|
Spencer Tunick geeft
|
|
|
|
Brugge - Eigenlijk hebben we op het moment zelf goed gelachen met de fotografische opname van de Blote Belgen bij het Brugse Belfort. Het resultaat was een naakte reclame voor de Europabank en dus een anekdote bij voor de Brugse Gidsen. Brugge herleefde een beetje in haar verzuurde oude ziel van nieuwe baksteen tegen oude contouren. Het Vlaamse Victoriaans Bedekte werd geschokt door zoveel piemels, borsten en gecoiffeerd schaamhaar. Maar dan, een dik half jaar later, toont Spencer Tunick het eindresultaat van o.a. die ene foto. Weg het roze koude vlees. Blijft een nieuwe Bruges la Morte à la Spilliaert waar het water vlees geworden is. Blijft een kleurloze, levensloze stoet van Ensor. Blijven de accenten van een stad die na zijn Gouden Eeuw van koopwaar en Bourgondiërs: tearoom, dentelles, valse façades en hoge monumenten in oud steen. Het plein voor het Belfort is leeg. Je voelt die leegheid in de rust van de zacht rustende lichamen. De straat wacht. Honderden figuurtjes die plots in hun bewerking individuen geworden zijn. Ik bekijk haar, kleur en vlees zoals ik de verhalen in de Intrede van Christus in Brussel bekijk. Brugge is in zijn gebouwen nog maar eens universeel bewaard. Maar van de stad spaart de aandachtige bezoeker slechts de voorbije tijd in de patine van stenen en de farce van nieuwe kleuren. Een verslag: " Er zijn vijf foto’s te
zien op de tentoonstelling “Spencer Tunick in Brugge”. Vijf foto’s voor het
cultuurfestival Corpus ’05. Naast de vijf foto’s (op groot formaat) is er ook nog een film te bekijken, de onvermijdelijke ”the making of…”. Waar het naakt op de foto’s zeer esthetisch en geordend is, is dat wel even anders op de film; fraai en minder fraai gevormde achterwerken flubberen door het beeld. Af en toe een schichtige blik van een deelnemer wanneer hij de videocamera opmerkt. Tunick werkt met bekende locaties en plaatst daar iets in wat je niet verwacht, namelijk naakte lichamen. Dat deze man er in slaagt honderden mensen te vinden die bij barre weersomstandigheden en in het gezelschap van vreemden uit de kleren gaan en weer en wind trotseren, zegt veel over de hype rond deze fotograaf. Ik lees zelfs dat verwante zielen elkaar vonden op het internet, de weken na de fotoshoot, in de trant van “jij stond naast me, naakt, in de Vlamingstraat, ter hoogte van het Italiaanse restaurant. Je had het koud en lachte naar me. Kunnen we elkaar nog eens ontmoeten? Etc…” Handige jongen, die Spencer Tunick. De dag na de persvoorstelling doet hij dan nog eens een onverwachte “shoot”, deze keer met een lading naakte mannen die de februari temperaturen trotseren. Dit levert hem weer massaal media aandacht op, waarin hij onbeschaamd hengelt naar nieuwe opdrachten. Wordt vervolgd dus." André Baert en Filip
Demeyer |
|
|