 |
"Natuurlijk is het lichaam een kunstwerk op zich!" |
|
|
|
Brugge - Wat dacht je: ook N.O.T. was ter plaatse voor de naakte feiten. Je krijgt reacties ‘uit het veld’ en een greep uit het Forum van Corpus05. Veldpost uit Brugge
Daarom wou ik deel nemen. Ik sta dicht bij de inkom tot de Stadsschouwburg als ik hoor dat "dit de laatste (zijn) die binnen mogen." Mijn lichaam weert zich in verdriet want als ik eerlijk mag zijn: ik doe het voor de ‘binnensessie’. Maar ‘het geluk’ staat vandaag aan mijn kant want er mogen nog 10 mensen binnen om de balkons op te vullen en ik ben er bij. Ik vlieg naar boven, ga op mijn plaats zitten en durf niet
meer te bewegen uit angst mijn plaats te moeten afstaan. En pas dan besef ik
dat ik ga deelnemen aan een stukje kunst. Kunst waarvoor ik straks al mijn
kleren in een plastiek zakje mag steken om in volle naaktheid de schouwburg te
versieren, samen met 699 anderen. Ik voel geen schaamte, geen angst om straks
mijn kleren uit te trekken en daarom is het project voor mij nu al geslaagd.
Daarom wou ik deel nemen. Na de twee uur durende fotosessie worden we bedankt en mogen we de zaal verlaten. Ik ben vol van mijn ervaring en wil mijn fiets nemen om naar huis te gaan. Want, weet je nog, voor mij is ‘dit’ genoeg. Maar het lot: ik zie een vriend die me kan overtuigen te blijven. Samen staan we nog een kleine twee uur in de kou en regen te wachten op de instructies voor ‘de buitensessie’. Hoe langer ik buiten sta, hoe meer ik naar huis wil, niet door de kou maar door het gedrag van sommige mensen. Iets houdt me hier en ik sta om 6u naakt op straat om samen met tweeduizend anderen tot aan het Belfort te wandelen. Wanneer ik achter mij kijk – stel je voor: ik sta helemaal vooraan - zie ik allemaal verkleumde lichamen die een taal spreken die ik hier niet durf (of wil) beschrijven. Op dat moment is het voor mij genoeg geweest. Wat een verschil met twee uur geleden waar alles zo sereen verliep. Ik wil zo vlug mogelijk mijn kleren weer aantrekken want hier en op die plaats voel ik mij niet goed in mijn naakte vel. Rond mij gedragen ze zich als lustobjecten en daaraan wil ik niet deelnemen. Dus: weer in de kleren wil ik zelf niets meer horen over ‘die’ sessie op de bootjes. Het enige wat ik nu nog wil is een warm bad, mijn bed en dat intense gevoel van de schouwburg bewaren. Voor de rest is Spencer Tunick voor ‘nu’ al verleden tijd." Met 750 in de schouwburg De fotograaf is regisseur, kunstenaar en doet ook de casting. Evenveel mannen als vrouwen. Jonge en rijpere corpussen gezeten op pluchen zetels. Haarkleur, sexe en leeftijden worden op aangeven van de kunstenaar verdeeld over parterre, tweede en derde balkon. Geen gestelde lichamen die toespraken plegen. De prinselijke loges zijn leeg want die vallen buiten het beeldvlak van de lens, alle 750 gaan op de foto. Wij worden gevraagd gewoon en vriendelijk te kijken. Middenin de eerste rij wordt iemand verzocht een andere plaats iets verder in te nemen, zij kijkt te blij en gelukkig. De in te nemen poses worden medegedeeld en gedemonstreerd. De laatste blikken als publiek worden naar het podium gericht, nu wordt het menens. We worden verzocht ons te ontkleden, 3 poses worden ingenomen telkens goed voor een vijftal foto's uit 2 verschillende standpunten. Waar we voor de opname nog zo verschillen, zijn we plots één als onze lijven als een rijk lappendeken de schouwburg vullen. Sereen en intiem; naast, voor en achter met een vreemde als buur. Met 2000 op straat Rond 6 uur worden wij met zijn allen in een zijstraat van de Vlamingstraat geloodst. Enkele bewoners uit de straat en hotelgasten openen één voor één hun vensters om onze bende gade te slaan. Ze worden door ons op gejuich getrakteerd. Er is voldoende licht, de laatste instructies worden gegeven, wij kunnen er aan beginnen. Met blote voeten op de straatstenen en motregen op onze corpussen haasten wij ons naar de Vlamingstraat. Het is koud maar toch voelt het warm aan zo dicht bijeen. De huiden tintelen. De fotograaf hangt in en genie-boom boven zijn figuranten. Het wordt een foto in vogelpersperspectief met onze rug naar de lens en met de markt en het Belfort als achtergrond. In tien minuten tijd zijn de opnames voorbij, de kunstenaar dankt ons en we antwoorden met een spontaan applaus. We haasten ons naar de zijstraat om ons aan te kleden, onderweg lopen wij een horde fotografen voorbij. Hun foto's en beelden zijn nu ondertussen bekend via de media, maar zijn niet meer dan een momentopname. De happening werd om de kunst geënsceneerd en wordt pas kunst na afwerking en bewerking van de kunstenaar. Benieuwd naar de resultaten, die zouden naar men zegt volgend jaar te Brugge worden tentoongesteld. Het Corpus05 forum geeft deze signalen:"Natuurlijk is het lichaam een kunstwerk op zich! Met je voyeurisme en exhibitionisme kan ik je niet helpen, maar als je wilt genieten van je eigen kunstwerk, doe dan gewoon wat aan naturisme." "Een gemiste kans voor degenen die het opgaven." "Wij zijn weer een ervaring rijker en een illusie armer..." "Mensen (niet enkel de pers) stonden van dichtbij te fotograferen en de pers was niet zoals beloofd op een afstand aanwezig. Ik had er naar uit gekeken en toch anders verwacht." "Eén ding is zeker: diegene die er niet bij waren weten niet wat ze hebben gemist. Het was echt zalig allemaal samen naakt op straat. Ik vond het gewoon super zeker voor herhaling vatbaar Zeker het moment dat je je uitkleedt met heel de groep op het zelfde moment een zalig gevoel echt de max." "Een warm samengevoel, dat kon men meten aan het applaus op het einde." "Dank je! (wel jammer natuurlijk van de lange wachttijden, maar die neem ik er graag bij)" "Na zo'n ochtend van samenhorigheid…" "Als men weet dat er zoveel inschrijvingen zijn en dat er slechts 750 mensen in de schouwburg binnen kunnen waarom dan iedereen tegen 3.00 uur laten komen? Ik houd er in ieder geval een onvergetelijk goede herinnering aan over. En als er ooit nog een installatie van Spencer Tunick in België of in de onmiddellijke omgeving plaatsheeft, schrijf ik er zeker voor in." "Waar wacht Antwerpen op om te bewijzen dat zij een echte wereldstad is, die niet afglijdt naar een "verzuurd" provinciedorp?" "Voor mezelf extra bijzonder. Een dieet heeft me 35 kg doen verliezen, en me de kracht gegeven m'n lichaam aan anderen te durven tonen. Heerlijk & emotioneel ongeëvenaard!" (Red. André Baert |