|
|
Rosas:
|
|
|
|
Brugge
– Concertgebouw 25 juni 2005. (1) Ik ben blij dat ik op een redelijke afstand van het podium zit want eenmaal alle dansers op de scène, wordt elk stukje podium benut. Mijn ogen moeten dan verplicht met iedere beweging mee afdwalen. En er komt veel op me af! Dans, gevoel, kledij, muziek. Al mijn zintuigen moeten op scherp blijven staan. De kledij is bij iedere danser wit en straalt eenvoud uit. Tot dat één danser de pure eenvoud doorbreekt en zijn ware ‘ik’ en ‘gevoel’ laat zien. Iets breekt dan in hen, iets wordt wakker… elk op hun eigen manier. Hun eenvoudige witte kledij wordt pompeus. De rust die ze uitstralen wordt omgezet in agressie, gekte, afstoot, genot … de eigen cocon wordt doorbroken. Allemaal op hetzelfde raga-toontje alsof het klaaglied op ‘repeat’ blijft staan. Mocht dit eerste deel 15min eerder gedaan zijn dan was het voor mij prima, want nu voelt het nogal zwaar aan… Ik ben dan ook blij dat het tweede deel opgevoerd wordt met slechts 4 dansers. Alles is zoveel losser. Danser verlaat het podium, laat een lach op zijn gezicht zien. Hij speelt als het ware met de dans en de toeschouwer. Door het meer voorkomen van synchrone danspasjes is alles veel lichter. Ik geniet van de tonen van saxofonist John Coltrane die de kers op dit dansstuk is. Jammer dat John Coltrane niet ‘live’ aan het werk is. Natuurlijk niet: een ‘dierbare vriend’ vertelt me dat hij in 1967 overleden is. Ik sluit toch even mijn ogen om de geluiden van de muziek in me op te nemen. Mijn waardering wordt groot voor de ‘Jezus of Jazz’. Dit stuk is kort en voorbij alsof het net begint. Ik ga met een bevredigend gevoel naar huis of zoals John Coltrane zou zeggen:
“ No matter what… It is whith God.
Wets Tamara (2) Veel wit bij zowel man als vrouw. Synchronische dans vermengd met de Indische klank van de sitar in de hoofdrol. Naarmate de voorstelling vloeit komen er meer en meer meditatieve gevoelens. Wie niet meteen voor zo’n soort muziek zijn, kunnen zich hoe dan ook overgeven aan de beeldende kunst van het lichaam. Ik vond het mooi, maar ook meer dan genoeg. Een mooie afgewerkte synchronisatie, een perfect samenspel tussen man en vrouw. De sprekende taal van het lichaam, de dansers in kledij van Dries Van Noten. Als je je ogen dicht doet, geef je je over aan een soort rust. Ik heb het ‘mezelf niet laten doen’ want ik wou niets missen. Ik blijf een ongelooflijke bewondering hebben voor dansers. Het verbaast me nog steeds wat het lichaam allemaal kan. Het doet me denken aan wiskunde. Geen enkele fout, alsof ze warempel alle passen tellen op het ritme van de muziek, zonder een gevoel van berekenen na te laten. En dan de Jazzmuziek. Saxofoon voor 2 vrouwen en 2 mannen. Vooral 1 grote man. Was ik dat die dacht dat grote mensen minder lenig waren dan kleine mensen? Wrong thought. Annick Marchal |
|
|