|
Brugge - Magdalenazaal, dinsdag 31
mei 2005.
Het project wordt aangekondigd als: "Elk stuk heeft een begin en een
einde, al was het alleen maar in het hoofd van de individuele toeschouwer.
Charlotte Vanden Eynde heeft aan eenmaligheid niet genoeg. Ze wil meer beginscènes,
omdat ze zo fijn zijn om te bedenken, en omdat één begin per voorstelling te
weinig is. Begin en een einde vormen ook tegenpolen. Het begin verwijst naar de
geboorte, het einde naar de dood. Een begin naar ontwaken, een einde naar
inslapen. Een begin naar schepping, een einde naar ondergang. Of onschuld, en
het loslaten van schuld, van pijn, van weten.‘Beginnings / Endings’ is het
begin van iets en het einde van iets anders. Maar ook de uitdaging van het
onvermijdelijke tussenin." Het
is precies dat gevoel dat onze correspondenten aanvoelden. Een verslag.
'Beginnings'...
Het ‘begin’
voor mij is als kleine foetussen die op de grond kronkelen in hun
veilig, beschut wereldje van ‘de moederschoot’. Foetussen
die ter plaatse groeien, het onbekende ontdekken om uiteindelijk geboren te
worden en de wijde wereld een kans durven geven. Ik
zie het opgroeien, het bewegen, het voelen van het nieuwe rondom hen. De
aantrekking van danser tot danser, van mens tot mens komt steeds dichterbij.
Maar ik vind het niet nodig dat een danseres in ‘naaktheid’ het podium
siert want ik voel geen samenhang met de rest van het dansstuk.
'Endings'...
Het ‘einde’ is niet altijd even duidelijk bij de dansers te zien. Ik
begrijp dat er 1 danser een ‘aanval’ krijgt en deze wereld verlaat om zich
te begeven in hogere oorden. Maar
nu op dit moment vind ik de rest van de dansers podiumvulling. Het
zal wel aan mij liggen of mijn onbegrip maar ‘het einde’ hoeft voor mij
niet. Ik heb genoeg
aan ‘het begin’...
Annick
Marchal en Tamara Wets
03.06.2005
Info:
http://www.kwaadbloed.com/pages/index1.php?show_id=33&type=txt&lang=nl
|
