|
|
Wayne
Marshall - Kim Criswell
|
|
|
|
Brugge - Concertgebouw - 16 juli 2005 Enkel een piano, stoel en micro op het podium. De namen Wayne Marchall en Kim Criswell zeggen me vaag iets en ik ben dan ook echt benieuwd naar wat komen zal. Het publiek is wat ouder en ik vraag me dan ook af of ik hier wel op mijn plaats zit. Eenmaal de wonderbaarlijke stem van Kim Criswell door het Concertgebouw giert, vergeet ik meteen dat ik de jongste ben. Jeugdsentiment vloeit door mijn lichaam. Het doet mij denken aan de vele zaterdagnamiddagen voor de buis en naast mams die aan het breien is. Hoeveel zwart-wit films ik toen versleten heb weet ik niet meer, maar ik herinner me wel de muziek uit die dertiger filmdagen. Ik herbeleef in één flits al die voorbije jaren: Leonard Bernstein, George Gershwin, Kurt Weill en Cole Porter. Van love-songs à la Ginger Rogers tot liedjes die een of andere 'Lolita' vroeger zong voor zeelui en matrozen aan lager wal. De stem van Kim Criswell kan vele genre’s aan: jazz, blues, musical en cabaret. Ze speelt met toonhoogtes. Kortom een stem uit de duizend. Wayne Marshall omkleedt dit geheel grandioos met pianospel. Hoewel ieder stuk voor hem op partituur staat zie ik hem slechts enkele keren van gebruik maken. Wayne Marshall en piano zijn één en kennelijk zit alles in zijn vingers “voorgeprogrammeerd.” Samen doen ze ons, het publiek lachen, genieten of een traan wegpinken. In het programmaboekje staat dat je vrolijk fluitend naar buiten wandelt. Geloof me dat doe ik ook. Na twee uur concert zet ik mijn passen huiswaarts al neuriën en met een brede glimlach op mijn gezicht. Vanaf nu zijn de namen Kim Criswell en Wayne Marshall geen onbekenden meer. Ze zijn nu al een herinnering waarvan ik lang zal nagenieten. Dit was 'live' Brodway-gevoel meemaken...
Wets Tamara |
|
|
http://concertgebouw.be/ |