|
Brugge, Magdalenazaal - Geen enkel
woord spreken ze in dit toneel-dansstuk, alleen af en toe een live-lied en heel
veel uitdrukkingen met hun lichaam. Ik blijf verbaasd wat een kind allemaal
begrijpt uit deze voorstelling. Daarom schrijf ik de indrukken niet zelf neer
maar laat dit over aan mijn 10jarige dochter Hanne.
'Twee jongens zijn een soort
trekkers, ze gaan naar Rusland en vele andere landen.
Opeens komen ze een generaal tegen en die wil hen iets uitleggen.
Ze begrijpen niets in het Russisch en daarom doen ze alle gebaren van de
generaal na.
Dat is natuurlijk grappig maar de generaal word altijd maar bozer.
Zij, want de generaal is eigenlijk een meisje, probeert uit te leggen dat ze
moeten gooien met granaten en schieten met een revolver.
Zij wil de jongens laten vechten.
Overal waar ze naartoe gaan komen ze opnieuw dat meisje tegen maar telkens
verkleed volgens de plaats waar ze zich bevinden.
Dat meisje is telkens alleen.
Opeens beginnen de jongens te vechten voor het meisje en komen de twee jongens
daardoor in ruzie en gaan weg van elkaar.
Het meisje is nu een Afrikaan en ze maakt geluiden.
Telkens ze een geluid maakt, kruipen de jongens over de vloer tot bij haar.
Ze strooit poeder over hen en nu beseffen de jongens dat ze weer samen zijn.
Nu zijn ze allemaal vrienden.
Maar de jongens spelen de ganse tijd met elkaar en gaan verder op hun weg.
Het meisje voelt zich alleen en achter gelaten en zit op een boomstronk te
treuren.
De jongens hebben een oplossing gevonden.
Ze binden hun brievenbus op haar rug en schrijven van overal briefjes zodat het
meisje zich nooit meer alleen moet voelen.
Nu is ze blij.
Einde
Hanne"
Hanne en Tamara
Wets
17.04.2006 |