|
|
Camille, une femme... ein leiben... a musical |
|
|
|
Brugge - Stadsschouwburg 21 oktober 2005 Enkele jaren geleden nam Lieselotte, een vriendin, mij mee naar Parijs en leerde mij Camille Claudel kennen. Ik was de ganse dag in de ban van haar verhaal. Ze vertelde mij dat Camille de muze was van de bekende beeldhouwer Auguste Rodin. Ze begonnen een hartstochtelijke relatie al wist ze dat Rodin nooit zijn zieke vrouw zo verlaten. Vele van zijn werken waren van de hand van Camille Claudel en hij had er geen erg in om haar zo te gebruiken. De pijn en de teleurstelling van Camille werden steeds groter en dat kan je merken in een paar beeldjes van haar. Zij laat in haar werken de man kruipen en knielen voor de vrouw, zoals ze wou dat Rodin ooit voor haar zou knielen. Jammer dat al die gevoelens haar tot “gekte” leidden. Voor ze in psychiatrie terecht kwam, heeft ze vele van haar werken vernield. Liefde kan mooi zijn … maar ook zo vernietigend... Het is dus vanzelfsprekend dat ik die avond met Lieselotte naar deze musical ga kijken. Onze gevoelens lopen gelijk...
Wij vinden
het een pienter uitgedokterd verhaal. Je krijgt de ganse levensloop van Camille
door zes acteurs voorgeschoteld. En neen, ze veranderen niet van kledij of
grime maar door hun toespelingen begrijp je telkens in welke periode van haar
leven de acteurs zich bevinden. Nu en dan een lichtspot op een acteur waaruit we kunnen begrijpen dat ze toch enkele gelukkige momenten in haar leven moet hebben gehad. Het enige dat ons stoort was de nogal scherpe stem van Chadia Cambie die de rol krijgt van Camille. Een diepere, zwarte stem had beter in de sfeer gepast. Voor de rest vonden wij het een geslaagde voorstelling.
Wets Tamara. |
|
|
|