckaert, HAP, Placenta, Angelo Vermeulen, Ivo Provoost en Simona Denicolai, Sven Augustijnen, Anouk Declerck, Stefaan Dheedene, enz… LES 2 : schilderkunst, beeldhouwkunst en fotokunst Koen Van Den Broeck, Vadim Vosters, Pieter Vermeersch, Helmut Stallaerts, Stephan Balleux, Stefan Serneels, Nadja Naveau, Caroline Coolen, Geert Goiris, Els Van Den Meersch, Charlotte Lybeer, enz… (redactie Annick Marchal) |
|||||||||||||||
|
Alle info: www.free-state.be |