 |
Onschuld op zijn kop
|
|
|
|
Schaarbeek - Bruno Beltrão & Grupo de rua de Niterói, op 6 mei in de Hallen van Schaarbeek. In 1996 richtte de 16-jarige Braziliaan Bruno Beltrão het gezelschap Grupo de rua de Niterói op, een groep breakdancers die TV-shows en evenementen met spektakel verlevendigde. Na zijn studies filosofie en hedendaagse dans, baande hij zich een weg naar een nieuw circuit. Met ‘Do Popping ao Pop’ uit 2001 nam hij afstand van de zuivere hip hop en breidde het dansgenre met ‘oneigen’ bewegingselementen uit. Op de openingsdag van het Brusselse kunstenfestival was zijn vijfde grote productie ‘H2’ te zien. typetjes‘H2’ opent met spectaculaire virtuositeit. Drie vinnige straatschoffies stormen het podium op met razendsnel benenspel. Even later draaien ze op hun hoofd rond. Ze worden beurtelings in het vierkante schijnsel van een projectorlamp geplaatst en begeleid door ophitsende klassieke muziek. Als de lichtstraal een andere danser kiest, blijft de vorige voor dood achter. De scène is sober en clean. De dansers bewegen zich op een groot wit projectiescherm dat bovenop de planken werd geplakt. Achteraan is nog een scherm aangebracht. Daarop de zin ‘Hip hop loves the beat of the music’, die in de loop van de voorstelling woord voor woord verdwijnt. Beltrão’s choreografie is opgebouwd uit een tiental korte dansacties, steeds gedanst door andere leden van de dertienkoppige dansgroep. Het bezienswaardige daarvan is dat er door iedere wissel een heel andere sfeer wordt gecreëerd. Het nadeel is dat het geheel overkomt als een losse verzameling sketches, zonder spanningsopbouw. ‘H2’ moet het bij gebrek aan narratieve spanning dan ook hebben van puur dansspektakel en van de individuele uitwerking van iedere acte. Opmerkelijk waren een slungelige, geblondeerde jongen met een houterige slow-motionsolo en een prachtige, verlegen zwarte jongen wiens passen antilopesprongen leken. Een iets dikkere jongen imponeerde dan weer door speciaal benenspel. Twee anderen alleen al door hun schitterende afrokapsels. Beltrão’s danstaal steunt vooral op korte stootbewegingen, vinnige loopsequensen (snel achteruitlopen b.v.) en krachtige draaiacties, perfect uitgevoerd door de steeds kleine maar erg snelle dansers. Als er al interactie bestaat tussen de jongens, lijkt die te verwijzen naar rivaliserend improvisatieplezier, kenmerkend voor de straatdans en uitvergroot in een daverende finale. Eén verrassend conceptueel spelletje ook: ergens in de voorstelling vormen de coole boys ineens stellen en simuleren een tongzoen. Wat de dansers en het publiek uiteindelijk verbindt is van een andere orde. Als de dertien (één was geblesseerd) na de voorstelling buigen, is op hun gezichten nog de werkelijke onschuld van piepjonge straatjochies te lezen. Niko Hafkenscheid Technische FicheChoreography &
Director : Bruno Beltrão |
