|
|
|
|
|
|
Op 2, 3 en 4 september 2005 liep de Flemish Jazz Meeting in De Werf, Brugge. Een verslag van Filip Demeyere. We brengen een aantal buitenlandse journalisten en organisatoren naar onze stad, en laten ze daar gedurende drie dagen kennis maken met onze (Vlaamse) jazzmusici. Dat was zowat het vertrekpunt van deze eerste Flemish Jazz Meeting in Brugge. De voorgestelde groepen werden gekozen op basis van een enquête onder een vijftigtal jazzorganisatoren en – journalisten. Er traden zo’n vijftien formaties aan; zowel twintigers als veertigers, van trio tot bigband, van klassiek tot experimenteel. Vrijdagavond had ik het genoegen de
eerste drie groepen te beluisteren. Daarna was het de beurt aan Kris Defoort, met zijn project Kris Defoort & Strings. Kris Defoort draait al een hele tijd mee in het circuit en heeft (tot in het buitenland) een stevige reputatie opgebouwd. Steeds weer slaagt hij erin mensen rond zich te verzamelen, vanuit alle genres van de muziek, die een eigen sound hebben, die iets kunnen vertellen, die kunnen meebouwen aan zijn klankwereld. Soms bekenden, vaak onbekenden. Voor dit project werkte hij samen met drie gitaristen. Vanachter zijn piano stuurde hij op subtiele wijze zijn trio aan; een glimlach, een bemoedigend knikje, een geruststellend knipoogje,… Kris Defoort heeft natuurlijk podiumervaring bij de vleet en weet als geen ander een goed idee, een mooie sfeer te herkennen, vast te houden en uit te bouwen. Het zal wel nog wat werk vergen om rond dit idee (piano en drie gitaren) een volledig concert op te bouwen. Daarna was het de beurt aan Jozef Dumoulin. Samen met Mauro Pawlowski en Teun Verbruggen vormden zij de groep Othin Spake. Jozef Dumoulin had ik enkele jaren terug aan het werk gezien met de zangeres Barbara Wiernik. Na dit optreden van Othin Spake dacht ik –helaas- met weemoed aan de vroegere Dumoulin terug; de prachtige lijnen die hij zijn Fender-Rhodes toen ontlokte, de soms lekker “modderige” klank bij opeenstapelingen van akkoorden, de wisselwerking met Barbara,… Kortom, een groot muzikant! Wat een contrast met wat we nu geserveerd kregen. De programmabrochure sprak van muziek die meandert tussen emo, post-rock, free jazz en noise. Het klonk mij letterlijk als noise in de oren, waarbij vooral het vrijblijvende, het onvoorbereide mij stoorde. Filip Demeyere |
|
|
|