Greta Buysse: Eternity

De zolderruimte van het Hospitaalmuseum is duister genoeg om de juiste grisaille teneur vast te houden. Dit is de versteende wereld van Greta Buysse. Steen of steengruisgrijs, de onwaarachtige wereld van pulver, van krassen op cement. In die verstilde wereld leven de vlakke lijnen van middeleeuwse engelen, stijve banierdragers, zuilen, kantelen, draperieën, betegelde vloeren met labyrinte patronen. Het tafereel is gezet voor het lichaam van de vrouw die evenwicht, roerloosheid, symmetrie heeft. In die ongehavende hoogte of golvende bundel is die vrouw als marmer of gepolitoerde arduin. Zelfs onder een laken met een gescheurd verhaal is een tepel, een buik, het vermoeden van dijen nog slechts de illusie die uit een vrouw overblijft.

De illusie

Van broosheid die verpulvert onder de straling van haar pertinente zijn. Het is alsof ze zegt: ik ben vrouw omdat mijn lichaam alleen lijnen heeft en geen hoeken. De hoeken zijn de rand van wat jij ziet. De verhaallijn van het decor, de kreuk van een laken, de toevallige man en de wanorde van een atelier. Ik ben alleen lijn met van rand tot rand de golf van wat jij als lichaam wil hebben. Maar de tintel van de huid moet onberoerd, soms als marmer, altijd als foto blijven. Wat dat zijn het eigenlijk. Foto’s. Had ik je dat nog niet gezegd? Wist je dat dan niet?

Ik schrijf mijn verhaal in de kerk tegenover de zolder van het hospitaal. Schuifelende toeristen, prevelend Gregoriaans en vuilmatte heiligen in draperieën en zonder kleur. Is dit het begin van het oneindige waarin alleen mijn lichaam, en dat van dat was haar, zal onthouden worden?

De Tentoonstelling

Dit is het derde lui van de trilogie Eros, Thanatos en Eternity. Leven, dood en eeuwigheid. Allemaal gefixeerd in de grijstinten van schoonheid en een stille poëzie waarvan de woorden door de lichaam ontstaan maar er nooit doorheen raken. Het zijn stillevens van statische schoonheid. Geen troebelen of ’t is voor en na de seconden-fractie, wanneer de beweging nog bestaat. Al was het maar een hartslag die in de stenen van het lichaam niet weergalmt. Vandaar een dualiteit en waarom de fotografe altijd maar opnieuw zegt: "Iedereen ziet er iets anders in." Of zoals in de documentatie: "De foto’s willen aangrijpen en aanzetten tot introspectie." Een grandioos doel, een machtige opdracht, maar zo tijdloos en dus van alle tijden.
Misschien zijn het inderdaad alleen maar foto’s.

Zolders Hospitaalmuseum tot 17.07.2005, dagelijks (niet op maandag) van 9.30 tot 17.00. Catalogus 120 pagina’s en 80 foto’s à € 19.50

André Baert
07.05.2005