« PUUR«
WIM VANDEKEYBUS

Brugge  - « Dans is .. de beweging van een gedeelte of van gans het lichaam. Uit zichzelf of door iets of iemand anders opgestart, onderhouden, gestopt of tegengewerkt. Met die beweging als enig doel. Met de intentie die beweging te accentueren. Of met beweging de gevoelens uit een verhaal, een klank, een verwacht of onverwacht muziekstuk uit te beelden. De beweging op zich bestaat alleen als er voordien en achteraf een binding gehecht is door een geïnspireerd moment in tijd, geluid of beeld. »
Zulke dingen bedenken we bij een sterke dus krappe koffie terwijl we wachten op tekst, teken en uitleg.

Wat en Wie

Wim Vandekeybus (Herentals 1963 – stad van beenkunstenaar Rik Van Looy en beeldhouwer Fraikin. In een andere biografie lees ik Lier (naast herentals) en dus bij andere grootheden zoals Deramé) is wat men noemt berucht en beroemd sedert hij in 1987 in Italië « What a Body doens’t remimber » op het podium zette. Wat blijkt sedertdien:
- een lichaam vertaalt zeker spanning, soepelheid, bedreiging en energie .
- een lichaam heeft een plaats in de ruimte
- een lichaam draagt risico’s, instincten, levensdrang en intensiteit, maar ook allertheid, precisie, snelheid.
- een lichaam in combinatie met foto, tekst, film, toneel, zoveel ander multidisciplinair gedoe, maakt snelheid en flitsende actie mogelijk.
- de dans is tijdloos door samenvloeiende ideeën die permanent ingrijpen in de dynamiek van de beweging.
- een lichaam heeft alle eigenschappen in zich en kan die ook (laten) tonen.

Dansen is dus denken vanuit de buik van de beweging. Dansen is werken, repeteren, ter plaatsen bouwen, puzzelen. Dansen is muziek. Dansen is impulsief en toch ingekaderd, kwetsbaar en vertrouwd. Dansen is rollen en springen, vertikaal en horizontaal bouwen, klimmen, stapelen naar een imaginair hoogtepunt. Dansen is actueel, is wreed, bedreigend, dierlijk. Dansen is .... puur.

Puur : een verslag

Het stuk wordt aangekondigd als zowel een hedendaagse mythe als een fantastisch sprookje waarin de dood en angst samen voorkomen. Maar dat is voor mij niet meteen duidelijke taal.

Videobeelden werden afgewisseld met dans en muziek. Het vergt "pure" concentratie om het geheel te volgen en het verhaal te begrijpen.

Het thema is kindermoord, vaders en moeders doorspekt met gevoelens van verlies en pijn, verdriet, frustratie, wanhoop en onmacht. Ook de onzekerheid over afkomst en toekomst, over schuld en geen schuld, moorden uit panische angst. De lichaamstaal en de verbale kracht van de 13 dansers vond ik fenomenaal, een parel.

De muziek van 16 horsepower met de warme stem van Eugene Edwards geeft een meerwaarde aan het spektakel. De sprinkhaan overheerst ook als beeld op het scherm. Ik denk dat het een Bijbels dier is dat bid terwijl het handen wringt om zoveel onzekerheid als Herodes onzeker was over het lot van deze of gene (zelfverklaarde?) profeet

Voor mij was de link tussen de verhaaldelen moeilijk te leggen en dus voelde ik geen toegevoegde waarde door de symbiose tussen dans en muziek. De stenen die ze uitstrooide op het podium zijn ook voor mij een raadsel.

Leven en dood met de daarbijhorende pijn werd wel door de dansers met klasse neergezet.

Een lieve oude man met het witte haar (prachtig vertolkt door Tone Brulin) vormde een rode draad tussen de dansers. Hij deed me denken aan een tovenaar, en eigenlijk vertolkte hij een God die de pijn van het lijden trachtte te verzachten.

Het duurde te lang voor mij. Zijn eerste stuk dat ik zag van Wim "BLUSH" heeft me toen enorm bekoord, dit vond ik minder. Met een witte steen rijker in mijn binnenzak (overblijfsel act op het toneel) keer ik huiswaarts met een hoofd vol vraagjes.

Maar misschien is er geen pasklare antwoord op elke vraag...

Annick Marchal verslag
André Baert inkadering
18/10/2005