 |
Warp Project 2 en London Sinfonietta:
|
||
|
|
Iedereen die bezig is met muziek, wil zo goed mogelijk begrijpen (of inzien) dat klassiek en modern kunnen samengaan. Samengang is te voluit om de aard van de zoektocht te vatten. Zoeken naar gelijke tijdloze bronnen, naar klanken die een zelfde kleur hebben of eenzelfde bericht versturen. Zoeken naar aanvullende inhouden of naar precedenten en logische gevolgen. Zelfs zoeken naar de oorsprong van plagiaat, omdat de gelijkenissen te frappant zijn om toeval buiten tijd en plaats te zijn. Ook in de plastische kunsten bestaan die gelijklopende maar nooit rakende evoluties. Neem bv de primitieve Afrikaanse kunst en de recherges van Ensor tot nu naar een bijna instinctieve vereenvoudiging van het bericht. Het Warp Project 2 en de London Sinfonietta zijn zo’n laboratorium van klanken, aangevuld of avontuurlijk gemaakt door de inbreng van audiovisuele accenten. De vraag is dan: wat wil je? Zuivere stijlen naast elkaar of door elkaar (crossover). En kan je daar dan voor jezelf het belangrijkste (of de steeds terugkerende zinnen) uithalen? En dat is dus het ritme. In de goede stijl van de elektronische muziek wordt altijd gewerkt (hier toch) vanuit een ritme-ruggegraat. Is er dan verveling? Gewenning, die het meditatieve zou stimuleren, ware het niet dat er uiteraard en gelukkig de onverwachte maar deugddoende veranderingen van formules zijn. Dat en de ingrediënten die in blok of serieel veranderen tot een Symfonie (samen klinken of klinken met) van symetrische klankevoluties en harmonische sprongen. Maar twee hoogtepunten zijn dan weer stukken die aan de rand van eenzaamheid staan: een vioolsolo en 6 marimba’s van Steve …. Ritme is levenslust. Ritme is ademen en hartslag. Ritme is de zuivere actualiteit omdat de oneindige golvingen en trillingen een afspraak hebben met het lichamelijke. Met het lichaam dat alleen kan bestaan dankzij die regelmaat en ten onder moet gaan wanneer die zekerheden van getallen plots en brusk verdwijnen of veranderen. Muziek is geluid. Geluid is hyper-actueel. Dus vol geschiedenis van zodra het stuk ‘af’ is. En wat is dan lawaai? Lawaai kan maar zijn, wanneer het ruw maar passend gekleefd wordt of wanneer het eigenlijk toeval is en als mooi toeval ingelast wordt. Een bijna wiskundige rust of een ‘bedje van klanken’, doorspekt of minimaal.
André Baert
|
