|
|
Nieuwe impulsen voor
|
|
|
|
Gent - De jaarlijkse kunstbeurs LINEART bezoeken maakt me altijd wat ongemakkelijk om twee redenen. Je ziet er wat je altijd en overal ziet. Ik wandel even saai langs de galerijen van Knokke. En het volkje is er te mooi. Ik bedoel: een grote beurs vraagt om mooie cultuurdragers, maar in Gent zien ze me er wat te duur uit. Niet subtiel? Matuvu? Dat is slechts een sfeerbeeld dat je meedraagt, omdat het deel uitmaakt van een setting. Ik neem de aankleding van Lineart elk jaar mee naar Flanders Expo. Maar … Dit jaar waren ze er ook, ditmaal perfect in evenwicht weggecijferd door de mooie wilde franjes van academiestudenten die de ereplaats kregen bij de inkom van de beurs (onder impuls van Willem Elias) Je kwam als het ware met je fikken in een relatief bruisende jong labyrint van klank, kleur, video, vlekken, ideeën, uitvoeringen en veel volk, dat vervelend veel rookt en pertinent voor de instap van dit of een ander standje filosofeert (heftig ja en neen knikkend) over de motivatie van de Matuvu om hun inspiratie te appreciëren of te ‘sponsoren’. Daartussen een overjaarse lokale kunstenmaker met onhaalbare ambities die energie opzuigt uit dit jong zacht geweld. Lineart is het kind van een professor Pieter Ballegeer die het nu doorgegeven heeft naar Lieven Storme die redelijk gescheiden een viertal hoofdstukken presenteert: de hedendaagse ‘lopende’ kunst waar zoals altijd weinig verandering in zit. Dat wil dus een bevestiging zijn van de waarde van de reeds verhandelde kunstwerken. Daarvoor staan dan een aantal exposities etnografische kunst die blijven tonen dat wat modern is, eigenlijk simultaan beleefd wordt in het Afrikaanse continent waaruit anders alleen maar slecht nieuws komt. Fotografie krijgt meer en meer aandacht maar nog steeds te weinig. Heel goed dus dat zowel het museum Dr. Guislain als het Fotografiemuseum vertegenwoordigd zijn. Waar je vroeger een tweetal fotografen op de standen kon aantreffen, zijn er nu veel meer, aangevuld met losse stukken die bij de gerenommeerde stands tevoorschijn komen. Zeer goed dus. En als vierde: het jong lawaai waar straks de mooiste symfonieën moeten uit komen. Ik noem het graag een must. Dit jaar. In die vernieuwde start. Met deze evolutie wil ik er volgend jaar een gans dag rondslenteren en/of doelgericht snel langs de renomé naar le nouveau wandelen (met excuses voor mijn Frans) André Baert |
|
|